എൽ ഡൊറാഡോ – 9 26

ശിവയുടെ അടുത്ത് ആകെ എനിക്ക് ഉള്ളൊരു ചാൻസ് അവളോട് ഉള്ള അടുപ്പമാണ്. ലോകത്ത് മറ്റൊരുത്തനും അവളുടെ ഇത്രേം അടുത്ത് ഇടപഴകാൻ സാഹചര്യം കിട്ടില്ല.

അതെനിക്കുണ്ട്. പക്ഷെ അത് വച്ചു ഒരു സഹോദരൻ എന്ന നിലയിലെ അവളെന്നെ കാണൂ.. അത് പോരാ.. വേറെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം..

പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും എടുത്തു പറയാൻ ഇല്ലാത്ത കാമുകന്മാർ എല്ലാം ചെയ്യുന്ന കാര്യം ആണ് എന്റെ മനസ്സിലും ഓർമ വന്നത്. വേറൊന്നും അല്ല..

കരഞ്ഞു ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുക.. ഇങ്ങനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ നടത്തി തരുമോ ദൈവം എന്നുള്ളത് മറ്റൊരു കാര്യം. പക്ഷെ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തന്നെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു..

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു കുളിച്ചു അമ്പലത്തിൽ പോയി ഞാൻ ശിവയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള എന്റെ ദൈവങ്ങളോട് ഉള്ള ഇരക്കൽ തുടങ്ങി..

പ്രാർത്ഥന പോലെ തന്നെ പ്രധാനപെട്ട കാര്യമാണ് വഴിപാട്കൾ. ദൈവത്തിനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ പല പല വഴിപാട് നേർച്ചകൾ ചെയ്താൽ ഫലം പെട്ടന്ന് കിട്ടുമെന്ന് ആണ് പറയുന്നത്.

ഞാൻ ആ വഴിക്ക് ചിന്തിച്ചു. അപ്പോളാണ് എന്റെ മനസിൽ ഒരു കാര്യം ഓർമ വന്നത്.

എന്റെ നാട്ടിലെ ഒരു നേർച്ച ആണ്. മഞ്ഞനിക്കടവിലെ

ഉത്സവത്തിന് എഴുന്നള്ളത്തിന് തീവെട്ടി പിടിക്കുന്നത് മിക്കപ്പോഴും വിവാഹം കഴിക്കാത്ത ചെറുപ്പക്കാർ ആയിരിക്കും. അതിനൊരു കാരണം ഉണ്ട്.

ദേവിയുടെ എതിരേൽപ്പിന് തീവെട്ടി പിടിക്കുന്നവരുടെ വിവാഹം പെട്ടന്ന് നടക്കുമെന്നൊരു വിശ്വാസം നാട്ടിൽ ഉണ്ട്. പലരുടെയും കല്യാണം നടന്ന കഥ തനിക്ക് തന്നെ നേരിട്ട് അറിയാം..

എന്റെ മനസ്സിൽ ശിവയെ സ്വന്തം ആക്കാൻ തോന്നിയ വഴി ആ തീവെട്ടി പിടിക്കൽ ആയിരുന്നു..

അവധി തുടങ്ങുന്ന സമയത്തു ആണ് അവിടെ സാധാരണ ഉത്സവം വരാറുള്ളത്. അല്ലെങ്കിൽ പരീക്ഷക്ക് ഇടയിൽ. ഞാൻ ഓടിപോയി കലണ്ടറിൽ നാള് നോക്കി..

കൊടിയേറ്റ് കഴിഞ്ഞു.. നാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഉത്സവം ആണ്.. ഞാൻ കാണാതെ പോയ അവിടുത്തെ ആദ്യത്തെ കൊടിയേറ്റ് ആയിരിക്കും അത്.. അവിടെ ഉത്സവം നടക്കുന്നത് പോലും ഞാൻ ഓർത്തതെ ഇല്ല.

മൊത്തത്തിൽ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് പറിച്ചു നട്ടത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പതിനെട്ടു വർഷം മഞ്ഞനിക്കടവിൽ കഴിഞ്ഞതിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ ഒറ്റ വർഷത്തിൽ പൊന്മല എന്നിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു..

നാട്ടിൽ ഉത്സവം ആയപ്പോൾ ഒരു ദിവസം എങ്കിലും അവിടെ പോയി നിക്കണം എന്ന് ഞാൻ അപ്പോൾ തീർച്ചപ്പെടുത്തി. എന്നിട്ട് തീവെട്ടി എടുക്കണം.

പക്ഷെ ഇവിടെ നിന്ന് എന്നെ വിടുമോ..? എന്റെ നാട് അല്ലേ.. എനിക്ക് അവിടെ പോകാൻ ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. പക്ഷെ അതല്ല മര്യാദ.

മാത്രമല്ല ഈ തീവെട്ടി കഥ പറയാനും പറ്റില്ല. മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണം പറഞ്ഞു നാട് വരെ പോകണം..

അതിന് ഞാൻ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു. എല്ലാ വർഷവും ഉത്സവത്തിന് നാട്ടിൽ നടത്തുന്ന ഒരു വഴിപാട് ഉണ്ട്. അമ്മയായി നടത്തി കൊണ്ട് പോന്നത് ആണ്.

പിന്നെ ഞാൻ അത് ഒറ്റയ്ക്ക് നടത്തി പോന്നു. ഇപ്പോൾ നാട്ടിൽ ഉത്സവം നടക്കക്കുകയാണ്. അത് കൊണ്ട് അവിടെ വരെ പോവേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ട്.

ഞാൻ അമ്മയോട് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ അമ്മയ്ക്ക് വരാൻ പറ്റുന്ന സാഹചര്യം ആയിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാനും ഒരു മടി.

എനിക്കത് അറിയാമായിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് എന്നെ അമ്മ വിടുമോ എന്നത് മാത്രം ആയിരുന്നു എന്റെ സംശയം. അത് എന്തായാലും അവസാനം നടന്നു.

സ്നേഹ ചേച്ചി കൂടി എന്റെ പക്ഷം ചേർന്നിട്ട് ആണ് എനിക്ക് പോകാനുള്ള അനുവാദം അമ്മ തന്നത്.

ചേച്ചിയെ കൂടെ എന്റെ കൂടെ വിടണം എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക്. പക്ഷെ ചേച്ചിക്ക് മാസമുറ കാരണം വരാൻ പറ്റില്ല. അങ്ങനെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു

നാട് വിട്ടു എവിടെയും ഞാൻ നിന്നിട്ടില്ല. ഇത് ആദ്യമായ് ആണ് ഒരിടത്തു ഒരു വർഷത്തോളം വന്നു നിൽക്കുന്നത്. ആദ്യമൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും പൊന്മല പെട്ടന്ന് തന്നെ എന്റെ ഉള്ളിൽ കയറി കൂടി.