“അത് അത്ര എളുപ്പമല്ല.”
“എളുപ്പമല്ലെങ്കിൽ പഠിക്കണം. നാളെ ഓഫീസിൽ പോകുമ്പോൾ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്ക്. അവളോട് ഒരു ചെറിയ തമാശ പറയൂ, അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ ജോലിയിൽ ഒന്ന് സഹായിക്കൂ.”
“അവൾ എന്നെ വഴക്ക് പറയില്ലേ?”
“പറഞ്ഞേക്കാം. പക്ഷേ ആ വഴക്കിന് പോലും ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ടെന്ന് നിനക്ക് തോന്നും.”
ജിതിൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവന്റെ അവസാനത്തെ ചിന്തയും മീനാക്ഷിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
“ശരിടാ… ഗുഡ് നൈറ്റ്.”
“ഗുഡ് നൈറ്റ്, മച്യുവർ വുമൺ ലവർ!”
സുദർശന്റെ ആ അവസാന വാക്കുകൾ ജിതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി. അവൻ പുതപ്പ് വലിച്ചു മൂടി. പുറത്ത് ചെന്നൈ നഗരം ഉറക്കത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ ജിതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ അഗ്നി പടരുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ജിതിൻ ഉണർന്നു. അവൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തന്റെ രൂപം ശരിയാക്കി. ഇന്നലെ മീനാക്ഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ആ വികാരം ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.
“എന്താടാ, ഇന്ന് നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റല്ലോ?”
സുദർശൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റ് ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ഇന്ന് ഓഫീസിൽ നേരത്തെ എത്തണം.”
“ഓഹോ! മീനാക്ഷിയെ നേരത്തെ കാണാനാണല്ലേ?”
ജിതിൻ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൻ നാണിച്ചു പോയില്ല.
“അതെ, എനിക്ക് അവളെ കാണണം.”
സുദർശൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“വാവ്! ജിതിൻ മാറുന്നു. ആത്മവിശ്വാസം വരുന്നു. എങ്കിൽ ശരി, പോയി അവളെ കൊതിപ്പിക്കൂ.”
ജിതിൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ബാഗ് എടുത്തു. അവൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മീനാക്ഷിയുടെ ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള മുഖം തെളിഞ്ഞു.
ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് മീനാക്ഷിയെയായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ക്യാബിനിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് പതിക്കുന്നു. അവൾ ഒരു ഫയലിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ജിതിൻ പതുക്കെ അവളുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, മാഡം.”
മീനാക്ഷി തലയുയർത്തി നോക്കി. അവളുടെ
കണ്ണുകൾ ജിതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, ജിതിൻ. നേരത്തെ വന്നല്ലോ?”
അവളുടെ ശബ്ദം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം വൈദ്യുത പ്രവാഹം ഉണ്ടാക്കി.
“അതെ, ചില കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.”
“എന്താണ്?”
അവൾ ഫയൽ മാറ്റി വെച്ച് അവനെ നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടം അവനെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.
“ഇന്നലത്തെ വർക്ക് റിപ്പോർട്ട് ഒന്ന് പരിശോധിക്കാമോ? എനിക്ക് ചില സംശയങ്ങളുണ്ട്.”
മീനാക്ഷി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒരുതരം നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു.
“വരൂ, ഇരിക്കൂ.”
അവൾ അടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ജിതിൻ പതുക്കെ അവിടെ ഇരുന്നു. അവളും അവനും തമ്മിലുള്ള ദൂരം വളരെ കുറവായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു—ചന്ദനത്തിരിയുടെയും പുതിയ പൂക്കളുടെയും മിശ്രിതം പോലുള്ള ഒരു മണം.
“എവിടെയാണ് നിനക്ക് സംശയമുള്ളത്?”
അവൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ ജിതിൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലെ ചെറിയ ചലനങ്ങൾ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“അത്… ഇവിടെ…”
അവൻ ഫയലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി, പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അവളുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. വെളുത്തു തുടുത്ത വിരലുകൾ, കൃത്യമായി വെട്ടിയ നഖങ്ങൾ.
“ജിതിൻ, നീ ഫയലിലേക്കാണോ നോക്കുന്നത് അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ആണോ?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തരം കളിയാക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ജിതിൻ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി.
“ക്ഷമിക്കണം മാഡം, ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.”
“സാരമില്ല. നിന്റെ ശ്രദ്ധ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.”
അവൾ പതുക്കെ അവനിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞു. അവളുടെ ശ്വാസം ജിതിന്റെ കവിളിൽ തട്ടി.
“പുതിയവർക്ക് സാധാരണയായി ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു പ്രശ്നമാണിത്. ഇവിടെ ജോലിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുന്നത് ചില വ്യക്തിത്വങ്ങളായിരിക്കും.”