ആരോടും പോയി പറയല്ലേ.. ആരേലും പുറത്ത് ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല.. ചേച്ചിയുടെ ആ പ്രാർത്ഥന ഒരുപക്ഷെ ദൈവം കേട്ട് കാണണം.
ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയ ആൾ അത് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ അയാൾ അത് മറന്നില്ല. പിന്നീട് എത്രയോ രാത്രികളിൽ ആര്യയുടെ കഴപ്പ് ഓർത്തോർത്തു അയാൾ വാണം തെന്നിച്ചു എന്ന് ആര്യയും അറിഞ്ഞില്ല..
അഖിൽ ചേട്ടൻ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയവനെ കാണാൻ പറ്റാതെ നിരാശൻ ആയി മടങ്ങി കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ തോട്ടിൽ നിന്ന് കേറിയത്. ദേഹം ആകെ നനഞ്ഞു.
സന്ധ്യ ആയി തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് ആരും അതങ്ങോട്ട് ശ്രദ്ധിക്കില്ല. ആര്യ ചേച്ചി പോയ വഴിയേ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. ആ വഴി ആൾ സഞ്ചാരം കുറവാണ്.
ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങിയതിനാൽ ഞാൻ വേഗം നടന്നു. പാമ്പിന്റെ പേട്ടയാണ് ഈ വഴി.. വഴി വിളക്ക് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് രാത്രി വെളിച്ചം ഇല്ലാതെ ഈ വഴി സഞ്ചാരം പ്രയാസമാണ്.
അത് കൊണ്ട് വേഗം ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു..
വസ്ത്രത്തിലേ വെള്ളം കുറച്ചു പോയെങ്കിലും നനഞ്ഞത് അറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിന് ശോഭാമ്മയുടെയും ചേച്ചിയുടെയും മുന്നിൽ പെടാതെ ഞാൻ അകത്തു കയറി തോർത്ത് എടുത്തു കുളിക്കാൻ കടവിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
അത് കൊണ്ട് നനഞ്ഞതിനെ കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഒഴിവായി. കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഒരുങ്ങി
അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകാൻ നിൽക്കുമ്പോ ആണ് ആര്യ ചേച്ചിയും കുളി കഴിഞ്ഞു ഒരുങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്.
ചേച്ചിക്ക് എന്തോ മാറ്റം ഉണ്ട്. എന്തോ ടെൻഷൻ ഉള്ളത് പോലെ. മറ്റൊന്നും അല്ല ഞാൻ തന്നെ കാരണം. പാവം ചേച്ചി..
സെറ്റ് സാരി ഉടുത്തു കൂടുതൽ സുന്ദരി ആയി നിന്ന ചേച്ചിയെ ഞാൻ നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ ചതുരമുഖവും ഇടിച്ചു തൂങ്ങാത്ത ഉറച്ച മുലകളും ഇടുപ്പും എല്ലാം ഞാൻ നല്ലത് പോലെ ആസ്വദിച്ചു.
നഗ്നത കണ്ട പെണ്ണിനെ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞു പിന്നീട് കാണുന്നത് ഒരു സുഖം തന്നെയാണ്.. ഈ വസ്ത്രത്തിന് ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച രഹസ്യങ്ങൾ ആരോ ആദ്യമായ് മറഞ്ഞു നിന്ന് കണ്ടെന്ന സങ്കോചത്തിൽ ആയിരുന്നു ചേച്ചി.
പക്ഷെ ചേച്ചി, ആദ്യമായ് അല്ല രണ്ടാമത് ആയിട്ട് ആണ് ഒരാൾ ചേച്ചിയുടെ നഗ്നത മറഞ്ഞു നിന്ന് ആസ്വദിക്കുന്നത്. അത് രണ്ടും ഈ ഞാൻ തന്നെ…
ആര്യ ചേച്ചിയെ അടിമുടി നോക്കി വെള്ളം ഇറക്കി ചേച്ചിയുടെ ഒപ്പം തന്നെ ഞാൻ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ എതിരെൽപ്പ് ഒക്കെ തുടങ്ങുക ആണ്..
പൊന്മലയിലെ അമ്പലം പോലെ അത്ര വലിയ പരുപാടി ഒന്നും അല്ലെങ്കിലും ഇവിടെയും ഉത്സവം ഒരു ആഘോഷം ആണ്. ആര്യ ചേച്ചിയും ആയി പിരിഞ്ഞു നാട്ടിലെ പഴയ കൂട്ടുകാരുടെ ഒപ്പം ഞാൻ കേറി പറ്റി.
പൊന്മലയിൽ ആറാട്ടിന് മൂന്നോ നാലോ ആനകൾ ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ അമ്പലത്തിൽ ഒരാനയേ ഉണ്ടാവാറുള്ളു. പൊന്മല പോലെ അത്ര വലിയ കര അല്ല ഞങ്ങളുടെ.
അത് കൊണ്ട് അത്രയും ആനകളെ ഒന്നും ഇവിടുത്തെ ദേവസ്വവും നാട്ടുകാരും താങ്ങില്ല. ആനയെ കണ്ടപ്പോൾ ആന പ്രാന്തനായ എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അപ്പുണ്ണിയെയും ഞാൻ ഓർത്തു..
എതിരേൽപ്പ് തുടങ്ങിയപ്പോ മുതൽ തീവെട്ടി പന്തം എടുക്കാൻ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചേട്ടന്മാരുടെ നിര തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. നാല് തീവെട്ടിയും മാറി മാറി അങ്ങനെ ആളുകൾ കൈമാറി പിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒടുക്കം എന്റെയും അവസരം എത്തി.. മഞ്ഞനിക്കടവ് അമ്മയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു തീവെട്ടി ഞാൻ കൈകളിലേന്തി..
ഇങ്ങനെ ചെയ്തത് കൊണ്ട് മാത്രം ശിവ എന്റെ ആകുമെന്ന് എനിക്ക് മുഴുവൻ വിശ്വാസം
ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. ചെറിയ കിളികൾ ഒക്കെ ഇപ്പോൾ എന്റെ വലയിൽ വീഴാറുണ്ട്.
രേഷ്മയും ആമിയെയും ഒക്കെ പോലുള്ള കൊച്ചു സുന്ദരിമാരെ എന്റെ വരുതിയിൽ നിർത്താൻ എനിക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ശിവദ.. ശിവ എന്റെ ചൂണ്ടയിൽ കൊളുത്തുന്ന ചെറിയ മീനെ അല്ല.
അത് കൊണ്ട് എന്നെ കൊണ്ട് കൂട്ടിയാൽ കൂടില്ല എന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആ ദൗത്യം മഞ്ഞനിക്കടവിലെ ഭഗവതിക്ക് കൊടുത്തു..
തീവെട്ടി എടുത്തു നടക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ ദേവപ്രിയയെ ഒരു മിന്നായം പോലെ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ അവളോട് മിണ്ടാൻ അപ്പോളും എനിക്ക് അവസരം കിട്ടിയില്ല.