“അമ്മൂ… മോളെ…” അമ്മ ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അമ്മാവൻ വിനുവിനെ ഹസ്തദാനം നൽകി വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ആ തിരക്കിനിടയിലും അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അർജുൻ.
കുറച്ചു മാറി ഒരു തൂണിൽ ചാരി അർജുൻ നില്കുന്നത് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവൾ കണ്ടു. നീല നിറത്തിലുള്ള ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ തെറുത്തുവെച്ച്, വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ഉടലുമായി അവൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു. അവൻ വില്ലനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറിയ ഒരധികാരിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വിനുവിന് ഒരു ഹസ്തദാനം നൽകി കെട്ടിപിടിച്ചു.
“എത്ര നാളയെടാ കണ്ടിട്ട്” അവൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇത് പറയുമ്പോളും അവന്റെ കണ്ണുകൾ അമൃതയിലായിരുന്നു. അവൻ കയ്യിൽ ഇരുന്ന റോസ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“സ്വാഗതം അമ്മൂസേ… കൊച്ചിയിലെ ഈ ചൂടിലേക്ക്,” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ വിളിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഉടമസ്ഥാവകാശമുണ്ടായിരുന്നു.
അമൃത വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പൂക്കൾ വാങ്ങി. അവൾ അവഗണിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ആ ആൺകരുത്ത് ഇപ്പോൾ അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഉരുകിപ്പോകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
“യാത്രയൊക്കെ എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു”
എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവൻ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അമൃതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ‘അമ്മൂസേ’ എന്ന ആ വിളി മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു വാത്സല്യമായി തോന്നിയെങ്കിലും, അവൾക്ക് മാത്രം അതൊരു വന്യമായ സ്പർശനമായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
“കുഴപ്പമില്ല അർജുൻ…” അമൃത പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് ഒരു മറയായി തോന്നി.
“ഇനി നേരെ തൃശൂർക്ക് അല്ലേ? ലഗേജ് ഒക്കെ കാറിൽ കയറ്റാം.” അർജുൻ തന്നെ മുന്നിട്ടിറങ്ങി വിനുവിനെയും അമ്മാവനെയും സഹായിച്ചു. വലിയ പെട്ടികൾ അനായാസം ഉയർത്തി കാറിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കൈകളിലെ തടിച്ച പേശികൾ വിറയ്ക്കുന്നത് അമൃത നോക്കി നിന്നു പോയി. അവൾ അവഗണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് തന്നെ ചെന്നു നിന്നു.
ലഗേജ് ഒക്കെ കയറ്റി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ അമൃതയുടെ അടുത്തു വന്നു.
“തൃശൂർക്ക് നല്ല ദൂരമുണ്ട്. നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്, പോയി നന്നായി വിശ്രമിക്ക്. നാളെ ഞാൻ വിളിക്കാം.” അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും ലഗേജിന്റെ തിരക്കിലായ ആ നിമിഷം അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയമായിരുന്നു എന്നവൾ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു.
“ശരി അർജുൻ, താങ്ക്സ്…” അമൃത ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വിനു അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു യാത്ര പറഞ്ഞു. “നാളെ കാണാം ടാ.”
കാർ തൃശൂർക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ അമൃത ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരുന്നു. അർജുൻ അവിടെ തന്നെ നിന്ന് അവർക്ക് നേരെ കൈവീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ആ മാന്യതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ ആൺകരുത്ത് അമൃതയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
തൃശൂർക്കുള്ള ആ യാത്രയിൽ അമ്മ പലതും ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അമൃതയുടെ കാതുകളിൽ അർജുൻ വിളിച്ച ആ ‘അമ്മൂസേ’ എന്ന വിളി മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, താൻ എത്ര അകലേക്ക് പോയാലും അർജുന്റെ ആ സാന്നിധ്യം തന്നെ വിട്ടുപോകില്ലെന്ന്.
അതെ സമയം അർജുൻ തന്റെ കറുത്ത എസ്യുവിയിൽ തൃശൂർ റോഡിൽ നിന്നും തിരികെ കൊച്ചിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. എയർപോർട്ടിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അമൃതയുടെ ആ വിറയ്ക്കുന്ന നോട്ടം അവൻ കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. കാർ ഓടിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. വിനുവിന്റെ വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജ് ആണ്.