“വിനു… നമുക്ക് നാളെ കൊച്ചിക്ക് പോകണം. അർജുൻ ദുബായ്ക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് അവനെ ഒന്ന് കാണണം. ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് അപ്പോൾ തന്നെ തീർക്കാം.”
വിനുവിന്റെ മുഖം തിളങ്ങി. “അത് നല്ല ഐഡിയയാ അമ്മൂ! നമ്മൾ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലുന്നത് കാണുമ്പോൾ അർജുനും സന്തോഷമാകും. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവനെ വിളിച്ചു പറയട്ടെ?”
“വേണ്ട… ഞാൻ അവനെ വിളിച്ചോളാം. നീ പോയി അമ്മയോട് നാളെ നമ്മൾ കൊച്ചിക്ക് പോകുന്ന കാര്യം പറ.”
അവൻ പോയ പുറകെ അവൾ അവനു കോൾ ചെയ്തു, പക്ഷേ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് എന്ന മറുപടിയാണ് ലഭിച്ചത്. അവൾ പിന്നെയും വിളിച്ചു. ഓരോ തവണ വിളിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിലെ തീ കൂടിവന്നു.
“എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കുകയാണോ അവൻ?” എന്ന ചിന്ത അവളെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. വീട്ടിലെ ജോലികൾക്കിടയിലും അവളുടെ മനസ്സ് ഫോണിലായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കും, വീണ്ടും ഡയൽ ചെയ്യും. പക്ഷേ ഫലം പഴയതുതന്നെ.
അമൃതയുടെ അസ്വസ്ഥത കണ്ടു വിനു അടുത്തു വന്നു. “എന്താ അമ്മൂ, അവനെ കിട്ടുന്നില്ലേ? മീറ്റിംഗിൽ ആയിരിക്കും, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്?”
“മീറ്റിംഗും പണ്ടാരവും ഒന്നും എനിക്ക് അറിയണ്ട…” അമൃത ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൾക്ക് അവളോട് തന്നെയായിരുന്നു ദേഷ്യം. അർജുൻ അത്ര പെട്ടെന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത് അവൾക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ഒടുവിൽ വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. ഇത്തവണ ബെല്ലടിച്ചു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അപ്പുറത്ത് അർജുൻ ഫോൺ എടുത്തു. പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ ഒരു ഉന്മേഷമോ ആവേശമോ ഇല്ലായിരുന്നു. വളരെ ശാന്തമായ, തികച്ചും ഔദ്യോഗികമായ ഒരു മറുപടി.
“ഹലോ…”
അർജുന്റെ ആ ശാന്തത കണ്ടപ്പോൾ അമൃതയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“നീ എവിടെയായിരുന്നു അർജുൻ? എത്ര തവണ ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചു എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ഫോൺ എന്തിനാ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു വെച്ചത്?”
അർജുൻ ഒന്നു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മാറ്റവുമില്ലായിരുന്നു.
“ഞാൻ മീറ്റിംഗിൽ കയറാൻ പോകുവാണെന്ന് നിന്നോട് പറഞ്ഞതല്ലേ അമൃത. അവിടെ ഫോൺ അലൗഡ് അല്ല. നീ എന്തിനാ ഇത്ര ചൂടാവുന്നത്?”
അവന്റെ ആ ‘നിസ്സംഗത’ അമൃതയെ ശരിക്കും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. തന്നെ അവൻ ഒട്ടും പരിഗണിക്കുന്നില്ല എന്ന തോന്നൽ അവളെ ഒന്ന് തണുപ്പിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ സ്വരം താഴ്ത്തി.
“അർജുൻ… നാളെ ഞങ്ങൾ കൊച്ചിയിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. നീ ദുബായിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുന്നേ എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം.” അമൃതയുടെ ശബ്ദം പതിഞ്ഞു. അവൾ അവനെ കാണാൻ എത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് ആ വാക്കുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അർജുൻ അപ്പുറത്ത് അല്പം നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. “ശരി… നിങ്ങൾ വാ. ഞാൻ കൊച്ചിയിൽ കാണും. ഞാൻ ലൊക്കേഷൻ അയച്ചു ഇട്ടേക്കാം.”
അവൻ വേഗം ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അമൃത ഫോണും കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. താൻ അർജുന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റുപോകുകയാണോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. അമൃത ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ അർജുനെ കണ്ടേ തീരൂ. തന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് പോകാൻ തീരുമാനിച്ച അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി അവൾക്ക് ചിലതൊക്കെ ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഒൻപത് മണിയായപ്പോഴേക്കും അവർ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി. മകളെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതം എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആധി.
“അമ്മേ, ഞങ്ങൾ പോയി വരാം. അർജുൻ നാളെ പോകുന്നത് കൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് കണ്ടേക്കാം എന്ന് കരുതി. വരാൻ കുറച്ച് വൈകും,” അമൃത ബാഗ് ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.