അതുകേട്ട് ഹൻസിബ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാനാ ഇക്കാ? അവര് ചുമ്മാ വന്ന് എന്നെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറയിപ്പിച്ചതല്ലേ… പിന്നെ, ഇക്കാക്കും ഇങ്ങനത്തെ സംസാരങ്ങളൊക്കെ കേൾക്കാൻ നല്ല ഇഷ്ടമാണല്ലോ, അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ അതങ്ങ് പരസ്യമായി പറഞ്ഞത്!”
അവളുടെ സംസാരം കേട്ട് എന്റെ മുഖത്തെ ചിരി കൂടുതൽ വിടർന്നു. ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തോടു മുഖം ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി വായിച്ചെടുത്ത് അതനുസരിച്ച് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന എന്റെ സ്വന്തം പെണ്ണല്ലേ നീ… അതുതന്നെയാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളതും!”
എന്റെ ആ സ്നേഹത്തലോടലും അഭിനന്ദനവും കേട്ട് ഹൻസിബയുടെ മുഖത്ത് നാണവും സന്തോഷവും ഒരേപോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു.
പിന്നീട് പതിവുപോലെ ഞങ്ങള്‍ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ,
ശ്രീരാഗും ഫാസിലും നേരത്തെ തന്നെ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.
ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും ഹാളിലെ സോഫയിൽ ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നു, ഹൻസിബയാകട്ടെ അവരുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ നിന്നു കളിചിരിയോടെ സംസാരിക്കുന്നു. ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവർ ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയത്. അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിലും സംസാരരീതിയിലും എന്തോ വലിയ തമാശകളും ഒളിച്ചുകളികളും പങ്കുവെക്കുകയാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി.
ഫാസിൽ എന്നെ കണ്ട ഉടൻ തന്നെ
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഓ… നമ്മുടെ ഷാജുക്കാ എത്തിയല്ലോ! ഞങ്ങൾ വന്നിട്ട് കുറച്ചേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഇത്ത വിശേഷങ്ങളൊക്കെ
പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ കയ്യിലെടുത്തു.”
ശ്രീരാഗും കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒപ്പം കൂടി: “ഞങ്ങള്‍… നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും ഓഫീസിലെ വിശേഷങ്ങളുമൊക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു ഷാജു.
അവരുടെ സംസാര രീതി കണ്ടപ്പോൾ, ഫാസിലും ശ്രീരാഗും ഹൻസിബയുമായി അവർ നല്ലൊരു സൗഹൃദത്തിലേക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും കണ്ണുകളിൽ ഹൻസിബയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത കൊതിയും
ആകർഷണവും ഇപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ടെങ്കിലും, ഹൻസിബ ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ വളരെ കൂളായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ റൂമിലേക്ക് കയറി വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ മാറി ഫ്രഷായി വീണ്ടും ഹാളിലേക്ക് വന്നു. സോഫയിലിരുന്ന ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും അരികിലേക്ക് ചെന്ന് ഞാൻ വളരെ കാഷ്വലായി അവരോട് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. ആ സംസാരത്തിനിടയിൽ ഞാൻ അവരോട് അവരുടെ പഴയ റൂമിനെക്കുറിച്ചും അവിടത്തെ വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചോദിച്ചുതുടങ്ങി.
“അല്ലടാ, നിങ്ങൾ മുമ്പ് താമസിച്ചിരുന്ന റൂമിലെ ഫ്രണ്ട്സൊക്കെ സുഖമായിട്ട് ഇരിക്കുന്നോ?” എന്ന് ഞാൻ അവരോട് ചോദിച്ചു.
അതു കേട്ടതും ഫാസിൽ ഒരു ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഹാ… കുഴപ്പം ഇല്ലാന്ന്
തോന്നുന്നു, ഞാന്‍ വന്നിട്ട് അവരുമായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല, ഞങ്ങള്‍ ഇടക്ക് അവിടേക്ക് പോകാറുണ്ട്, പിന്നെ അവരുമായി ഒത്തുകൂടിയാൽ പിന്നെ സമയം പോയത് അറിയില്ല!”
ശ്രീരാഗും അത് ഏറ്റുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “സത്യമാണ് ചേട്ടാ… ഞങ്ങളൊക്കെ ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്ന സമയത്ത് അവിടെ ദിവസവും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഒത്തുകൂടലും പാർട്ടികളുമൊക്കെ ഉണ്ടാകും. പഴയ റൂമിലെ ഫ്രണ്ട്സൊക്കെയായി സന്തോഷവുമൊക്കെയായിട്ടാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. ജോലി കഴിഞ്ഞു തിരികെ വരുമ്പോൾ പഴയ റൂമിൽ ഉള്ളതിനേക്കാൾ ഒരു ഫീൽ ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണല്ലോ ഉള്ളത്!”
അവർ തങ്ങളുടെ പഴയ റൂംമേറ്റ്സിനെക്കുറിച്ചും അവിടത്തെ നല്ല വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് രാമേന്ദ്രൻ
ചേട്ടൻ
അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നത്.
ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ ഇടപെടാതെ, “നിങ്ങൾ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നോ, ഞാൻ ഒന്ന് പോയി ഫ്രഷായിട്ട് വരാം” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.