ഏട്ടനെ ഇന്നലെ സോമാലിയേന്നു കെട്ടിയെടുത്തതാണ് കുഞ്ഞമ്മേ! ഈശ്വരാ! ഇവളുടെ വളിച്ച
കോമഡി! എന്നാലെന്താ! സാവിത്രിയമ്മ വിടർന്നു ചിരിക്കുന്നു!
നിങ്ങളിരിക്കുന്നില്ലേ? എൻ്റെ വക ഒരു തേഞ്ഞ മന്ദഹാസം.
ആ വല്ലോം ബാക്കിയൊണ്ടേല് ഞങ്ങളു കഴിച്ചോളാം മാഷേ!
അമ്മേ! മൊത്തം ഫാമിലീം ഈ വഹ കോമഡി ട്രാക്കിലാണോ!
ഏതായാലും അധികം ചിന്തിച്ചില്ല. ബാക്കീം കൂടങ്ങു വിഴുങ്ങി! അവരു കഴിച്ചോ ഇല്ലയോ ഇതൊന്നും എൻ്റെ വിഷയമേയല്ല!
പക്ഷേ പ്രശ്നമെന്താണെന്നാല്… വയറുനിറഞ്ഞപ്പോൾ കൺപോളകളടയുന്നു.
ഏട്ടാ ഒന്നു മയങ്ങിക്കോളൂ.. മല്ലിക!
ചാരുപടിയിലമർന്നതു മാത്രം ഓർമ്മയുണ്ട്!
ചാരുപടിയിലെ ഉറക്കം മുറിഞ്ഞത് മല്ലികയുടെ ചിരികൊണ്ടാണ്.
“ഏട്ടാ… ഉണരൂ. കുഞ്ഞമ്മ വിളിക്കുന്നു. ചായ തണുത്തുപോകും.”
കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മയുടെ മുറ്റം. വെയിൽ ചാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നപ്പോൾ കഴുത്ത് മരവിച്ചിരുന്നു. മല്ലിക ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ നീട്ടി. ആ കൈ തൊട്ടപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഏട്ടൻ ഇവിടെ ഉറങ്ങിയെന്ന് നാട്ടുകാർ കേട്ടാൽ കുഞ്ഞമ്മയുടെ പേര് പോകും. അതുകൊണ്ട് വേഗം എഴുന്നേൽക്കണം.”
ഞാൻ ചായ കുടിച്ചു. അകത്തുനിന്ന് സാവിത്രിയമ്മയുടെ ശബ്ദം.
“മല്ലികേ, അവനെ വിട്ടേ. വീട്ടിലേക്ക് പോകട്ടെ.”
ആ സ്വരത്തിൽ ഒരു മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനന്തം വിട്ടു. എന്തേലും തെറ്റു ചെയ്തോ? മല്ലികയെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. അവൾ മന്ദഹസിച്ചു. കണ്ണുചിമ്മിക്കാട്ടി. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു.
മുറ്റത്ത് നിന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മ വാതിൽക്കൽ നിന്നിരുന്നു, പാതി തിരിഞ്ഞ്. ഒറ്റമുണ്ട് മാത്രം. ഇറുകിയ ബ്ലൗസിന്റെ താഴെ കൊഴുപ്പിൻ്റെ മടക്കുകൾ.. ആ കൊഴുത്ത ചന്തികൾ മുണ്ടിനുള്ളിൽ തുളുമ്പി നിന്നു. ഞാൻ നോക്കി എന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. അവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
അതുവരെക്കണ്ട സ്ത്രീയേ അല്ലായിരുന്നു സാവിത്രിയമ്മ. എന്തു പറ്റി എന്നെനിക്കൊരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല!
ആ രാത്രി മുതൽ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ തുടങ്ങി.
ഏട്ടാ. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് മല്ലിക വന്നു. കുഞ്ഞമ്മയോടൊന്നും തോന്നല്ലേ. ഇടയ്ക്ക് സ്വഭാവമങ്ങു മാറും. എനിക്കു തന്നെ പിടികിട്ടാറില്ല. ചെവിക്കല്ലു പൊട്ടുന്ന ചീത്തയാണ്. ഞാനൊന്നും പറയാറില്ല.
എൻ്റെ ജിജ്ഞാസയുണർന്നു. എന്താടീ നിൻ്റെ കുഞ്ഞമ്മേടെ പ്രശ്നം?
നിക്കുമറീല്ല്യ ഏട്ടാ! അവളുടെ നാട്ടിലെ വള്ളുവനാടൻ ഭാഷ തല നീട്ടി.
സാരമില്ലെടീ. ഞാൻ പൊക്കിക്കോളാം. ചിരിച്ചുകൊണ്ടവളുടെ തടിച്ച കുണ്ടിക്കൊരടി കൊടുത്തു.
ഏട്ടാ! ചുവന്ന മുഖവുമായി അവളോടി!
ഞാനെൻ്റെ നിക്ഷേപങ്ങളും ഇടയ്ക്കിത്തിരി കാശിറക്കിയ സംരംഭങ്ങളുമായി ബിസിയായി. കൊച്ചീലെ എൻ്റെ ക്ലബ്ബിൽ ഒരാഴ്ച്ച തങ്ങി. ആകെ മൊത്തം നിമിഷങ്ങൾക്കു വിലയുള്ള ഇടവേള.
ഇതിനിടെ താടകയുടെ മുഖം ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞെങ്കിലും ഞാൻ മനസ്സിനെ അടിച്ചിരുത്തി. ബിസിനസ്സ്! വേറൊന്നിനും അവിടെ സ്ഥാനമില്ല!
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് മതിൽ കെട്ടാനുള്ള ചെങ്കല്ല് വന്നു. ഞാനും രണ്ട് കൂലിപ്പണിക്കാരും ചേർന്ന് തുടങ്ങി. ഉച്ചയോടെ സാവിത്രിയമ്മ വന്നു.
“ഇത്രയും ഉയരം വേണ്ട. എന്റെ തോട്ടത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വരണം.”
“ചേച്ചീ, മതിൽ പൊളിഞ്ഞാൽ നിങ്ങളുടെ പയറുതോട്ടം പോവും. ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.”
അവർ അടുത്തുവന്നു. വിയർപ്പ് മണം. ബ്ലൗസ് നനഞ്ഞ് മുലകളുടെ മുഴുപ്പു തെളിഞ്ഞു.
“നീ എന്റെ കാര്യം പറയണ്ട. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്ന സ്ത്രീയാണ്. ആരുടെയും സഹായം വേണ്ട.”
ഞാൻ കൈ കഴുകി. “ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നോ? മൂന്ന് പെൺമക്കളും ഒരു മോനും ഉണ്ടല്ലോ.”
ആ വാചകം അവരുടെ മുഖം മാറ്റി. കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“എന്തറിയാം നിനക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തെപ്പറ്റി? വായ മൂടി നിൻ്റെ പണി നോക്ക്.” അമർത്തിയ സ്വരം. ആ മുഖം ചുവന്നിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ മുഖശ്രീ ഇരട്ടിച്ചു!
അന്ന് വൈകുന്നേരം വിജയമ്മ പറഞ്ഞു.
“സാറേ, സാവിത്രിയമ്മയോട് അങ്ങനെ പറയരുത്. അവരുടെ കഥ അറിയില്ലേ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു. വിജയമ്മ ഇരുന്നു.