🌹🌹ചന്ദന നിറമുള്ള രാവുകള്‍🌹🌹 1അടിപൊളി  

“ഈശ്വരാ! ദെന്താദ്!”

അവള്‍ ഭയത്തോടെ ചുണ്ടുകള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ വിരലുകള്‍ അമര്‍ത്തി.
“ദെന്താ ഇത്ര തിടുക്കം ഗിരീ നെനക്ക്?”

അമ്മയുടെ ശബ്ദം.

“അവള് അവിടേം ഇവിടേം ഒക്കെ പോയിട്ട് ന്തായാലും ഒരു മണിക്കൂറ് കഴിഞ്ഞല്ലേ വരൂ…ഒന്ന് പതുക്കെ!”

അനിതയുടെ ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടാന്‍ തുടങ്ങി.
ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ തനിക്ക് വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാം.
അമ്മയും ഗിരി മാമനും തമ്മില്‍?
പക്ഷെ, അമ്മ!
അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനായി.

“ആഹ്!!”

അകത്ത് നിന്നും അസഹ്യമായ സുഖംകൊണ്ട് ഞരങ്ങുന്ന അമ്മയുടെ ശബ്ദം.

“കഴിഞ്ഞ തവണത്തേക്കാള് പിന്നേം വണ്ണം വെച്ചൂല്ലോ ഗിരീ ഇതിന്? നീ എന്താ ഇതിന് തിന്നാന്‍ കൊടുക്കണേ? ആഹ്..ആഅഹഹ്…”

“ഇതീന്ന് ഇങ്ങനെ ഒലിച്ച് ഒഴുകണ തേനും പാലും കൊഴുപ്പും മതി ന്‍റെ പത്മേടത്തീ ഇവന് ഒരു മാസം വളരാന്‍…!”

“ഛെ!”

അകത്ത് നിന്നും കേള്‍ക്കുന്ന വാക്കുകളിലെ അശ്ലീലം അവള്‍ക്ക് താങ്ങാവുന്നതില്‍ക്കൂടുതല്‍ ആയിരുന്നു.
അവള്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവിടെ നിന്നും പിന്‍വലിഞ്ഞു.
തന്‍റെ മുറിയില്‍ കയറി കതകടച്ചു.
തലയണയില്‍ മുഖമമര്‍ത്തി.
വിതുമ്പി കരഞ്ഞു.
പിന്നെ എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
ഉണര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞ് അവള്‍ ഉറക്കച്ചടവോടെ ഭിത്തിയിലെക്ക് നോക്കി.
“ഈശ്വരാ! മൂന്നു മണി!”

അവള്‍ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
എന്തൊരു ഉറക്കമായിരുന്നു!
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് അമ്മയുടെ മുറിയില്‍ നടന്ന കാര്യങ്ങളോടി വന്നു.
അവളുടനെ ചാടിഎഴുന്നേറ്റുനിന്നു.
ശബ്ദവും അനക്കവും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടോ?
അവള്‍ കാതോര്‍ത്തു.
ഇല്ല.
അവള്‍ സാവധാനം അമ്മയുടെ കിടപ്പ് മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
കതകിനു വെളിയില്‍ കാതോര്‍ത്തു.
ഇല്ല! ഒന്നും തന്നെ കേള്‍ക്കുന്നില്ല.
പിന്നെ അവള്‍ പൂമുഖത്തേക്ക്‌ ചെന്നു.
അവിടെ ഗിരീഷിന്‍റെ കാര്‍ കാണപ്പെട്ടില്ല.
ആള്‍ പോയിരിക്കുന്നു.
ഉറക്കമായിരിക്കും അമ്മ!
പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ടാണ് തനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ വെറുപ്പോ ദേഷ്യമോയില്ലാത്തത്?
അവള്‍ അദ്ഭുതപ്പെട്ടു.
അച്ഛന്‍ മരിച്ചതിനു ശേഷം അമ്മ തന്നെ വളര്‍ത്തിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
കഷ്ട്ടപ്പാടുകള്‍, ത്യാഗങ്ങള്‍, തകര്‍ന്നു പോയ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍!
ആ അമ്മയെ ഇനി വെറുക്കേണ്ടതില്ല.
എങ്കിലും ഗിരി മാമനെപ്പോലെ ഒരാളുമായി!
അമ്മയ്ക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാമായിരുന്നല്ലോ!
ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചും പാത്തും, വൃത്തിയില്ലാത്ത ബന്ധത്തില്‍പ്പോയി പെടണമായിരുന്നോ?
അവള്‍ അമ്മയുടെ കതകില്‍ മുട്ടി.
പ്രതികരണമില്ല.
അവള്‍ വീണ്ടും മുട്ടി.
അനക്കമോ ഒച്ചയോ ഒന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ല.
അവള്‍ക്ക് ആധിയായി!

“അമ്മെ!!”
അവള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു.

“അമ്മെ! ഡോര്‍ തുറന്നെ!!”

അവള്‍ ശബ്ദം കൂട്ടി.
പെട്ടെന്ന് അകത്ത് നിന്നും ഒച്ചയും അനക്കവുമൊക്കെ കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ്‌ അനിതയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്.

“ഇതെന്തെടുക്കുവാരുന്നു അകത്ത്? ഒച്ചേം അനക്കോം ഇല്ലാതെ? എന്‍റെ നല്ല ജീവന്‍ പോയി…!”

അനിത ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഉച്ചത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
അവള്‍ പത്മജയെ നോക്കി.
കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകള്‍.
മുഖം നിറയെ കുറ്റബോധം.
അതിദയനീയ ഭാവം.
അത് കണ്ടപ്പോള്‍ അനിതയുടെ ദേഷ്യമെല്ലാം എങ്ങോ പോയി.

“മോളെ…”

തകര്‍ന്ന ശബ്ദത്തില്‍ പത്മജ അനിതയെ വിളിച്ചു.
അനിത നോക്കുമ്പോള്‍ പത്മജയുടെ കണ്ണില്‍ നിന്നും വീണ്ടും നീര്‍പോടിയുകയാണ്.
അത് കാണാന്‍ കഴിയാതെ അവള്‍ അമ്മയുടെ തോളില്‍ പിടിച്ചു.

“കരയാതെ അമ്മെ!”

അവള്‍ ശാന്തയായി പറഞ്ഞു.

“നെനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യോം വെറുപ്പും ഇല്ലേ കുട്ട്യേ?”

കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചുകൊണ്ട് പത്മജ ചോദിച്ചു.

“ദേഷ്യം ഉണ്ടാരുന്നു. വെറുപ്പ് ഇല്ല…”

“മോളെ, നീയ് അമ്മയോട് പറ്റൂങ്കി ക്ഷമിക്ക്!”

അനിത പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഒരു മോളും ക്ഷമിക്ക്യില്ല ന്ന് നല്ലോണം അറിയാം നിക്ക്..ച്ചാലും അമ്മ ഇനി…”

“എന്‍റെ പേടി അതല്ല അമ്മെ!”
അനിത പറഞ്ഞു.