“ഇതാ… ഇങ്ങനെ…” ശോഭ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൾ അവന്റെ വിരൽ പതുക്കെ ആ സെൻസറിൽ അമർത്തി. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഹാളിന്റെ മുകളിലെ വലിയ ഷാൻഡിലിയർ തെളിഞ്ഞു. മഞ്ഞ വെളിച്ചം ആ മുറിയിലാകെ പരന്നു. രാജപ്പന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“കണ്ടോ? വിദ്യയൊക്കെ മാറി രാജപ്പാ…” ശോഭ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് തന്റെ കൈ മാറ്റാൻ തയ്യാറായില്ല. പകരം അവൾ അവന്റെ കൈ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ തന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ കോർത്തു.
അവൾ അവനെ അടുത്തുള്ള വലിയ ഗ്ലാസ് വാതിലിന് അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ എയർ കണ്ടീഷന്റെ നിയന്ത്രണ പാനൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. “ഈ നഗരത്തിലെ ചൂട് നിനക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇത് എപ്പോഴും ഓൺ ചെയ്തു വെക്കണം,” ശോഭ അവന്റെ കൈ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി ആ പാനലിൽ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു.
രാജപ്പൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. ശോഭയുടെ ശരീരം അവന്റെ തോളുകളിൽ പതുക്കെ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നൈറ്റിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവൻ അറിഞ്ഞു.
“ചേച്ചി… എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇതൊന്നും ശീലമില്ല,” രാജപ്പൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങിയിരുന്നു.
ശോഭ പതുക്കെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ ദാഹം അവന് കാണാമായിരുന്നു. “ശീലമില്ലാത്തതൊക്കെ ശീലിപ്പിക്കാനല്ലേ ഞാൻ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത് രാജപ്പാ?” അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിന്ന ഒരു ചെറിയ നരച്ച മുടിനാര് പതുക്കെ മാറ്റി.
അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പ് അവന്റെ താടിയിലെ പരുക്കൻ രോമങ്ങളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ രാജപ്പൻ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ താളം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. യന്ത്രങ്ങളെക്കാൾ വേഗത്തിൽ രാജപ്പന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ മിടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ശോഭയ്ക്ക് അവന്റെ കൈകളിലൂടെ അറിയാമായിരുന്നു.
“നീ പോയി ആ മുറിയിൽ ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആവൂ… എന്നിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം,” ശോഭ അവന്റെ കൈ വിട്ടുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
രാജപ്പൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. സെൻസർ സ്വിച്ചുകളെക്കാൾ വലിയൊരു വൈദ്യുതി തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ പ്രവഹിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. ശോഭ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ നോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. കാടിന്റെ വന്യതയെ നഗരത്തിന്റെ ശീതളതയിൽ എങ്ങനെ മെരുക്കാം എന്നവൾ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, രാജപ്പൻ ഒരു വലിയ വിസ്മയത്തിന് നടുവിലെന്നപോലെ നിന്നു. ശോഭ പതുക്കെ ഹാളിന് നടുവിലെ ആ വിലകൂടിയ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കാലുകൾ ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നായി വെച്ചു, അവളുടെ സിൽക്ക് വസ്ത്രം അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയത് രാജപ്പൻ അറിയാതെ നോക്കിപ്പോയി.
“രാജപ്പാ… ഇവിടെ നിനക്ക് ചെയ്യാനുള്ള പണികൾ ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം,” ശോഭ ഗൗരവത്തോടെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. “ഈ വീട് എപ്പോഴും വൃത്തിയായിരിക്കണം. ഈ മാർബിൾ തറയിൽ ഒരു പൊടി പോലും ഉണ്ടാകരുത്. പിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ നീ പഠിക്കണം. എറണാകുളത്തെ ഈ വലിയ മീൻ മാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് മീൻ മേടിക്കാനും അത് കറി വെക്കാനും ഒക്കെ ഞാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാം.”
രാജപ്പൻ ഭക്തിപൂർവ്വം തലയാട്ടി. “ശരി ശോഭേച്ചി… നിങ്ങൾ പറയുന്നതുപോലെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം.”
ശോഭ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവനിലേക്ക് അടുത്തു. അവൾ അവനെ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ആകാശത്തോളം വലിയ ജനാലകളും, വമ്പിച്ച ഒരു കട്ടിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ തണുപ്പ് രാജപ്പനെ ഒന്ന് വിറപ്പിച്ചു.
“പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി രാജപ്പാ…” ശോഭ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതും ഒപ്പം വശ്യവുമാണ്. “നിനക്ക് ഇവിടെ തങ്ങാൻ പ്രത്യേകം മുറിയൊന്നുമില്ല. നീ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാവണം. രാത്രി നീ ഈ മുറിയിൽ തന്നെയാവും ഉണ്ടാവുക.”