“…അവർ എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോവാൻ വരുന്നത് ആണെങ്കിൽ ഞാൻ അവർക്ക് ഒപ്പം പോവും…” ദേവു ഉറപ്പിച്ച പോലെ പറഞ്ഞു.
“… പന്ന കഴുവേറിമോളെ നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് നിന്റെ വീട്ടിൽ സംസാരിക്കും പോലെ എന്നോട് ഉണ്ടാക്കാൻ വരരുതെന്ന്…” ദേവുവിന്റെ കവിളിൽ കുത്തിപിടിച്ച് നിരഞ്ജൻ പറഞ്ഞു.
“… അവര് വരും അതുപോലെ പോവും ഇവിടെ നടക്കുന്നത് അവരോട് പറയനോ അവർക്ക് ഒപ്പം പോവാനോ നീ ശ്രെമിച്ചാൽ. അഞ്ചാമാസത്തിലെ എന്റെ മുട്ടുകാൽ പ്രയോഗം നീ മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ…” ദേവൂന്റെ ഉള്ളിൽ അന്നത്തെ ദിവസം ഒരു മിന്നായം പോലെ കടന്നുപോയി.
“…ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് ഓർമ ഉണ്ടല്ലോ എന്തോ ഭാഗ്യം കൊണ്ട അന്ന് അത് അലസിപോവത്തത്. വേണ്ടിവന്നാൽ ഇനിയും അതെ പ്രേയോഗം നടത്താൻ എനിക്ക് ഒരു മടിയും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് എന്ത് വേണമെന്ന് ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്ക് …” സൈക്കോ ചിരിയോടെ നിരഞ്ജൻ മുറിയുടെ പുറത്തേക്ക് പോയി.
ഏഴാം മാസം അമ്മയും ദേവനും അച്ഛനും അവളെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ വന്നെങ്കിലും നിരഞ്ജനെ പേടിച്ച് അവർക്ക് ഒപ്പം പോവാൻ ദേവു മടിച്ചു. അന്ന് രാവിലെ എഴുനേറ്റ് തന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ട സദ്യ മുഴുവൻ ദേവു ഒറ്റക്ക് ഉണ്ടാക്കി അവളുടെ അമ്മായി അമ്മ പേരിനു പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. ഉച്ചക്ക് അമ്മയുടെയും കുടുംബത്തിലെ പുരുഷൻ മാർക്കും ഒപ്പം ഇരുന്ന് ഊണ് കഴിച്ചെന്നു പറഞ്ഞ് അമ്മായിയമ്മയുടെ പക്കൽ നിന്നും പൊതിരെ വഴക്ക് കിട്ടി. അവസാനം സ്വന്തം അമ്മയോട് പോലും കയർത്ത് സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നു. അന്ന് അവളുടെ വീട്ടുകാർ പോയ നിമിഷം ദേവു ചങ്ക് പൊട്ടി കരഞ്ഞു.
ഒരുപാട് പ്രതിസന്ധികൾ തരണം ചെയ്താണ് ദേവു കല്ലുമോൾക്ക് ജന്മം നൽകിയത്. എന്നാൽ ആ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹത്തോടെ ഒന്ന് എടുക്കാൻ പോലും നിരഞ്ജൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. വളരുതോറും ആ കുഞ്ഞിനോടുള്ള ദേഷ്യവും വെറുപ്പും അവന് കൂടി വന്നു. ഇപ്പൊ തനിക്ക് ഉപദ്രവിച്ച് രസിക്കാൻ രണ്ടുപേര് ആയതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു നിരഞ്ജൻ.
“… ടാ ദേവുവിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചെന്നു ഒരു കാൾ വന്നു…” മംഗലത്ത് ശ്രീധരൻ മരിച്ച വിവരം ആരോ വഴി അറിഞ്ഞ നിരഞ്ജന്റെ അച്ഛൻ ആദിയോടെ നിരഞ്ജന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു.
“…ആ കിളവൻ ചത്തോ. കുറച്ചു ദിവസം മുന്നേ എന്റെ പുന്നാര അളിയൻ വിളിച്ചിരുന്നു. ആ കിളവന് ദേവൂനെ ഒന്ന് കാണണം പോലും…” പുച്ഛത്തോടെ നിരഞ്ജൻ പറഞ്ഞു.
“… നീ എന്നിട്ട് എന്താടാ ഇവിടെ ആരോടും അതെ പറ്റി പറയാത്തെ…”
“… ഞാൻ എന്തിന് പറയണം. കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞത് എന്റെ തന്ത ഒന്നും അല്ലല്ലോ. ആ കിളവൻ ചത്തത് തന്നെ ദേവൂനോട് പറയണോ എന്ന് ആലോചിക്ക ഞാൻ…” നിരഞ്ജൻ സംസാരിക്കുന്നത് എല്ലാം ഒരു ചുവരിനപ്പുറം നിന്ന് ദേവു കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
പെട്ടെന്ന് ഇതുവരെ ഇല്ലാത്ത ഒരു ദൈര്യം ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു വരുന്നത് ദേവു അറിഞ്ഞു. കല്ലുമോളെയും എടുത്ത് നേരെ നിരഞ്ജന്റെ മുന്നിലേക്ക് ദേവു നീങ്ങി.
“… എന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ കാണണം എന്ന് അറിയിച്ചത് എന്താ എന്നോട് പറയാഞ്ഞേ…”കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ ദേവു ചോദിച്ചു.
“…എല്ലാം കാര്യവും നിന്നോട് പറയാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ല…” നിരഞ്ജനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.
“… ഓഹോ. ഇനി നിങ്ങളുടെ ആട്ടും തുപ്പും സഹിച്ച് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല ഞാൻ പോവാണ്…” നിരഞ്ജനെയും മറികടന്ന് ദേവു വീടിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
“… നീ ഇപ്പൊ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ആവും പോവുന്നത് അല്ലെ. എന്നാ പൊയ്ക്കൊ തെരുവ് പട്ടിയെ അടിച്ചിറക്കും പോലെ നിന്നെ അവിടെന്ന് അടിച്ചിറക്കും. ആ സമയം നീ ഇവിടേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വരും ഞാൻ കാത്തിരിക്കും നിന്റെ വരവിനായി…” സൈക്കോ ചിരിയോടെ നിരഞ്ജൻ ദേവുവിന്റെ പൊക്കിനെ ആസ്വദിച്ചു.
ഇത്രയും കാലം തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാത്ത ദേവു പെട്ടെന്ന് ഒരുദിവസം തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ ആ കുടുംബം അവളെ ആട്ടി പുറത്താക്കും എന്ന ചിന്തയിൽ ആയിരുന്നു നിരഞ്ജൻ. അങ്ങനെ പോവാൻ പോലും ഒരിടം ഇല്ലാതെ മാനസികമായി തളർന്ന ദേവുവിനെ വീണ്ടും തന്റെ കാൽകീഴിൽ കൊണ്ട് വന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി തളയ്ക്കാം എന്ന് കണക്കുകൂട്ടിയ നിരഞ്ജന് ആകെ തെറ്റി.