അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരെ തന്റെ പുതിയ വിദ്യയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രധാന പരീക്ഷണത്തിന് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു അമാവാസിരാത്രിയിൽ പാർവതി അന്തർജനം ഉറക്കത്തിലാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയശേഷം അനിരുദ്ധൻ ഇല്ലത്തിന്റെ രഹസ്യമുറിയിൽ കർമങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.
മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ അവസാനിച്ചതോടെ അയാളുടെ ചുറ്റുപാടുകൾ പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായി.
അടുത്ത നിമിഷം കാലിനടിയിൽ തണുത്ത മണ്ണിന്റെ സ്പർശം അനുഭവപ്പെട്ടു.
കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ അനിരുദ്ധൻ അപരിചിതമായൊരു പ്രദേശത്തായിരുന്നു.
വിശാലമായ പുൽമേടുകൾ. അകലെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന മലനിരകൾ. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നദി. നദീതീരത്ത് പഴക്കം ചെന്ന ഒരു കൊട്ടാരം.
ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്ന സൂര്യന്റെ ചൂടും ശരീരത്തിൽ പതിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ തണുപ്പും അകലെനിന്ന് കേൾക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും എല്ലാം യഥാർഥലോകത്തിലേതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
അയാൾ കുനിഞ്ഞ് ഒരുപിടി മണ്ണെടുത്തു.
അതിന്റെ ഭാരവും ഗന്ധവുംപോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.
അനിരുദ്ധന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അയാൾ വിജയിച്ചിരുന്നു.
ഏറെനേരത്തെ അന്വേഷണത്തിനൊടുവിൽ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അകത്തളത്തിൽ പാർവതി അന്തർജനത്തെയും കണ്ടെത്തി.
അപരിചിതമായ സ്ഥലത്ത് എങ്ങനെ എത്തിയെന്നറിയാതെ പരിഭ്രമിച്ചിരുന്ന അവർ അനിരുദ്ധനെ കണ്ടപ്പോൾ ആശ്വാസത്തോടെ അടുത്തെത്തി.
“അനിരുദ്ധാ! നമ്മളിതെവിടെയാണ്?”
“എനിക്കുമറിയില്ല, അമ്മായി.”
അനിരുദ്ധൻ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി.
ആ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചതും അവരെ അവിടേക്ക് എത്തിച്ചതും താനാണെന്ന കാര്യം അയാൾ മറച്ചുവച്ചു.
തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഇരുവരും ആ പ്രദേശം പരിശോധിച്ചു.
നദിയുടെ ഒഴുക്കിനൊപ്പം നടന്നാൽ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുശേഷം വീണ്ടും കൊട്ടാരത്തിന്റെ സമീപത്തുതന്നെ എത്തുന്നതായി അവർ കണ്ടെത്തി. മലനിരകളിലേക്കുള്ള വഴികളും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. എത്രദൂരം സഞ്ചരിച്ചാലും ഒടുവിൽ അതേ പ്രദേശത്തേക്കുതന്നെ മടങ്ങിയെത്തി.
മറ്റൊരു മനുഷ്യജീവിയെയും അവിടെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ പാർവതി അന്തർജനം
ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇല്ലത്തിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചും അവിടെയുള്ളവരെക്കുറിച്ചും അവർ നിരന്തരം സംസാരിച്ചു.
എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്തോറും ആ ചിന്തകൾ കുറഞ്ഞുവന്നു.
പകരം സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ഇതുവരെ മറ്റാരോടും തുറന്നുപറയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവർ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി.
ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷം അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയും ഇല്ലത്തിലെ കർശനമായ ജീവിതരീതികളും ജീവിതത്തിൽ സാധിക്കാതെപോയ ആഗ്രഹങ്ങളുമെല്ലാം അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ കടന്നുവന്നു.
അനിരുദ്ധൻ എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു.
ആ ലോകത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഓരോ ദിവസവും പാർവതി അന്തർജനത്തിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ അയാൾ നിരീക്ഷിച്ചു.
ഒരിക്കൽ കൊട്ടാരത്തിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവർ അനിരുദ്ധനോട് ചോദിച്ചു.
“നിനക്കൊരു കാര്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?”
“എന്താണ്, അമ്മായി?”
“ഇവിടത്തെ ദിവസങ്ങൾക്കെല്ലാം എന്തോ ഒരു സാമ്യമുണ്ട്.”
അനിരുദ്ധൻ അവരെ നോക്കി.
“എന്തു സാമ്യം?”
“ആ പക്ഷിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നില്ലേ?”
അവർ അകലെയുള്ള ഒരു മരത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
“ഇന്നലെയും ഇതേ സമയത്ത് അതു കേട്ടിരുന്നു. അതിന്റെ തലേന്നും. ആ നദിയുടെ ശബ്ദംപോലും ഒരിക്കലും മാറുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല.”
അനിരുദ്ധൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നമ്മൾ ഒരുപക്ഷേ സ്വപ്നം കാണുകയായിരിക്കുമോ?”
ആ ചോദ്യം അയാളെ ഒരു നിമിഷം അമ്പരപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ മുഖത്ത് ഭാവമാറ്റമൊന്നും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.
“സ്വപ്നത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ അനുഭവപ്പെടുമോ, അമ്മായി?”
അവർ മറുപടി പറയാതെ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചിരുന്നു.
അതിനുശേഷം സ്വന്തം കൈയിൽ നുള്ളിനോക്കി.
വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
“ഇല്ല. ഇതു സ്വപ്നമാകാൻ വഴിയില്ല.”
അവർ സ്വയം പറഞ്ഞു.
അനിരുദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പരീക്ഷണത്തിലൂടെ മറ്റൊരു കാര്യംകൂടി അയാൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.