ആ വൈവിധ്യമായിരുന്നു അനിരുദ്ധന് ഏറ്റവും കൗതുകകരമായി തോന്നിയത്.
സ്വപ്നലോകം അയാൾക്ക് താന്ത്രികസാധനയുടെ ഒരു പുതിയ മേഖലയായി മാത്രമല്ല, മനുഷ്യരുടെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ വികാരങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള രഹസ്യവേദിയായും മാറി.
വർഷങ്ങൾ നീണ്ട പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ആ വിദ്യയിൽ അനിരുദ്ധൻ അസാധാരണമായ പ്രാവീണ്യം നേടി.
പൂർവികരിൽനിന്ന് പകർന്നുകിട്ടിയിരുന്ന വിദ്യകളിൽനിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു ഈ ശക്തി.
അതിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങൾ ചില പുരാതന താളിയോലകളിൽനിന്ന് ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതിന് ഇന്നത്തെ രൂപം നൽകിയത് സ്വന്തം അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ മറ്റെല്ലാ വിദ്യകളെക്കാളും വിലപ്പെട്ടതായി അയാൾ അതിനെ കരുതി.
ആ അറിവുകൾ മറ്റാർക്കും പകർന്നുനൽകാനും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം തന്റേതുമാത്രമായി നിലനിർത്താനായിരുന്നു അനിരുദ്ധന്റെ ആഗ്രഹം.
കാലം കടന്നുപോയി.
ഒരുകാലത്ത് യുവത്വത്തിന്റെ ശക്തിയും അസാധാരണമായ ബുദ്ധിശക്തിയുംകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ അതിശയിപ്പിച്ചിരുന്ന അനിരുദ്ധന്റെ
ശരീരത്തെ വാർധക്യം പതുക്കെ കീഴടക്കിത്തുടങ്ങി.
മണിക്കൂറുകളോളം തുടർച്ചയായി കർമങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്ന അയാൾക്ക് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കുപോലും മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം ആവശ്യമായി.
കാഴ്ച മങ്ങി. കൈകൾ വിറച്ചു. ശരീരത്തിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു.
പഴയതുപോലെ താന്ത്രികവിധികൾ അനുഷ്ഠിക്കാൻ കഴിയാതെയായി.
എന്നാൽ അയാളുടെ മനസ്സിലെ മോഹങ്ങൾക്ക് യാതൊരു മാറ്റവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും വിവാഹം കഴിക്കാതിരുന്ന അനിരുദ്ധൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ഖേദിച്ചിരുന്നില്ല.
കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്നവർ പലതവണ വിവാഹാലോചനകൾ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നെങ്കിലും അയാൾ ഓരോ തവണയും ഒഴിഞ്ഞുമാറിയിരുന്നു.
ഒരു ഭാര്യയുണ്ടാകുന്നത് തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും രഹസ്യജീവിതത്തിനും തടസ്സമാകുമെന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ചിന്ത.
താന്ത്രികസാധനകൾക്കായി ജീവിതം സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതിനാലാണ് വിവാഹത്തിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നതെന്നായിരുന്നു മറ്റുള്ളവരോട് നൽകിയിരുന്ന വിശദീകരണം.
അനിരുദ്ധന്റെ അറിവുകളിലും കഴിവുകളിലുമുള്ള വിശ്വാസം കാരണം പലരും ആ തീരുമാനത്തെ ബഹുമാനിച്ചു.
അങ്ങനെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളെ ചോദ്യംചെയ്യാൻ ആരുമില്ലാത്ത ഒരു ലോകം അയാൾ തിരുമലയൂർ ഇല്ലത്തിനുള്ളിൽ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ ലോകം അവസാനിക്കാറായിരുന്നു.
തന്റെ അറിവുകളും മന്ത്രശക്തിയും താളിയോലകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ സാധാരണ ഗ്രന്ഥങ്ങളായി അവശേഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രയോജനമില്ലെന്ന് അനിരുദ്ധൻ കരുതി.
അവ വായിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് വിദ്യയുടെ തത്ത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ താൻ നേടിയിരുന്ന പ്രാവീണ്യവും അതിന്റെ യഥാർഥശക്തിയും കൈവരിക്കാൻ വർഷങ്ങളുടെ സാധനയും പരീക്ഷണങ്ങളും ആവശ്യമായിരുന്നു.
അതിനു പകരം വിദ്യയുടെ ശക്തിതന്നെ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിനുള്ളിൽ ബന്ധിച്ചുനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞാലോ?
അങ്ങനെയെങ്കിൽ അത് കൈവശപ്പെടുത്തുന്ന ഒരാൾക്ക് തന്റെ വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സാധനകളിലൂടെയും പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകാതെതന്നെ ആ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും.
ആ ആശയം ആദ്യമായി മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ടപ്പോൾ അനിരുദ്ധൻ ഏറെക്കാലം അതിന്റെ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
എന്നാൽ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ അറിവുകൾ മറ്റൊരാൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം തനിക്ക് എന്തു
പ്രയോജനം?
മരണശേഷം മറ്റുള്ളവർ തന്റെ വിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് നേടുന്ന നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാൻപോലും കഴിയില്ലെങ്കിൽ അത്തരമൊരു ഗ്രന്ഥം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ എന്തായിരുന്നു സംതൃപ്തി?
അനിരുദ്ധന്റെ യഥാർഥ ആഗ്രഹം തന്റെ വിദ്യകളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നില്ല.
അതിനേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നത് ഒരിക്കലും തൃപ്തിപ്പെടാത്ത അയാളുടെ കാമാസക്തിയായിരുന്നു. പ്രായം കൂടുന്തോറും ശരീരത്തിന്റെ ശേഷി ക്ഷയിച്ചെങ്കിലും ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അന്ത്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജീവിതം മുഴുവൻ പിന്തുടർന്ന സുഖാന്വേഷണം സ്വന്തം മരണത്തോടെ അവസാനിക്കണമെന്നത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല.