നിശാവരതന്ത്രം – ഉത്ഭവം
[ Zayanora ]
Kambi Stories
മുന്നറിയിപ്പ്: ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും സംഭവങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളും പൂർണമായും എഴുത്തുകാരന്റെ ഭാവനയിൽനിന്ന് രൂപപ്പെട്ടവയാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരോ ആയ യഥാർഥ വ്യക്തികളുമായോ കുടുംബങ്ങളുമായോ സ്ഥലങ്ങളുമായോ ചരിത്രസംഭവങ്ങളുമായോ ഈ കഥയ്ക്ക് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല.
അത്തരത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും യാദൃച്ഛികം മാത്രമാണ്.
കഥയിൽ പരാമർശിക്കുന്ന മന്ത്രങ്ങൾ, താന്ത്രികവിദ്യകൾ, ആചാരങ്ങൾ, അതീന്ദ്രിയശക്തികൾ എന്നിവയെല്ലാം കഥയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിനും ആഖ്യാനത്തിനുമായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന സാങ്കൽപ്പിക ഘടകങ്ങളാണ്.
——————–
ഉത്ഭവം
——————–
തിരുമലയൂർ ഇല്ലത്തിന്റെ വിശാലമായ അകത്തളങ്ങളിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടിനിന്നു.
രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന മരത്തൂണുകൾക്കിടയിലൂടെ വീശിയെത്തിയ കാറ്റ് അടഞ്ഞുകിടന്ന ജനലുകളെ ഇടയ്ക്കിടെ വിറപ്പിച്ചു. എവിടെനിന്നോ ഒരു മരപ്പലക ഞരങ്ങുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ചുറ്റുമതിലിനു പുറത്തുള്ള കാവിൽനിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ കേട്ടിരുന്ന രാത്രിപക്ഷികളുടെ കരച്ചിലൊഴിച്ചാൽ ഇല്ലവും പരിസരവും പൂർണമായും നിശ്ചലമായിരുന്നു.
ഇല്ലത്തിന്റെ തെക്കുഭാഗത്തുള്ള പഴയ മുറിയിൽ മാത്രം അപ്പോഴും ഒരു വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതിന്റെ മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു വലിയ മേശയും അതിനുചുറ്റും അടുക്കിവച്ചിരുന്ന താളിയോലക്കെട്ടുകളും കാണാമായിരുന്നു. മേശയുടെ മധ്യത്തിൽ കറുത്ത പുറംചട്ടയുള്ള ഒരു പുസ്തകം തുറന്നുകിടന്നു.
അതിന്റെ താളുകളെല്ലാം ശൂന്യമായിരുന്നു. അരികിൽ അടപ്പുതുറന്ന മഷിക്കുപ്പിയും പഴയൊരു പേനയും.
പുസ്തകത്തിനു മുന്നിൽ അനിരുദ്ധൻ നമ്പൂതിരി തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കാലം അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ ആഴത്തിൽ അടയാളങ്ങൾ പതിപ്പിച്ചിരുന്നു. ചുളിവുകൾ വീണ മുഖവും മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കൈകളും ചെറുതായി കൂനിപ്പോയ പുറവും വാർധക്യത്തിന്റെ അവശതകൾ വിളിച്ചോതി.
പരസഹായമില്ലാതെ നടക്കാൻപോലും ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അയാൾ. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പേനയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ വിരലുകൾ വിറച്ചു. രണ്ടുമൂന്നു തവണ ശ്രമിച്ചശേഷമാണ് അതിൽ പിടിമുറുക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.
എന്നാൽ ആ കണ്ണുകൾക്ക് മാത്രം വാർധക്യം
ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.
അവയുടെ ആഴങ്ങളിൽ അപ്പോഴും അടങ്ങാത്തൊരു തൃഷ്ണ നിഴലിച്ചിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും പരാജയം അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകാതിരുന്ന മനുഷ്യനായിരുന്നു അനിരുദ്ധൻ. മറ്റുള്ളവർ അസാധ്യമെന്നു കരുതിയതെല്ലാം സാധ്യമാക്കാൻ അയാൾ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. പലതിലും വിജയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അയാൾക്കുമുന്നിൽ പരാജയപ്പെടുത്താനാവാത്ത ഒരു ശത്രു നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
മരണം.
അനിരുദ്ധന് മരണത്തെ ഭയമായിരുന്നില്ല. മരണത്തോടെ നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നതെന്താണെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്.
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സമ്പാദിച്ച അറിവുകൾ, സാധനകളിലൂടെ നേടിയെടുത്ത താന്ത്രികശക്തികൾ, മറ്റൊരു മനുഷ്യനും അറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ, വർഷങ്ങളുടെ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത അസാധാരണമായൊരു വിദ്യ — ഇതെല്ലാം തന്റെ ശരീരത്തോടൊപ്പം നശിച്ചുപോകുമെന്നത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാനാവാത്ത കാര്യമായിരുന്നു.
അതിലും വലുതായിരുന്നു മറ്റൊരു നഷ്ടം.
തന്റെ മോഹങ്ങൾ അവസാനിക്കുമെന്നത്.
അവസാനിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാമനകൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും ഉരുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാലം ശരീരത്തെ ക്ഷയിപ്പിച്ചിട്ടും മനസ്സിലെ കാമാസക്തിക്ക് യാതൊരു കുറവും വന്നിരുന്നില്ല. അനുഭവിച്ചതൊന്നും അയാൾക്ക് മതിയായിരുന്നില്ല;
ഇനിയും അറിയാനും അനുഭവിക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം മരണം ഒറ്റയടിക്ക് കവർന്നെടുക്കുമെന്ന ചിന്തയാണ് അയാളെ ഏറ്റവും അധികം അലട്ടിയത്.