ഒരു വൈകുന്നേരം: പബ്ബിലെ കൗണ്ടറിൽ തന്റെ വൈൻ ഗ്ലാസുമായി നിൽക്കുമ്പോൾ പാറു അവളോട് ചോദിച്ചു: “ചിത്ര, നീ ശരിക്കും മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ എങ്ങാനും ഗോകുൽ ഇവിടെ വന്നു നിന്നെ ഇങ്ങനെ കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാൻ പോലും പറ്റില്ല.”
ചിത്ര ഗ്ലാസിലെ ചുവന്ന വൈനിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. “ഗോകുൽ കാണുന്നത് അവൻ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചിത്രയെയാണ് പാറു ” അവൾ ഉള്ളിൽ ചെറിയ വേദനയോടെ പറഞ്ഞു.
താൻ ഒരു വലിയ കള്ളത്തിന്റെ മുകളിലാണ് ഈ കൊട്ടാരം പണിയുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ദിശ അറിയാതെ ഒഴുകുന്ന നദി പോലെ ആയി അവളുടെ ജീവിതം. എങ്കിലും ആ ആഡംബരവും, ആഘോഷവും, അതുലിന്റെ സമ്മാനങ്ങളും സാമീപ്യവും നൽകുന്ന ലഹരിയിൽ അവൾ എല്ലാം മറന്നു അവൾ ആ ജീവിതശൈലി ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
.
.
ഈ സമയത്ത്, ഗോകുലിന്റെ തിരക്കുകൾ കാരണം അവരുടെ പ്ലാനുകൾ പോലെ ചിത്രയെ നേരിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പഴേത് പോലെ ഫോൺ വിളികളിലൂടെയും മെസ്സേജുകളിലൂടെയുമായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ബന്ധം. മിക്കപ്പോഴും ആ സംഭാഷണങ്ങൾ അവസാനിച്ചത് പരിഭവങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ അവൻ ചിത്രയിലെ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്നില്ല. അവളുടെ സംസാരത്തിലെ ആവേശം, പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ചിരികൾ, ചിലപ്പോഴെല്ലാം ഉത്തരങ്ങളിലെ അവ്യക്തത…
ചിത്രയുടെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം പ്രൊഫൈൽ ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെയല്ല. ഓരോ പോസ്റ്റിലും അവൾ കൂടുതൽ ബോൾഡ് ആയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ വസ്ത്രധാരണത്തിലും പോസുകളിലും വന്ന മാറ്റങ്ങൾ അവൾ ഓരോന്നായി അവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് എടുത്ത മിറർ സെൽഫികളിൽ അവളുടെ ബോഡികോൺ ഡ്രസ്സുകൾ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിക്കിടന്നു. ചില ചിത്രങ്ങളിൽ കയ്യില്ലാത്ത ടോപ്പിലൂടെ വെളിവാകുന്ന അവളുടെ മൃദുവായ തോളുകളും, ലോ-കട്ട് കഴുത്തുള്ള വസ്ത്രങ്ങളിലൂടെ മിന്നിമറയുന്ന മാറിടത്തിന്റെ വശ്യതയും ആരെയും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നവയായിരുന്നു. തന്റെ സൗന്ദര്യം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിലെ ആ ലഹരി അവൾ രഹസ്യമായി കൊണ്ടുനടന്നു.
ഒരു രാത്രി ഗോകുൽ അവളെ വിളിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകുലതയുണ്ടായിരുന്നു.
ഗോകുൽ: “ചിത്രാ… ഞാൻ നിന്റെ പുതിയ ഫോട്ടോ കണ്ടു. നിന്റെ ലുക്ക് ഒക്കെ പാടെ മാറിയല്ലോ? എന്തോ, എനിക്ക് നിന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നില്ല. നീ ശരിക്കും ഓക്കെയല്ലേ?”
ചിത്ര ഒരു തമാശരൂപേണ അത് തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
ചിത്ര: “അയ്യോ ഗോകുൽ, ഇതൊക്കെ ഒരു കോളേജ് ലൈഫ് അല്ലേ? ഇവിടെ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെയാണ്. നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ നമ്മളും കുറച്ചൊക്കെ മാറണ്ടേ? നീ അതോർത്ത് ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട.”
ഗോകുൽ: “ഹ്മ് , നിനക്കെന്തോ മാറ്റമുണ്ടല്ലോ? എന്താ പതിവില്ലാത്തൊരു സന്തോഷം?” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയൊരു സംശയം കലർന്നിരുന്നു.
ചിത്രയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. “അയ്യോ, അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല ഗോകുൽ . എനിക്കെപ്പോഴും സന്തോഷമാണല്ലോ. ചിലപ്പോൾ കോളേജിലെ സ്ട്രെസ്സ് കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടാവും.” അവൾ നിസ്സാരമായി തള്ളിക്കളയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഉം , വേറെന്തെങ്കിലും…?” ഗോകുൽ തുടർന്നു, അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
“എന്താ നീ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്കെന്ത് മാറ്റം വരാൻ? നീ വെറുതെ ഓരോന്ന് ചിന്തിക്കുകയാണ്.” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംഭാഷണം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. “നിനക്ക് തിരക്കല്ലേ, അതോണ്ട് കാണാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ വിഷമമാണോ?”
ഗോകുൽ കുറച്ചുനേരം മൗനമായിരുന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, “ആയിരിക്കാം ചിത്ര. എനിക്ക് തോന്നിയതാവാം.” അവൻ അത് വിശ്വസിച്ചെന്ന് നടിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സംശയത്തിന്റെ വിത്ത് വീണിരുന്നു. ചിത്ര അതറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയം നിറച്ചു.
പക്ഷേ ഫോൺ വെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. ഗോകുൽ അവളെ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ പാവം പെൺകുട്ടിയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. അവന്റെ സ്നേഹത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല, അത് കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.