🌹🌹ചന്ദന നിറമുള്ള രാവുകള്‍🌹🌹 1അടിപൊളി  

“രവിയേട്ടാ…”

അവള്‍ കുതറിക്കൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി.

“ന്താ ഇദ്? ആളുകള്‍…..! കാണും..മോശാണ്…”

അവള്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അയാളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ അവളുടെ അധരത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. മഞ്ഞിന്‍റെ ചിറകുകള്‍ വിടര്‍ത്തി കാലം തങ്ങള്‍ക്ക് ചുറ്റും പറക്കുന്ന ആ സമയം, അവന്‍റെ ബലിഷ്ടമായ കരവലയത്തില്‍, അധരത്തിന്റെ ചൂടില്‍ കുതിര്‍ന്ന മധുരമറിയവെ അനിത സ്ഥലമോ സമയമോ ഗൌനിക്കാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു.
ഒരേയൊരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മാത്രമറിയാന്‍ അവളുടെ മനസ്സ് വെമ്പി.
രവിശങ്കറിന്റെ കൈകള്‍ തന്‍റെ പിമ്പിലേക്ക് നീളുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം നിതംബത്തിന്റെ കനപ്പില്‍ കൈകള്‍ അമരുന്നതും. അപ്പോള്‍ അവളുടെ മുലകളുടെ ഭാരം മുഴുവന്‍ അവന്‍റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചില്‍ അമര്‍ന്നു. ശരീരത്തിന്‍റെ വിതുമ്പല്‍ അസഹ്യമായപ്പോള്‍ അവള്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി.
അവനും അതറിഞ്ഞ് കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു.

“നമുക്ക്, രവിയേട്ടാ, കോട്ടേജിലേക്ക് പോകാം…”

അവള്‍ അവന്‍റെ കാതില്‍ മന്ത്രിച്ചു.

“ന്തിനാ മോളൂ?”

“രവിയേട്ടന് അവിടെ വെച്ച് എന്നെ സ്നേഹിക്കാന്‍…എനിക്ക് രവിയേട്ടനെ സ്നേഹിക്കാന്‍…”

“നിന്നെ എങ്ങനെയാ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്ക്വ ന്‍റെ പെണ്ണേ?”

“എന്‍റെ ദേഹത്തിന്‍റെ ശിലയഴകില്‍ തൊട്ട്…”

“ശിലയഴകോ? ഓ! മനോഹരമായ കവിത!”

“ഞാന്‍ രവിയേട്ടന്റെ കവിതയല്ലേ?”

“ഞാന്‍ നിന്നിലേക്ക്‌ കുറെ മയിലിണകളെ പറത്തിവിടാന്‍ പോകുന്നു… നീ പറഞ്ഞ ദേഹത്തിന്‍റെ ശിലയഴകിലേക്ക്…എന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ വിരലുകള്‍, നെഞ്ച്, എന്‍റെ അരക്കെട്ട്, പിന്നെ അഗ്രത്ത് വിടര്‍ന്ന പൂവുള്ള സൃഷ്ടിയുടെ താമരത്തണ്ടിലേ ചൂട് ..ഇതിനെയൊക്കെ നിന്നിലേക്ക്‌…”
“അയ്യേ…”

അനിത ചിരിച്ചു.

“അവസാനം പറഞ്ഞത് ന്താ രവിയേട്ടാ…സൃഷ്ടിയുടെ താമരത്തണ്ടോ?”

“യൂ ഹേഡ് ഇറ്റ്‌…”

രവിയും ചിരിച്ചു.

“എങ്കില്‍ പോകാം..ഇപ്പം …പെട്ടെന്ന്..കൊട്ടേജിലേക്ക്..വാ…”

അവള്‍ അവനെ പിടിച്ചു വലിച്ചു.

രണ്ട് മിനിറ്റ് ദൂരം മാത്രമേ കൊട്ടേജിലേക്കുള്ളൂ. അനിതയുടെ ദേഹം വിറപൂണ്ടിരുന്നു. മാറും അരയും വികാരതീവ്രതയില്‍ വെന്തു നീറുന്നത് അവളറിഞ്ഞു.
കൊട്ടേജിലെത്തിയപ്പോള്‍ മുമ്പില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഇന്നലെ പരിചയപ്പെട്ട മനീഷയും അവളുടെ കാമുകന്‍ സുഷാന്തും.

“ദീദി, ഭയ്യാ…”

മനീഷ പറഞ്ഞു.

“എവിടെപ്പോയിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍ ഒരു സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്…”

അത് പറഞ്ഞ് അവള്‍ അനിതയുടെ നേര്‍ക്ക് ഒരു പാക്കറ്റ് നീട്ടി.

“സമ്മാനമോ? ”

അനിത ചോദിച്ചു.
മനീഷ ചിരിച്ചു.

“ഇത് ഇന്നലെ ഇവനെ സേവ് ചെയ്തതിന് പ്രതിഫലമായി ഒന്നുമല്ല കേട്ടോ! പ്രതിഫലം തന്ന് തീര്‍ക്കാവുന്ന ഒരു ഹെല്‍പ്പ് ആയിരുന്നില്ലല്ലോ അത്!”

ഇന്നലെ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു സംഭവം. ജയന്‍റ്റ് വീലില്‍ നിന്ന് എങ്ങനെയോ കാലു വഴുതി സുഷാന്ത് താഴേക്ക് വീണു. നിലത്ത് കിടന്ന ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് പാളിയില്‍ നിന്ന് അവന്‍ പിന്നെ തെറിച്ചത്‌ പുറത്തേക്ക്, നിരത്തിലേക്കായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ പാഞ്ഞു വന്ന ഒരു ബൈക്കിന്‍റെ മുമ്പിലേക്ക് വീഴുമായിരുന്നു, സമീപം നിന്ന രവിശങ്കര്‍ അവനെ വലിച്ച് മാറ്റിയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍!
അതിന്‍റെ നന്ദി പ്രകടനമാണ് ഈ സമ്മാനം.

“പ്ലീസ്, ദീദി, ”

മനീഷ അനിതയോട് കെഞ്ചി.

“ഇത് വാങ്ങൂ, ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിഷമമാകും!”
അവളുടെ മുഖഭാവം കണ്ടിട്ട് രവിശങ്കറിന്റെ മനസ്സലിഞ്ഞു.

“വാങ്ങിക്കോളൂ അനീ, ”

അവന്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ അനിതയോട് പറഞ്ഞു.
മുറിയിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞ് അനിത പെട്ടെന്ന് ഡോര്‍ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. എന്നിട്ട് രവിയെ പുണര്‍ന്നു പിടിച്ചു.

“ആ പിള്ളേര് എന്തിനാ രവിയേട്ടാ ഇടയ്ക്ക് കേറിയേ! ശ്യോ! കൊതിച്ച് , ഓടി വന്നതാ..കൊറേ ടൈം അതുങ്ങടെ അടുത്ത് സംസാരിച്ച് കളഞ്ഞു…”

ജനാലയ്ക്ക് വെളിയില്‍ മഞ്ഞും കാറ്റുമിണചേരുമ്പോള്‍, പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ തടാകപ്പരപ്പില്‍ മുഖഭങ്ങി നോക്കുമ്പോള്‍, അനിതയുടെ മദംപൊട്ടുന്ന ദേഹമൃദുലതയില്‍ ചുണ്ടുകളും നഖപ്പാടുകളും വീഴുത്തുകയായിരുന്നു രവി. വസ്ത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും മോചിതയായി, രവിയുടെ നഗ്നയൌവ്വനത്തിന് കീഴില്‍ അവള്‍ പൌരുഷത്തിന്റെ ലോഹതാഡനംമേറ്റ് നിര്‍വൃതികൊണ്ടു.