ശോഭ സാവധാനം ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ബാഗ് കയ്യിലുണ്ട്. രാജപ്പൻ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് ആഞ്ഞു പിടച്ചു. വെളിച്ചത്തിൽ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ പേശികളുടെ വടിവ് കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“സാറേ… എങ്കിൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ,” ശോഭ പറഞ്ഞു. അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു.
സാറ രാജപ്പനെ ശോഭയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി നിർത്തി. “ഇതാ രാജപ്പൻ. ഇവനെ ഞാൻ നിന്നെ ഏൽപ്പിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനാ ഇവൻ, അതുകൊണ്ട് നീ നല്ലപോലെ നോക്കിക്കോണം.”
ശോഭ രാജപ്പന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. രാജപ്പൻ വസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ മനസ്സിൽ തലേദിവസം സാറ വിവരിച്ച ആ നഗ്നമായ രൂപമായിരുന്നു തെളിഞ്ഞു വന്നത്. അവൾക്ക് ചുറ്റും രാജപ്പന്റെ ആ വന്യമായ ഗന്ധം പടരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
“വാ രാജപ്പാ… നമുക്ക് പോകാം. ഒത്തിരി ദൂരം ഡ്രൈവ് ചെയ്യാനുള്ളതാ,” ശോഭ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
രാജപ്പൻ തന്റെ സഞ്ചി എടുത്ത് ശോഭയുടെ ചുവന്ന കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ ബൂട്ട് തുറന്ന് സഞ്ചി അകത്ത് വെച്ചു. സാറ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. ശോഭ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. രാജപ്പൻ അല്പം മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം മുൻസീറ്റിൽ അവൾക്ക് തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്നു.
കാറിനുള്ളിലെ ആ അടഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ശോഭയുടെ വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിനോട് രാജപ്പന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും പച്ചമണ്ണിന്റെയും മണം കലർന്നു. ശോഭ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇടാനായി ആഞ്ഞു പിടിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കൈ അറിയാതെ രാജപ്പന്റെ തോളിൽ ഉരസി. ആ ചെറിയ സ്പർശത്തിൽ രാജപ്പൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി.
“സാറേ… അപ്പൊ ശരി!” ശോഭ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
സാറ കൈവീശി അവരെ യാത്രയാക്കി. കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുമ്പോൾ സാറയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ ചുവന്ന കാറിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ശോഭയും രാജപ്പനും മാത്രമാണ്. നഗരത്തിലേക്കുള്ള ആ നീണ്ട യാത്രയിൽ, ഓരോ കിലോമീറ്റർ കഴിയുമ്പോഴും ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ സഭ്യതയുടെ മതിലുകൾ തകർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങുമെന്ന് സാറയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
കൊച്ചിയിലേക്കുള്ള ആ യാത്രയിൽ കാറിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം ഒരു മൗനനൊമ്പരത്താൽ ഭാരപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളലല്ലാതെ മറ്റൊരു ശബ്ദവുമില്ല. പുറത്ത് റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളും ഗ്രാമീണ പാതകളും പതുക്കെ പതുക്കെ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് വഴിമാറുകയാണ്.
കാറിനുള്ളിലെ ആ ചെറിയ സ്ഥലത്ത് രാജപ്പന്റെ സാന്നിധ്യം ശോഭയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. അവൻ തന്റെ കരുത്തുറ്റ തുടകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച്, ഒതുങ്ങിയിരിക്കുകയാണെങ്കിലും, അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടാമായിരുന്നു.
കാറിനുള്ളിലെ എയർകണ്ടീഷണർ നേർത്ത ശബ്ദത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ ഗ്രാമീണ പാതകൾ മാറി, ഹൈവേയുടെ തിരക്കുകൾ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ റോഡിലാണെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ആ പരുക്കൻ പുരുഷരൂപത്തിലായിരുന്നു.
രാജപ്പൻ സീറ്റിൽ വല്ലാതെ ഒതുങ്ങിയാണ് ഇരിക്കുന്നത്. അവന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും കാറിനുള്ളിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. തണുപ്പ് കൂടുന്തോറും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വന്യമായ ഗന്ധം—മണ്ണിന്റെയും പച്ചപ്പുകളുടെയും, ഒപ്പം കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആവേശത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും ഒരു മിശ്രിതം—അവളിലേക്ക് പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശോഭ എയർകണ്ടീഷന്റെ നോബ് പതുക്കെ തിരിച്ചു തണുപ്പ് അല്പം കൂടി കൂട്ടി. “നല്ല തണുപ്പല്ലേ രാജപ്പാ…” അവൾ വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
രാജപ്പൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. “ഇല്ല… കുഴപ്പമില്ല ശോഭമ്മേ…” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
ശോഭ തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഒരു ടിഷ്യു പേപ്പർ എടുത്തു. അവൾ തന്റെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പ് (അത് ചൂട് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിലെ ആവേശം കൊണ്ട് ഉണ്ടായതായിരുന്നു) പതുക്കെ തുടച്ചു. അവളുടെ ബ്ലൗസിന്റെ അരികിലൂടെ അവൾ ടിഷ്യു പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു. രാജപ്പൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയാണെങ്കിലും, കൺകോണിലൂടെ ശോഭയുടെ ഓരോ ചലനവും അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.