“പക്ഷേ അതിന് മുൻപ് വാ. നമ്മൾക്ക് ഒരു ഷേക്ക് കുടിച്ചിട്ട് പോകാം.”
എയ്ഞ്ചലിന്റെ മുഖം ഒരു നിമിഷം മങ്ങി.
“ഇപ്പോഴോ?”
“ഹാ. രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കുടിച്ചിട്ടില്ല. തല ചുറ്റുന്ന പോലെ. വാ.”
എയ്ഞ്ചൽ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു.
“ശരി…”
അവൾ ലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം കടയുടെ ദിശയിലേക്ക് നടന്നു.
അവൾക്ക് അപ്പോൾ വേണ്ടത് ഷേക്ക് അല്ലായിരുന്നു.
എങ്ങിനെയും തിരിച്ചു ലാബിൽ എത്തുക എന്നതായിരുന്നു…
——————————–
ആ സമയം മനു ഓരോ മേശയ്ക്കരികിലും നടന്ന് ലാബിലെ ഇൻസ്ട്രുമെന്റസ് പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
ലാബ് ശൂന്യമായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ജനലിനരികിൽ ഒരു നിഴൽ കടന്നുപോകുന്നത് അവൻ കണ്ടത്.
അവന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
എയ്ഞ്ചൽ…
അവന്റെ മനസ്സ് തന്നെ ആ പേര് പറഞ്ഞു.
മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു ചിരി വന്നു.
അവൻ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഉപകരണം മേശപ്പുറത്ത് വച്ച്, വാതിലിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറിയത് എയ്ഞ്ചൽ അല്ലായിരുന്നു.
ആർദ്ര.
“സാർ…”
അകത്തേക്ക് കുറച്ചു കയറിക്കൊണ്ട് അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം മനുവിന്റെ മുഖം വാടിപ്പോയി.
എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ അവൻ മുഖഭാവം മാറ്റി.
“എന്താ ആർദ്ര?”
“സാർ, എന്റെ ബാഗ്…”
“അത് എടുത്തില്ലേ ?”
അവൻ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല സാർ. മറന്നു പോയി,
അപ്പോഴേക്കും മനു സ്വന്തം മേശയ്ക്കരികിലെത്തി.
രാവിലെ അവൾ അഴിച്ചുവച്ച ബാഗ് അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
“കൂട്ടുകാരികൾ വന്നില്ലേ കൂടെ?”
ബാഗ് കൈയിലെടുത്തുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.
അവന് അറിയേണ്ടത് അതായിരുന്നു… എയ്ഞ്ചൽ വന്നില്ലേ എന്ന്/….
“ഇല്ല… അവർ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് തട്ടി.
പോയോ…?
ഹാ….
“സാറിനോട് ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് അവർക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല.”
“എന്നിട്ട്?”
മനു ചിരി പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്നിട്ട് അവർ എന്റെ കൂടെ വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.”
അവൾ ബാഗ് കൈയിൽ വാങ്ങാൻ നീങ്ങിയിട്ട് വീണ്ടും നിന്നു.
“സോറി സാർ…”
മനു അവളെ നോക്കി.
“എന്തിന്?”
“ഞാൻ അങ്ങനെയാണ്. പെട്ടെന്ന് ചിന്തിക്കാതെ അങ്ങ് പറഞ്ഞു പോകും. രാവിലെ പറഞ്ഞതും… ലാബിൽ പറഞ്ഞതും… എല്ലാം.”
അവൾ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി.
“ചിലപ്പോൾ അതിരുകടന്നുപോകും.”
എന്ത് ആരോട് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോകും
മനുവിന്റെ മുഖം അല്പം ഗൗരവമായി.
“എല്ലാം അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാതെ പറയാൻ പാടില്ല ആർദ്ര. ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ തന്നെ വെക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”
“ഹ്മ്മ്…”
അവൾ തലകുനിച്ചു.
“ഇനി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാം.”
മനു അവളുടെ ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഞാനും ശ്രദ്ധിക്കണമായിരുന്നു…”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ആർദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
പതിവ് കൂൾ ഭാവത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കുസൃതി വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
“ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ മുഴുവനായും വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല,”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.”
“എന്ത്?”
“അത് സത്യമാണെന്ന്.”
മനു അവളെ നേരെ നോക്കി.
“എന്ത് ?”
ആർദ്ര ബാഗ് കയ്യിൽ എടുത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു.
“സാർ അറിയാത്തപോലെ ചോദിക്കണ്ട.”
മനു അവളുടെ മുഖം വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആർദ്ര പല കാര്യങ്ങളും നേരിട്ട് പറയാതെ പറയുന്നവളാണ്.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൾ പിന്നോട്ട് പോകുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ മൂന്ന് പേർക്കും പരസ്പരം രഹസ്യങ്ങൾ ഇല്ലെന്ന് അല്ലേ പറയുന്നത്?”
മനു ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
“പിന്നെ അത് മറച്ചു വച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ.”