അവൾ കസേര തിരിച്ച് അവനെ നോക്കി. ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
“ഞാൻ മൂന്ന് തവണ വിളിച്ചു. നീ ഏതോ ലോകത്തായിരുന്നു അല്ലേ?”
“അതല്ല… ഞാൻ ഈ റിപ്പോർട്ടിന്റെ കാര്യമായിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
“റിപ്പോർട്ടോ? നീ ഇപ്പോൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തത് വെറും അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ.”
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കാലുകൾക്ക് ബലമില്ലാത്തതുപോലെ. അവളുടെ ഗന്ധം—ഒരു നേർത്ത ചന്ദനത്തിരിയുടെയും മഴയുടെയും മിശ്രിതം—അവനെ പൊതിഞ്ഞു.
“ഇവിടെ നോക്കൂ. ഈ കണക്കുകളിൽ ഒരു തെറ്റുണ്ട്. നീ ഒന്ന് പരിശോധിക്കുമോ?”
അവൾ ഫയൽ നീട്ടിയപ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു. ജിതിൻ്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അവൻ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് പിൻവലിച്ചു.
“ഞാൻ… ഞാൻ നോക്കാം.”
“എന്തുപറ്റി നിനക്ക്? നീ ഇന്ന് വല്ലാതെ പതറുന്നുണ്ടല്ലോ.”
“ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി.
ചെറിയൊരു തലവേദന.”
മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“തലവേദനയാണോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും? നിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്, ജിതിൻ.”
അവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
“എന്ത്… എന്താണ് പറയുന്നതെന്ന്?”
“അത് നീ തന്നെ പറയൂ. നിനക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ പേടിയാണോ?”
“പേടിയല്ല… എനിക്ക്… എനിക്ക് അറിയില്ല.”
അവൾ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആയിരം പൂക്കൾ വിരിയിച്ചു.
“നീ എത്ര നിഷ്കളങ്കനാണ്. ഈ പ്രായത്തിലുള്ളവർക്ക് സാധാരണയായി ഒരു തന്റേടം ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. പക്ഷേ നീ… നീ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ്.”
“എനിക്ക് മുപ്പത്തിയൊന്ന് വയസ്സുള്ള ഒരാളോട് എങ്ങനെ തന്റേടം കാണിക്കാൻ കഴിയും?”
മീനാക്ഷി പുരികം ഉയർത്തി.
“അതായത്? പ്രായം ഇവിടെ ഒരു പ്രശ്നമാണോ?”
“അല്ല… അല്ല. പക്ഷേ ചേച്ചി… നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.”
“എന്ത് പ്രത്യേകത?”
അവൾ അവനിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞു. ജിതിൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു.
“അത്… അത് പറയാൻ എനിക്ക് വാക്കുകളില്ല.”
“വാക്കുകൾ വേണ്ട. കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞാൽ മതി. നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്, ജിതിൻ. ദിവസങ്ങളായി.”
അവൻ തലതാഴ്ത്തി. മുഖം ചുവന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
“സത്യമാണോ?”
“അതെ. നീ നിന്റെ ജോലി മറന്ന് എന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണാറുണ്ട്. അത് നിന്നെ കൂടുതൽ സുന്ദരനാക്കുന്നു.”
ജിതിൻ അമ്പരന്നു അവളെ നോക്കി.
“ഞാൻ… ഞാൻ സുന്ദരനാണോ?”
“അതെ. നിന്റെ ആ പരിഭ്രമവും, ഈ നാണവും… എല്ലാം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.”
അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യാശ വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ അതേസമയം ഒരു ഭയം. അവൾ തമാശ പറയുകയാണോ?
“ചേച്ചി എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ?”
“എന്തിന് ഞാൻ നിന്നെ കളിയാക്കണം? ജീവിതത്തിൽ പലതവണ പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും, പക്ഷേ നിന്റെ ഈ നിശബ്ദമായ പ്രണയം എനിക്ക് പുതിയതായിരുന്നു.”
അവൻ്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“പ്രണയമോ? ചേച്ചി… ഞാൻ… ഞാൻ…”
“നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു, അല്ലേ?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ മൗനം എല്ലാം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
“എന്താ മിണ്ടാത്തത്? ഇപ്പോൾ തന്റേടം വന്നില്ലേ?”
“എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു കുട്ടിയായി മാത്രം കാണുമെന്ന്.”
“കുട്ടികളോട് എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്നെപ്പോലെയുള്ള കുട്ടികളോട്.”
അവൾ അവന്റെ കൈയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം ഒരു വൈദ്യുത പ്രവാഹം പോലെ അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി.
“ജിതിൻ, പ്രായം എന്നത് വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ അവിടെ വയസ്സിന് സ്ഥാനമില്ല.”
“സത്യമാണോ ചേച്ചി?”
“അതെ. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്.”
“എന്ത് നിബന്ധന?”
“നീ എന്നെ ‘ചേച്ചി’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് നിർത്തണം. എനിക്ക് ആ വിളിയേക്കാൾ ഇഷ്ടം എന്റെ പേര് കേൾക്കുന്നതാണ്.”
അവൻ്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.