ലിനീഷിന്റെ കാലിന് ചുവട്ടിൽ കിടന്നു ബോൾ കറങ്ങി.. സ്റ്റമ്പിൽ കയറേണ്ട പന്ത് പക്ഷെ ബാറ്റിൽ ഉരസി.. ബോൾ മുന്നോട്ടു ഉരുണ്ട്.. കൂടെ ലിനീഷ് ഓടാനും തുടങ്ങി. ഞാൻ അത് മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു. ഞാനും മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. ഉരുണ്ട് വന്ന പന്ത് കൈക്കലാക്കി ഞാൻ മുന്നിലെ സ്റ്റമ്പിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
എറിഞ്ഞ ആയത്തിൽ ഞാൻ വീണു. ആ വീഴ്ചയിൽ കിടന്ന് തന്നെ സ്റ്റമ്പ് തെറിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. കട്ടമ്മലയുടെ ബാറ്റർ അപ്പോളും ക്രീസിൽ കയറിയിട്ടില്ല.. അതേ ഞങ്ങൾ വിജയിച്ചു..
ഞാൻ ആ മണ്ണിൽ തന്നെ കിടന്നു. ഒരു ഭാഗത്ത് ആരവം ഉയരുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. വിജയത്തിന്റെ മാധുര്യം നുകരുന്നതിന് മുമ്പ് എന്റെ ശരീരം ഒരു വേദന അറിഞ്ഞു. മുന്നോട്ടു ഓടി വന്ന ലിനീഷ് അറിയാതെ എന്ന പോലെ ഈ കയ്യിൽ ചവുട്ടി.. എനിക്ക് നല്ലത് പോലെ നൊന്തു. ഞാൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് അവനെ പിടിച്ചു തള്ളി…
അപ്പോളത്തെ ദേഷ്യത്തിന് ചെയ്തതാണ്. അവന് എന്നേക്കാൾ പൊക്കവും ആരോഗ്യവും ഒന്നും എനിക്കില്ല. എന്നാലും ഇവൻ മനഃപൂർവം ആണ് ചവിട്ടിയത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. ആ ദേഷ്യത്തിൽ ആണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് തള്ളിയത്. എനിക്ക് അതിന് പകരം കിട്ടിയത് നല്ലൊരു കനത്ത അടിയായിരുന്നു.. അതും മുഖത്ത്.. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാൻ പറ്റാതെ ആയി.
അടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ ഞാൻ കുറച്ചു പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി പോയി. അപ്പോളേക്ക് എല്ലാവരും ഓടി കൂടി. ഞങ്ങളെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ നോക്കി. അപ്പോളും ലിനീഷ് മുന്നോട്ടു വന്നു എനിക്ക് ഒരു അടി കൂടി തന്നു. പക്ഷെ അത് ശരിക്കും എനിക്ക് നൊന്തില്ല. അത്രയും ആൾക്കാരുടെ ഇടയിൽ ആയിരുന്നത് കൊണ്ടു കൈ ശരിക്കും വീശിയുള്ള അടിയായിരുന്നില്ല അത്. പക്ഷെ കണക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ അടി തന്നെ..
അടിയുടെ വേദനയേക്കാൾ എന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചത് എന്റെ ടീമിന്റെ പ്രതികരണം ആയിരുന്നു. എന്നെ വെറുതെ വന്നു ചവിട്ടിയിട്ടും അടിച്ചിട്ടും എല്ലാം പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ ആയിരുന്നു എല്ലാവരും ശ്രമിച്ചത്. ശാന്തൻ ചേട്ടൻ പോലും.. അതിന് കാരണം കട്ടമ്മല കോളനി പിള്ളേർ കുറച്ചു അലമ്പ് ആയത് കാരണം തന്നെ. പക്ഷെ അമ്പലം ടീമിൽ ഒരാളെ അടിക്കാൻ ഒന്നും അവന്മാർ ആയിട്ടില്ല..
അപ്പോൾ എനിക്കൊരു കാര്യം മനസിലായി. കണ്ണൻ ചേട്ടനും കിച്ചു ചേട്ടനും ഒന്നും ഇല്ലാതെ ഇവിടെ ബാക്കി ഉള്ളവന് ഒന്നും വലിയ തന്റേടം ഒന്നുമില്ല. അവർ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ നാണം കെടേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ സങ്കടത്തോടെ ഓർത്ത്..
അടിയുടെ പ്രശ്നം പറഞ്ഞു തീർത്തു കഴിഞ്ഞു അവർ ലെമൺ സോഡായെ പറ്റി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അടിയുടെ പ്രശ്നം പറഞ്ഞു തീർത്തത് എന്നെ നിർത്തി പോലുമല്ല. എനിക്ക് പ്രശ്നം ഉണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചു പോലുമില്ല. എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ എല്ലാ എണ്ണവും അവന്മാരുടെ ലെമൺ സോഡ മൂഞ്ചാൻ പോകുന്നു.. എനിക്ക് ശരിക്കും സങ്കടം വന്നു. ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു
‘ഡാ.. നന്ദു …’
ശാന്തൻ ചേട്ടൻ എന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു..
ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയില്ല. എന്നെ തല്ലിയവന്റെ ലെമൺ സോഡ കുടിക്കാൻ മാത്രം തെണ്ടിയല്ല ഞാൻ. ഞാൻ ഒരക്ഷരം പറയാതെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
വീട്ടിൽ ആരും ഒന്നും അറിയരുത് എന്ന് എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ മുഖം വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത് ഞാൻ വന്നു കയറിയപ്പോൾ തന്നെ സ്നേഹ ചേച്ചി കണ്ടു. ചേച്ചി കൂടുതൽ ചോദിച്ചപ്പോ സങ്കടം കൊണ്ടു എന്റെ കണ്ണും നിറഞ്ഞു പോയി. ഞാൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല എങ്കിലും എനിക്ക് അത് ചേച്ചിയോട് പറയേണ്ടി വന്നു..
അത് കേട്ടോണ്ടാണ് അമ്മ വന്നത്. അമ്മയ്ക്ക് സങ്കടം കൊണ്ടു കണ്ണീർ വരെ വന്നു. എന്തെങ്കിലും കള്ളം പറഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് അപ്പോൾ തോന്നി..
‘ഞാൻ അന്നേ പറയുന്നെ അല്ലേ അവിടെ ഒന്നും കളിക്കാൻ പോകണ്ട പോകണ്ട എന്ന്..’
അവിടെ കളിക്കാൻ പോയതിന് അമ്മ എന്നെ കുറ്റം പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ സ്നേഹ ചേച്ചി അത് തടഞ്ഞു