എന്നാൽ ഓരോ മന്ത്രത്തിനും പിന്നാലെ അത് കൂടുതൽ ഗാംഭീര്യമുള്ളതായി മാറി.
വാർധക്യം ബാധിച്ച ശരീരത്തിൽനിന്ന് അത്തരമൊരു ശബ്ദം ഉയരുന്നത് അതിശയകരമായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലെ വിളക്കുനാളങ്ങൾ ഒരേസമയം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അടഞ്ഞുകിടന്ന ജനലുകൾക്കിടയിലൂടെ കാറ്റ് കടന്നുവരുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന താളിയോലക്കെട്ടുകളുടെ അറ്റങ്ങൾ പതുക്കെ ഉയർന്നു.
അനിരുദ്ധൻ കണ്ണുതുറന്നില്ല.
മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ തുടർന്നു.
കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം അയാൾ പേനയെടുത്ത് പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യതാളിൽ ചില അക്ഷരങ്ങൾ കുറിച്ചു.
പേനയുടെ അറ്റം താളിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം മഷിക്ക് അസാധാരണമായൊരു തിളക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു.
എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങൾ പതുക്കെ ഇരുണ്ടു.
പിന്നീട് അവ താളിനുള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അനിരുദ്ധൻ തുടർന്നും എഴുതി.
ഓരോ താളിലും വ്യത്യസ്തമായ മന്ത്രങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അയാൾ എഴുതാത്ത ചില അക്ഷരങ്ങൾപോലും ഇടയ്ക്കിടെ താളുകളിൽ രൂപപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.
മുറിക്കുള്ളിലെ വായുവിന് അസാധാരണമായൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു.
അനിരുദ്ധന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.
ശരീരത്തിന്റെ അവശതകൾ അയാളെ അലട്ടിത്തുടങ്ങിയെങ്കിലും മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ നിർത്തിയില്ല.
മണിക്കൂറുകളായി തയ്യാറാക്കിയിരുന്ന അവസാന കർമത്തിലേക്ക് അയാൾ പ്രവേശിച്ചു.
സ്വന്തം ആത്മശക്തിയെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനുള്ള പ്രയോഗമായിരുന്നു അത്.
അതുവരെ നടത്തിയിരുന്ന താന്ത്രികകർമങ്ങളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഈ പ്രയോഗം ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ഇടയ്ക്കുവച്ച് അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
അനിരുദ്ധന് അതറിയാമായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ അയാൾ അവസാന മന്ത്രം ഉരുവിടാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് മുറിക്കുള്ളിൽ അസാധാരണമായൊരു മാറ്റമുണ്ടായത്.
വിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അവ അണഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പകരം മുറിയുടെ മധ്യഭാഗത്ത് ഒരു ഇരുണ്ട നിഴൽ രൂപപ്പെടുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
ആദ്യമൊക്കെ അത് അനിരുദ്ധന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് വീഴുന്ന സാധാരണ നിഴലായി തോന്നി.
എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം ആ നിഴൽ അയാളുടെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടാൻ തുടങ്ങി.
നിലത്തോ ചുമരിലോ പതിക്കാതെ അത് മേശയ്ക്കുമുകളിൽ ഉയർന്നുനിന്നു.
അനിരുദ്ധൻ കണ്ണുതുറന്നു.
തന്റെ മുന്നിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാഴ്ച ശ്രദ്ധിച്ചു.
അയാളുടെ മുഖത്ത് ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം ഏറെക്കാലമായി കാത്തിരുന്ന ഒരു കണ്ടെത്തൽ യാഥാർഥ്യമാകുന്നതിന്റെ ആവേശമായിരുന്നു.
നിഴൽ പതുക്കെ രൂപംമാറാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു മനുഷ്യരൂപത്തിന്റെ അവ്യക്തമായ ആകൃതി അതിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു.
അനിരുദ്ധൻ അതിനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
ആ രൂപത്തിന് തന്റെതന്നെ മുഖച്ഛായയുണ്ടെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
എന്നാൽ അതിന്റെ മുഖത്ത് വാർധക്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല.
യൗവനകാലത്തെ അനിരുദ്ധന്റെ മുഖമായിരുന്നു അത്.
ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കിനിന്നു.
പിന്നീട് ആ രൂപത്തിന്റെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അനിരുദ്ധനും പുഞ്ചിരിച്ചു.
തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു ഭാഗം ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.
ഇനി അതിനെ ഗ്രന്ഥത്തിനുള്ളിൽ ബന്ധിക്കണം.
അനിരുദ്ധൻ ശേഷിക്കുന്ന ശക്തി മുഴുവൻ സംഭരിച്ച് അവസാന മന്ത്രോച്ചാരണം ആരംഭിച്ചു.
മുറിയുടെ നാല് മൂലകളിലുമുള്ള വിളക്കുകൾ ഒരേസമയം ഉയർന്നുകത്തി.
മേശപ്പുറത്തെ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ അതിവേഗം മറിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
അവയിൽ നേരത്തേ എഴുതിയിരുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ ഒന്നിനുപിന്നാലെ ഒന്നായി തിളങ്ങി.
ഇരുണ്ട മനുഷ്യരൂപം പതുക്കെ പുസ്തകത്തിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അനിരുദ്ധന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ക്രമേണ വേഗത്തിലായി.
നെഞ്ചിൽ അസഹ്യമായൊരു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ അയാൾ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ നിർത്തിയില്ല.
നിഴൽ പുസ്തകത്തിനു മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഒരു
നിമിഷം നിശ്ചലമായി.