ആ അവഗണന ഉള്ളിലൊരു നീറ്റലായി മാറിയെങ്കിലും ഞാനത് പുറത്തുകാട്ടിയില്ല.
റോസിനെയും കൂട്ടി, ചാരിയിട്ടിരുന്ന ഗേറ്റ് പതിയേ തുറന്ന് അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി.
റോസിന്റേത് ഒരു ഇരുനില വീടാണ്. മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോകാൻ വീടിന്റെ സൈഡിലായി ഒരു സ്റ്റെയർകേസ് ഉണ്ട്… അവ കൈവരികളിൽ നിറയെ പൂച്ചട്ടികൾ വെച്ച് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അടിച്ച് ഫിറ്റായി കുഴഞ്ഞു നടക്കുന്ന കുടിയന്മാരെപ്പോലെ, പരസ്പരം തോളിൽ കയ്യിട്ട് വേച്ചുവേച്ചു പോകുന്ന അവരെ ഞാൻ നോക്കിനിന്നു.
നടക്കാൻ പോലും വയ്യാത്തത്ര ക്ഷീണം അവരെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.
പടികൾ ഓരോന്നായി കയറി അവർ മുകളിലെത്തി.
അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് കൃതിക ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ആഗ്രഹിച്ചുപോയി.
പക്ഷേ… എന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട്, തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ അവർ അകത്തേക്ക് കയറി.
ആ വാതിൽ എന്റെ മുന്നിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെടുന്നത് വരെ, ഒരു ശില പോലെ ഞാൻ അവരെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു…
“ഡാ… മതി നോക്കി നിന്നത്. വരാൻ നോക്ക്, നമുക്ക് പോവാം…”
ചിന്തകളിൽ നിന്നും എന്നെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ട്, രാഹുൽ പതിയെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
ശരിയാണ്… ഇന്നത്തേക്ക് ഇത്രയും പ്രശ്നങ്ങൾ മതി. അവളുടെ പിണക്കങ്ങളെല്ലാം നാളേ നേരിട്ട് കണ്ട് സംസാരിച്ച് മാറ്റാം….
ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
നോക്കുമ്പോൾ… ആമി, നിധി, ഐഷു ചേച്ചി… മൂന്നുപേരും വിൻഡോയിലൂടെ തല പുറത്തേക്കിട്ട് എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്.
ഞാൻ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി.
ഇപ്പോൾ റോസും കൃതികയും ഇല്ല. ഞാനും ആമിയും മാത്രം. സീറ്റിൽ രണ്ടുപേർക്കും സുഖമായി, സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാനുള്ള സ്ഥലമുണ്ട്.
പക്ഷേ… ആമിക്ക് സീറ്റിൽ ഇരിക്കാൻ യാതൊരു ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയ ഞാൻ സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നതും, അവൾ വീണ്ടും എന്റെ മടിയിലേക്ക് തന്നെ കയറി ഇരുന്നു.
ഒഴിവുള്ള സീറ്റിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ, പഴയതിലും അവകാശത്തോടെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി…
ഞങ്ങളെ ഒന്ന് പാളി നോക്കിയശേഷം നിധി കാർ സ്റ്റാർട്ടാക്കി വീട്ടിലേക്കെടുത്തു…
കുറച്ചു നേരത്തേ യാത്രക്കൊടുവിൽ വണ്ടി അധികം വൈകാതെ വീടിന്റെ പോർച്ചിലേക്ക് കയറി നിന്നു.
യാത്രയുടെ ക്ഷീണം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. ആരും ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ മുതിർന്നില്ല. വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്തതും, ഓരോരുത്തരായി ഇറങ്ങി വീടിനകത്തേക്ക് നടന്നു.
ഹാളിലെത്തി, ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴാനായി ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ റൂമുകളിലേക്ക് വലിയാൻ തുടങ്ങിയതും ഐഷു ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
”എല്ലാവരും ഒന്ന് നിന്നേ…”
നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങളെല്ലാവരും ആ വിളി കേട്ട് ഒരേപോലെ നിന്നു.
ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
”ഇപ്പോൾ ഞാനൊന്നും ചോദിക്കാൻ നിൽക്കുന്നില്ല പക്ഷേ, നാളെ രാവിലെ എനിക്ക് നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കാണണം. നടന്ന സംഭവങ്ങൾക്കൊക്കെ ഉത്തരം തരണം. ആരും മുങ്ങാൻ നിൽക്കണ്ട… കേട്ടല്ലോ?”
അതൊരു അപേക്ഷയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ഭീഷണി പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ചേച്ചിയുടെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ മറുത്തൊന്നും പറയാൻ ആർക്കും ധൈര്യം വന്നില്ല.
ഒരുവിധം തലയാട്ടി സമ്മതിച്ച ശേഷം ഞാൻ കോണിപ്പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
എന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെ നിഴലുപോലെ ആമിയും നിധിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മുകളിലെത്തി, എന്റെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയതും പിന്നിൽ നിന്നും നിധിയുടെ വിളി വന്നു.
“എടാ…”
വിളി കേട്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഇത്തവണ അവളുടെ മുഖത്ത് നേരത്തെയുണ്ടായിരുന്ന ഗൗരവമില്ല.