“ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ജിതിൻ, ഇവിടെ വെച്ചാണ് നീ ആദ്യമായി എന്നെ ‘മീനാക്ഷി’ എന്ന് വിളിച്ചത്?”
“എങ്ങനെ മറക്കാനാണ്? എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.”
“ഇപ്പോഴും നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് പഴയതുപോലെ തന്നെയാണ്.”
“എങ്ങനെ മാറ്റാനാണ്? നീ ഇന്നും എന്റെ ലോകമാണ്.”
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. പ്രണയം എന്നത് പ്രായത്തിന്റെയോ സാഹചര്യങ്ങളുടെയോ അതിർവരമ്പുകൾക്ക് അതീതമാണെന്ന് അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ജിതിൻ മീനാക്ഷിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്, മീനാക്ഷി.”
“എനിക്കും നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ.”
ആലപ്പുഴയുടെ കായൽക്കാറ്റ് അവരെ പൊതിഞ്ഞു. മഴത്തുള്ളികൾ അവരുടെ പ്രണയത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. അവരുടെ ജീവിതം ഒരു പുഴ പോലെ ശാന്തമായും എന്നാൽ ആഴത്തിലും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.
ഓഫീസിലെ ആ പഴയ ദിനങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ സംസാരിച്ചു. ജിതിൻ്റെ പതർച്ചകളും, മീനാക്ഷിയുടെ കുസൃതികളും അവർ ഓർത്തെടുത്തു.
“നീ അന്ന് റിപ്പോർട്ട് ടൈപ്പ് ചെയ്യാതെ എന്നെ നോക്കി നിന്നിരുന്നത് ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു,” മീനാക്ഷി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അത് നീ അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരിയായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്,” അവൻ മറുപടി നൽകി.
“ഇപ്പോഴും ഞാൻ സുന്ദരിയാണോ?”
“എന്റെ കണ്ണിൽ നീ എന്നും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയാണ്.”
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു. അവിടെ അവൾക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഇടം കണ്ടെത്തി. പ്രണയം, സൗഹൃദം, വിശ്വാസം—ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന ഒരു പുതിയ ജീവിതം അവർക്ക് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
ചെന്നൈയിലെ മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവർക്ക് ഒരു കുടയുടെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ മഴയിൽ നനഞ്ഞു, പ്രണയത്തിൽ മുങ്ങി, ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ പാതകളിലേക്ക് കൈകോർത്തു നടന്നു.
മീനാക്ഷിയെന്ന കടലിൽ ജിതിൻ പൂർണ്ണമായും മുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. തിരിച്ചുവരാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതുമില്ല. കാരണം, ആ കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അവൻ കണ്ടെത്തിയത് അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥമായിരുന്നു.
“ജിതിൻ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ഉം…”
“നമുക്ക് വീടിലേക്ക് നടക്കാം. അമ്മ ചായ ഇട്ടു കാണും.”
“നടക്കാം, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മീനാക്ഷി.”
അവർ കൈകോർത്ത് നടന്നു. അവരുടെ പിന്നിൽ മഴയുടെ സംഗീതവും, മുന്നിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പൊൻകിരണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ജീവിതം അതിന്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളിലുമായി അവർക്ക് മുന്നിൽ വിരിഞ്ഞു നിന്നു.
ചെന്നൈയിലെ ആ ചെറിയ ഓഫീസിൽ തുടങ്ങിയ ആ പ്രണയം, ഒരു വലിയ ജീവിതമായി മാറി. പ്രായത്തിന്റെ മതിലുകൾ തകർത്ത്, ഹൃദയങ്ങൾ
തമ്മിൽ കോർത്തുപിടിച്ച ഒരു പ്രണയകഥയായി അത് ചരിത്രമായി.
അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ആയിരം വാക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ, കരുതലിന്റെ, വിശ്വസ്തതയുടെ വാക്കുകൾ.
മഴ തോർന്നു. ആകാശത്ത് ഒരു മഴവില്ല് തെളിഞ്ഞു. അവരുടെ ജീവിതത്തിലും അത്തരത്തിലൊരു മഴവില്ല് വിരിഞ്ഞിരുന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ, സമാധാനത്തിന്റെ, അനന്തമായ പ്രണയത്തിന്റെ മഴവില്ല്.
ചെന്നൈയിലെ തിരക്കേറിയ ഓഫീസിനുള്ളിൽ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു മരവിപ്പ് അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. മീനാക്ഷി തന്റെ ഫയലുകൾ അടുക്കി വെച്ചു. അവൾ ജിതിനെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൻ തന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ ഫയലുകളിലല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാം.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ഔദ്യോഗികമായ ഒരു ഭാവത്തോടെ അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഈ റിപ്പോർട്ട് പൂർത്തിയായോ മീനാക്ഷി?”
അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഓഫീസിലെ മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“പകുതിയായി. ബാക്കി നാളെയാകുമോ?”
ജിതിൻ ചുറ്റും നോക്കി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം അവൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു. ഒരു നിമിഷം. ആ സ്പർശനത്തിൽ ആയിരം വാക്കുകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.