പെട്ടെന്ന്, മുറ്റത്ത് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. രാജപ്പൻ പണി കഴിഞ്ഞ് വരികയാണ്. അവൻ വരാന്തയുടെ പടികൾക്കടുത്ത് വന്ന് നിന്നു. വിയർപ്പിൽ കുളിച്ച അവന്റെ കരിങ്കല്ല് പോലുള്ള ശരീരം, വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ, കറുത്ത പേശികൾ. അവൻ തോർത്ത് കൊണ്ട് തന്റെ മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു മാറ്റി.
“സാറാമ്മാമ്മേ… പണി തീർന്നു. ഞാൻ പൊക്കോളാം.” രാജപ്പന്റെ ആ പരുക്കൻ ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.
ശോഭയുടെ സംസാരം പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ രാജപ്പന്റെ ആ വന്യമായ രൂപത്തിൽ ഉടക്കി. നഗരത്തിലെ ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത, സെന്റടിച്ച പുരുഷന്മാരെ മാത്രം കണ്ടു ശീലിച്ച ശോഭയ്ക്ക്, വിയർപ്പിന്റെയും മണ്ണിന്റെയും ഗന്ധമുള്ള ഈ കറുത്ത മനുഷ്യൻ ഒരു വിസ്മയമായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കണ്ണട പതുക്കെ താഴ്ത്തി അവനെ അടിമുടി നോക്കി.
സാറ ശോഭയുടെ ആ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു. ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന ആ ആകാംക്ഷ സാറയ്ക്ക് സുപരിചിതമായിരുന്നു. മനുവിനെ കണ്ടപ്പോഴും, രാജപ്പനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോഴും തന്റെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയ അതേ വിശപ്പ് ഇപ്പോൾ ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിലും അവൾ കണ്ടു.
“രാജപ്പാ… ഒന്ന് നിന്നേ. എന്റെ കൂട്ടുകാരി വന്നതാ. ഒന്ന് പരിചയപ്പെട്ടേ.” സാറ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
രാജപ്പൻ അല്പം മടിയോടെ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. അവന്റെ ആ വലിയ രൂപം ഹാളിലെ സ്ഥലപരിമിതിയിൽ ശോഭയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി. അവൻ ശോഭയെ നോക്കി ഒന്ന് തലയാട്ടി. രാജപ്പന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വന്യമായ പുരുഷഗന്ധം ശോഭയുടെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ നഖങ്ങൾ സോഫയിൽ ആഴ്ത്തി.
“ശോഭേ… ഇത് രാജപ്പൻ. എന്റെ തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാരനാ. ഈ വീടിന്റെ കാവൽക്കാരനും ഇവൻ തന്നെയാ.” സാറ രാജപ്പന്റെ പേശികളിലേക്ക് നോക്കി അല്പം അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ശോഭ ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി. “ഹാ… കൊള്ളാം. നിനക്ക് നല്ലൊരു ബോഡിഗാർഡിനെ തന്നെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ സാറേ.” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
രാജപ്പൻ അവിടെ നിന്ന് മാറിപ്പോകുമ്പോൾ ശോഭ അവന്റെ പുറകിലെ ആ ഉറച്ച പേശികളിലേക്ക് നോക്കി തന്നെ ഇരുന്നു. സാറ പതുക്കെ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ‘സാറാമ്മാമ്മ’ എന്ന ബഹുമാനത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് അവൾ ശോഭയുടെ മനസ്സിലെ പുതിയ തീ പതുക്കെ കൊളുത്തി വിടുകയായിരുന്നു.
രാജപ്പൻ ഹാളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നുപോയപ്പോൾ, അവന്റെ വലിയ നിഴൽ തറയിലൂടെ നീങ്ങുന്നത് ശോഭ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി നിന്നു. അവൻ വരാന്തയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി മുറ്റത്തെ മണ്ണിൽ ചവിട്ടിയ ആ ശബ്ദം കേട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടും, ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ ആ വാതിൽക്കൽ തന്നെ തറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഹാളിൽ ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം മാത്രം. സാറ തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസിലെ വെള്ളം പതുക്കെ കുടിച്ചു. അവൾക്ക് ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രമം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എടി സാറേ…” ശോഭ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സ്മാർട്ട് ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് സാറയുടെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി ആഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. “ഇവനാണോ നിന്റെ പറമ്പ് നോക്കുന്നത്? ഞാൻ സത്യം പറയാല്ലോ, ഇവന്റെ ഈ ആകാരം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന് ഇത്രയും കരുത്ത് ഉണ്ടാകുമോ?”
സാറ പതുക്കെ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ തോളിൽ വീണു കിടന്ന മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി. അവൾ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ശോഭയെ നോക്കി. “ഇവൻ പണിക്കാരൻ മാത്രമല്ല ശോഭേ… ഈ വീടിന്റെ ഓരോ തൂണും ഇവന്റെ കൈക്കരുത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. പറമ്പ് നോക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ഇവനെ കഴിഞ്ഞേ വേറെ ആരുമുള്ളൂ.”
“അതല്ലടി ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്…” ശോഭ ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി. “ഇവന്റെ ആ നോട്ടം കണ്ടോ? പണിക്കാരന്റെ വിനയമൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ വലിയൊരു വന്യമൃഗത്തെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതുപോലെയുണ്ട്. ഇവനെപ്പോലെ ഒരാൾ ഈ വീട്ടിൽ ഉള്ളപ്പോൾ നിനക്ക് പിന്നെ എന്തിനാടി പേടി? സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ഇവനെ ഒന്ന് നോക്കാൻ പോലും പേടി തോന്നുന്നു.”