അനിരുദ്ധൻ തന്റെ അവസാന മന്ത്രം ഉരുവിട്ടു.
അടുത്ത നിമിഷം ആ മനുഷ്യരൂപം അപ്രതീക്ഷിതമായി ചുരുങ്ങി.
ഇരുണ്ട പുകച്ചുരുളുപോലെ അത് പുസ്തകത്തിന്റെ തുറന്നുകിടന്ന താളുകൾക്കിടയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
മുറിക്കുള്ളിൽ ശക്തമായൊരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
വിളക്കുകൾ ഒരേസമയം അണഞ്ഞു.
പിന്നീട് എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി.
എത്രനേരം കടന്നുപോയെന്ന് അനിരുദ്ധന് മനസ്സിലായില്ല.
കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ മുറിക്കുള്ളിൽ അസാധാരണമായൊരു നിശ്ചലത അനുഭവപ്പെട്ടു.
മേശപ്പുറത്തെ പുസ്തകം അപ്പോഴും തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിന്റെ താളുകൾ ശൂന്യമായിരുന്നു.
അൽപ്പസമയം മുമ്പുവരെ അവയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന മന്ത്രങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
അനിരുദ്ധൻ അതിലേക്ക് നോക്കി.
താൻ എഴുതിയിരുന്ന അക്ഷരങ്ങളൊന്നും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരു നിമിഷം അയാൾ പരിഭ്രമിച്ചു.
കർമം പരാജയപ്പെട്ടോ?
വർഷങ്ങളായി നടത്തിയിരുന്ന അന്വേഷണങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും വെറുതെയായോ?
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾകൊണ്ട് പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യതാൾ മറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ വിരലുകൾക്ക് ചലിക്കാനായില്ല.
ശരീരത്തിന്റെ ശക്തി പൂർണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് വിചിത്രമായൊരു അനുഭവമുണ്ടായത്.
മേശപ്പുറത്തെ പുസ്തകത്തെ താൻ രണ്ടിടങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരേസമയം കാണുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഒരുകാഴ്ച വാർധക്യം ബാധിച്ച സ്വന്തം കണ്ണുകളിലൂടെയായിരുന്നു.
മറ്റൊന്ന് പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾക്കുള്ളിലെ ഏതോ അജ്ഞാതമായ ആഴത്തിൽനിന്നും.
ആദ്യകാഴ്ചയിൽ പുസ്തകം മുന്നിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
രണ്ടാമത്തെ കാഴ്ചയിൽ അതിനു മുന്നിലിരുന്ന വൃദ്ധനെയും കാണാമായിരുന്നു.
അനിരുദ്ധൻ ആ കാഴ്ചയിൽ തന്റെതന്നെ മുഖം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ചുളിവുകൾ വീണ മുഖം.
മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കൈകൾ.
ചെറുതായി കൂനിപ്പോയ പുറം.
ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന ശരീരം.
ഒരു നിമിഷം അയാൾക്ക് സംഭവിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നീട് സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കർമം വിജയിച്ചിരുന്നു.
തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു ഭാഗം പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം ശരീരത്തെ മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടിൽനിന്ന് കാണാൻ കഴിയുന്നത്.
അനിരുദ്ധന്റെ ചുണ്ടിൽ
പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
മരണത്തെ അതിജീവിക്കാനുള്ള മാർഗം അയാൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ സന്തോഷത്തിനിടയിൽ മറ്റൊരു തിരിച്ചറിവും ഉണ്ടായി.
തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു.
കൈകാലുകളുടെ ചലനം പൂർണമായും നിലച്ചു.
ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ക്രമേണ മന്ദഗതിയിലായി.
മുന്നിലുള്ള കാഴ്ച പതുക്കെ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
എന്നാൽ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽനിന്നുള്ള കാഴ്ച കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.
അനിരുദ്ധന് ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തെ കാണാമായിരുന്നു.
താൻ വർഷങ്ങളോളം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ശരീരം.
അറിവുകളും ശക്തികളും സമ്പാദിക്കാൻ സഹായിച്ച ശരീരം.
സ്വന്തം മോഹങ്ങൾ സഫലമാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ശരീരം.
ഇനി അതിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
തന്റെ യഥാർഥ അസ്തിത്വം മറ്റൊരു രൂപത്തിലേക്ക് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അയാൾ അവസാനമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
പിന്നീട് തല പതുക്കെ മുന്നോട്ടുചാഞ്ഞു.
കസേരയിലിരുന്ന അനിരുദ്ധൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
എന്നാൽ മേശപ്പുറത്തെ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽനിന്ന് ആ കാഴ്ച നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ബോധം അപ്രത്യക്ഷമായില്ല.
അത് സ്വന്തം മൃതദേഹത്തിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
ആ നിമിഷം അതിന് വിചിത്രമായൊരു സംതൃപ്തി അനുഭവപ്പെട്ടു.
വർഷങ്ങളായി ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന മരണം സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നാൽ എല്ലാം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അനിരുദ്ധൻ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ശരീരമില്ലാതെ.
മറ്റുള്ളവർക്ക് കാണാനാവാതെ.
ഒരു പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ബോധമായി.
പുറത്തെ ലോകം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
കാലം കടന്നുപോകും.
പുതിയ തലമുറകൾ ജനിക്കും.
പഴയ മനുഷ്യരും പഴയ വീടുകളും പഴയ വിശ്വാസങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമാകും.