ജിതിൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ വിട്ടു. അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ സ്നേഹിച്ച woman, തന്നെ സ്നേഹിച്ചത് മറ്റൊരാളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് വേണ്ടിയാണോ?
“അപ്പോൾ ഇപ്പോൾ? ഇപ്പോഴും നിനക്ക് അവൻ്റെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?”
മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും പിടിച്ചു. ഇത്തവണ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
“ആദ്യം അങ്ങനെയായിരുന്നു ജിതിൻ. പക്ഷേ പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നീ സന്തോഷല്ല. നീ ജിതിനാണ്. നിനക്ക് നിന്റേതായ ഒരു വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. സന്തോഷിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നല്ല, നിന്റെ സ്നേഹത്തിലാണ് ഞാൻ സമാധാനം കണ്ടെത്തിയത്. അവൻ എനിക്ക് നൽകിയത് പ്രണയമായിരുന്നു, പക്ഷേ നീ എനിക്ക് നൽകിയത് ജീവിതമാണ്.”
ജിതിൻ്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എനിക്ക് സങ്കടമുണ്ട് മീനാക്ഷീ. നീ അനുഭവിച്ച വേദന ഓർക്കുമ്പോൾ.”
“എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ നിന്നെ കിട്ടിയതോടെ ആ വേദനയ്ക്ക് ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായി.”
അവർ കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു. ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ പുറത്ത് തുടരുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ ടേബിളിൽ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
“നമുക്ക് ഇതിനപ്പുറം
പോകാം,” ജിതിൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എങ്ങോട്ട്?”
“നമ്മുടെ സ്വന്തം ലോകത്തേക്ക്. അവിടെ സന്തോഷും ഇല്ല, ഓഫീസിലെ ബോസ്സും ജീവനക്കാരും ഇല്ല. വെറും ജിതിനും മീനാക്ഷിയും മാത്രം.”
മീനാക്ഷി അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.
“എനിക്ക് അത് മതി.”
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “നീ എന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുമോ? എന്റെ ഭൂതകാലം അറിഞ്ഞിട്ടും?”
ജിതിൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
“ഭൂതകാലം നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചു. ആ വേദനയാണ് നിന്നെ ഇത്രയും കരുത്തയാക്കിയത്. എനിക്ക് നിന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ നിന്റെ വേദനകളും വേണം.”
മീനാക്ഷിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് സന്തോഷിന്റെ ഓർമ്മയിലുള്ള പുഞ്ചിരിയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ജിതിനോടുള്ള പുതിയൊരു പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
അവർ റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയിലെ ചെന്നൈ തണുത്തിരുന്നു. അവർ കൈകോർത്ത് നടന്നു. ഓഫീസിലെ ആ രഹസ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അവർക്ക് ഒരു ഭാരമായി തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവർ പരസ്പരം പൂർണ്ണമായും തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു.
“നമുക്ക് മറീന ബീച്ചിലേക്ക് പോകാം,” ജിതിൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
“ഈ സമയത്തോ?”
“അതെ, തിരക്കില്ലാത്ത കടൽത്തീരത്ത് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. നമ്മുടെ ഭാവിയിലേക്ക്.”
മീനാക്ഷി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ നോവില്ലായിരുന്നു, പകരം പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ കാറിലേക്ക് കയറി. കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, മീനാക്ഷി ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ലൈറ്റുകളെ നോക്കി. സന്തോഷിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്, പക്ഷേ അവ ഇപ്പോൾ അവളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നില്ല. പകരം, ജിതിനിലേക്കുള്ള വഴി കാട്ടിത്തന്ന ഒരു വഴികാട്ടിയായി അവ മാറി.
കടൽത്തീരത്ത് എത്തിയപ്പോൾ കാറ്റും തിരമാലകളുടെ ശബ്ദവും അവരെ സ്വീകരിച്ചു. അവർ മണലിൽ നടന്നു.
“ജിതിൻ, എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം കൂടി ചോദിക്കാനുണ്ട്.”
“പറയൂ.”
“നീ എന്നെക്കാൾ നാല് വയസ്സ് കുറവാണ്. അത് നിനക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?”
ജിതിൻ നിന്നു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“പ്രണയത്തിന് വയസ്സുണ്ടോ മീനാക്ഷീ? മനസ്സിന് വയസ്സു പറയാനാകുമോ? നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ നീ എന്റെ ബോസ്സായിരുന്നു, പിന്നീട് എന്റെ പ്രണയിനിയായി. ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ എല്ലാമാണ്. പ്രായം എന്നത് വെറും ഒരു അക്കം മാത്രമാണ്.”
മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈകളിൽ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“എനിക്ക് സന്തോഷ് നൽകിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹം നീ നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”
“അത് ഞാൻ ഉറപ്പാക്കും.”
അവർ തിരമാലകളുടെ താളത്തിനൊപ്പം നടന്നു. ചെന്നൈ നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ ദൂരെയായിരുന്നു. അവിടെ, ആ നിശബ്ദതയിൽ, രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ താളത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.