ഈ നരകജീവിതത്തിൽ നിന്നും എന്നന്നേക്കുമായി യാത്രയാവാൻ തീരുമാനിച്ച ദേവു നിരഞ്ജന്റെ അച്ഛന്റെ sleeping pills മുഴുവനും കഴിച്ചു. എന്നാൽ കൃത്യ സമയത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചയത് കൊണ്ട് ആ ശ്രമം വിഭലമായി. അബോധവസ്ഥയിൽ നിന്നും ഉണർന്ന ദേവുവിലേക്ക് എത്തിയത് താൻ ഒരു അമ്മയാവാൻ പോകുന്നു എന്നാ വാർത്തയാണ്. ഒരേ സമയം സന്തോഷിക്കണോ വിഷമിക്കണോ എന്നറിയാൻ കഴിയാതെ അവൾ പകച്ചിരുന്നു. നിരഞ്ജന്റെ പിടിപാട് മൂലം ആത്മകത്യശ്രമം ആശുപത്രിക്കാർ മറച്ചു പിടിച്ചു.
“… ആരുടെ കൊച്ചാടി നിന്റെ വയറ്റിൽ ഉള്ളത്…” ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും വീട്ടിൽ എത്തിയ രാത്രി നിരഞ്ജൻ ദേഷ്യത്തോടെ ദേവൂനോട് ചോദിച്ചു.
“…ഞാൻ ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ കൂടെ അല്ലെ കഴിയുന്നെ അപ്പൊ നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലേ ഇത് ആരുടെ കൊച്ച് ആണെന്ന്…”
“… എന്റെ അറിവിൽ കോൺടം ഇല്ലാതെ നിന്നെ ഞാൻ പണ്ണിയിട്ടില്ല. അപ്പൊ ഞാൻ ഇല്ലാത്ത നേരം നോക്കി നീ ആരെയാ നിന്റെ കാലിന്റെ ഇടയിലേക്ക് വലിച്ചു കേറ്റിയെ…” തികഞ്ഞ പരിഹാസത്തോടെ നിരഞ്ജൻ തിരക്കി.
“… ച്ചെ… കണ്ണിൽ കണ്ട കള്ളും കഞ്ചാവും അടിച്ചോണ്ട് ആദിയും ബോധവും ഇല്ലാതെ എത്ര തവണ നിങ്ങൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. അന്നൊന്നും ഒരു സേഫ്റ്റിയും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇത് അങ്ങനെ പറ്റിയ അബദ്ധം ആയിരിക്കും…” സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ പോലും സംശയത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കുന്ന നിരഞ്ജനോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഇല്ലന്ന് ദേവൂന് മനസിലായി.
പ്രെഗ്നന്റ് ആയെങ്കിലും ദേവുവിന്റെ ജീവിതത്തിന് മാറ്റം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞ് തന്റേത് അല്ല എന്ന വാദത്തിൽ നിരഞ്ജന്റെ ഉപദ്രവം കൂടി. അമ്മായിയമ്മയുടെ വക വീട്ടുപണിക്ക് കുറവൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഇത്രയും കഷ്ടതക്ക് ഇടയിലും ദൈവം തന്ന ആ കുരുന്നു ജീവനെ നശിപ്പിക്കാൻ തോന്നാത്ത ദേവു എല്ലാം സഹിച്ചു.
“… ഏഴാം മാസം മോളെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോവാൻ അവളുടെ കുടുംബം എന്നാ വരേണ്ടത് എന്ന് ചോദിച്ചു…” ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിക്കാൻ ഇരിക്കവേ ദേവുവിന്റെ അച്ഛൻ വിളിച്ചത് നിരഞ്ജന്റെ അച്ഛൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
“…ഇങ്ങോട്ട് ആരും വരണ്ട…” നിരഞ്ജൻ കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
“…എടാ ആദ്യ പ്രസവം പെണ്ണ് വീട്ടിൽ ആണ്. അതാണ് നാട്ടുനടപ്പ്…”
“… ഇവിടെ ഒരു നാട്ടു നടപ്പും വേണ്ട. ദേവു ഈ വീടിന്റെ പടിക്ക് പുറത്ത് കടക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് ആരും ഇങ്ങോട്ട് എഴുന്നാള്ളാനും നിക്കണ്ട… ” നിരഞ്ജന്റെ അന്തിമ തീരുമാനം എത്തി.
“… എടാ…”
“…ദേ മനുഷ്യ അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ അതുപോലെ അങ്ങ് ചെയ്താൽ മതി…” നിരഞ്ജന്റെ അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ എത്തിയതും അച്ഛന്റെ സംസാരം നിലച്ചു. ഇപ്പൊ മനസിലായി കാണുമല്ലോ പുള്ളിക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിലെ വില.
“… അല്ലെങ്കിൽ മോനെ ദേവൂന്റെ വീട്ടുകാർ വന്നോട്ടെ. ചിലപ്പോ നമ്മൾ അവരെ അടുപ്പിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ അവർക്ക് വല്ല സംശയവും തോന്നിയാലോ…” കൈ കഴുവുന്ന വേളയിൽ നിരഞ്ജന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു. ആലോചിച്ചപ്പോ അവനും അത് ശെരിയായി തോന്നി.
“…അച്ഛാ അവരോട് അടുത്ത ഞായറാഴ്ച വരാൻ പറയ്. അവരോട് മാത്രം. ആ വീട്ടിലെ മൂന്നുപേർ അല്ലാതെ വേറെ ആരുടെയും കല്പാദം ഈ ഗേറ്റിന് ഉള്ളിൽ പാതിയാൻ പാടില്ല…” നിരഞ്ജന്റെ കടുത്ത ശാസനത്തിന് മുന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിന് തലയാട്ടാൻ മാത്രമേ സാധിച്ചോളൂ.
“… വീട്ടുകാർ വരുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഉണ്ടല്ലോടി നിനക്ക്…” ബെഡ് കുടഞ്ഞു വിരിക്കുന്ന ദേവൂനോട് നിരഞ്ജൻ ചോദിച്ചു. എന്നാൽ ദേവു ഉത്തരം ഒന്നും നൽകിയില്ല.
“… ഏഴാം മാസം പെണ്ണിനെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോവും എന്നാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. നീ അങ്ങനെ പോവോ…” സംശയത്തോടെ നിരഞ്ജൻ ദേവുവിനെ നോക്കി.
“…അങ്ങനെ പോവാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് മനസ്സിൽ തന്നെ വെച്ചാൽ മതി. ഇപ്പൊ നീ നിന്റെ വീട്ടുകാരെ കാണുന്നത് തന്നെ എന്റെ ഔദാര്യം കൊണ്ട…”