അമൃത ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവരെ രണ്ടുപേരെയും വാതിലിനടുത്ത് ഒരു തരം നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി നിന്ന അർജുൻ, വണ്ടി നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയെന്ന് കണ്ടതും പതിയെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. അവന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ശാന്തമായിരുന്നില്ല.
പെട്ടെന്ന്, അപ്രതീക്ഷിതമായി കാർ നിന്നു. എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ അമൃത പെട്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.
“വിനു… ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം. ഒരു കാര്യം അവിടെ മറന്നു വെച്ചു,” അവൾ മാപ്പിൽ നോക്കിയിരിക്കുന്ന വിനുവിനോട് പറഞ്ഞു.
വിനു ഫോണിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ ഒന്നു തലയാട്ടി. അമൃത വേഗത്തിൽ വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. ഉള്ളിൽ ലൈറ്റുകൾ അണയ്ക്കാനായി ഒരുങ്ങിയ അർജുൻ, പെട്ടെന്ന് അമൃതയെ വീണ്ടും മുന്നിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“അമ്മൂ… എന്ത് പറ്റി?” അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അമൃത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
ആ വീടിനുള്ളിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസതാളം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അവൾ അവന്റെ വളരെ അടുത്തു ചേർന്നുനിന്നു; അർജുന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ചൂട് അവൾക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പോയിട്ട് എപ്പോ വരും…?” അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ, ഒരുപക്ഷേ അവന് മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന തരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു, “രണ്ട് മാസം… മാർച്ച് 4-ന് ഞാൻ തിരിച്ചെത്തും.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് വിങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അവൾ അവനെ ഗാഢമായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും എടുത്ത് അവനെ പുണർന്നുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ആവേശത്തോടെ ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തിൽ കാത്തിരിപ്പിന്റെ നോവും, അവനോട് തോന്നിത്തുടങ്ങിയ ആ പുതിയ സ്നേഹവും എല്ലാം കലർന്നിരുന്നു.
“പോയിട്ട് വേഗം എന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു വാ…” വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ഇത്രയും മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൾ അവനിൽ നിന്നും അടർന്നുമാറി.
പിന്നീട് അവിടെ നിൽക്കാതെ അവൾ തിരികെ നടന്നു. വേഗത്തിൽ ചെന്ന് കാറിൽ കയറി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു. അർജുൻ ആ വാതിക്കൽ തന്നെ നിന്ന് അവൾ പോകുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു..
ഫോണിൽ മാപ്പ് നോക്കിയിരുന്ന വിനു തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു, “എന്താഡാ… കിട്ടിയോ?”
അമൃത ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ അർജുനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “മ്മ്… ഇപ്പോൾ കിട്ടി.”
അവളുടെ ആ മറുപടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച അർത്ഥം വിനുവിന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, വാതിലിൽ നിൽക്കുന്ന അർജുന് അത് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. അവൾ വണ്ടി ഗിയറിലിട്ട് പതുക്കെ പുറകിലേക്ക് എടുത്തു. ഇരുട്ടിലേക്ക് മറയുന്ന കാറിന്റെ വെളിച്ചം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, രണ്ട് മാസത്തിന് ശേഷമുള്ള ആ മാർച്ച് 4-നായി അർജുൻ തന്റെ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു.
കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുമ്പോഴും അർജുൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. വിനുവിനെപ്പോലെ ഒരാൾക്ക് അമൃതയെ അർഹതയില്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രി ഏറെ വൈകി അവർ വീട്ടിലെത്തി. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ അർജുനെ പിരിഞ്ഞതിന്റെ ഒരു വല്ലാത്ത ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി കടന്നതും അവൾ ഒരു വീട്ടമ്മയുടെയും അമ്മയുടെയും വേഷത്തിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് മാറി.
അകത്തേക്ക് കയറിയ ഉടനെ അമൃത നേരെ പോയത് തന്റെ മകളുടെ അടുത്തേക്കാണ്. ബെഡ്റൂമിൽ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെ അവൾ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ചു. മകളുടെ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്ത് ഉമ്മകൾ നൽകിക്കൊണ്ട് അവൾ കൊഞ്ചിപ്പിച്ചു.
“അമ്മ വേഗം വന്നില്ലേ മോളെ… അമ്മയെ മിസ്സ് ചെയ്തോ എന്റെ മോൾ?” അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. ആ നിമിഷം തന്റെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധത്തെ മായ്ച്ചു കളയാൻ അവൾ മകളെ കൂടുതൽ കരുതലോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.