“നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ ആത്മവിശ്വാസമാണ് ഇഷ്ടമായത്.”
“മീനാക്ഷി, എനിക്ക് നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാതെ കൂടെ നിർത്തണം.”
“അതിനായി നീ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം.”
“അത് ഞാൻ ചെയ്യും. എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ.”
അവർ ചായ കുടിച്ചു തീർത്തു. മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഒരു കുടയ്ക്ക് കീഴെ നടന്നു.
“നിനക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഇഷ്ടമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ തോളിൽ ചാരി നടക്കുമ്പോൾ.”
മീനാക്ഷി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് തള്ളിവിട്ടു.
“നീ വലിയൊരു കുസൃതിയായി മാറിയല്ലോ.”
“നിന്റെ പ്രണയം കിട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെയായി.”
“എന്റെ പ്രണയമോ? ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴാണ് പറഞ്ഞത്?”
അവൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“അപ്പോൾ… നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നില്ലേ?”
മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
“അത് നീ തന്നെ കണ്ടെത്തു. ഞാൻ നിനക്ക് ചില സൂചനകൾ തരാം.”
“എന്ത് സൂചനകൾ?”
“ഉദാഹരണത്തിന്… ഞാൻ നിന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്, നിന്നെ വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്… ഇവയൊക്കെ സൂചനകളല്ലേ?”
അവൻ്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ നീയും എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു!”
“അതെ, വിഡ്ഢി. ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു.”
ജിതിൻ സന്തോഷം സഹിക്കാനാവാതെ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ മഴയത്ത്, ആലപ്പുഴയുടെ തെരുവുകളിൽ, അവർ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു ലോകം കണ്ടെത്തി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഓഫീസിലെ അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. അവർ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി. ജിതിൻ്റെ പരിഭ്രമം മാറി, അവൻ കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവനായി. മീനാക്ഷിയുടെ സാമീപ്യം അവന് ഒരു വലിയ കരുത്തായി മാറി.
ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ വെച്ച് മീനാക്ഷി അവനെ അടുത്തു വിളിച്ചു.
“ജിതിൻ, എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയണമെന്നുണ്ട്.”
“എന്താണ് മീനാക്ഷി?”
“എന്റെ വീട്ടുകാർ എനിക്ക് ഒരു വിവാഹാലോചന കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.”
ജിതിൻ്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടി. അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പേടി അലയടിച്ചു.
“എന്നിട്ട്… നീ എന്ത് പറഞ്ഞു?”
“ഞാൻ പറഞ്ഞു എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരാളുണ്ടെന്ന്. പക്ഷേ അവൻ എന്നെക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞവനാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഞെട്ടിപ്പോയി.”
“അവർ സമ്മതിക്കുമോ?”
“അത് അവർ തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപിരിയില്ല എന്ന് അവർക്ക് മുന്നിൽ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.”
ജിതിൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചു.
“നീ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും വലിയൊരു റിസ്ക് എടുത്തു.”
“നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ല, എനിക്ക് വേണ്ടി. എന്റെ സന്തോഷം നിന്നിലാണ്.”
അവർ ഓഫീസിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു. താഴെ ആലപ്പുഴയിലെ കായൽ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു.
“മീനാക്ഷി, നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു വീടിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ സ്വപ്നം കാണാറുണ്ട്.”
“എങ്ങനെയുള്ള വീടായിരിക്കും അത്?”
“ഒരു ചെറിയ വീട്. ചുറ്റും ധാരാളം മരങ്ങൾ. ഒരു ചെറിയ തോട്ടം. അവിടെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും സമാധാനമായി ജീവിക്കും.
ഓരോ മഴക്കാലത്തും നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ചായ കുടിച്ചു സംസാരിച്ചിരിക്കും.”
മീനാക്ഷി അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.
“എനിക്കും അങ്ങനെയൊരു ജീവിതം വേണം, ജിതിൻ.”
“നമുക്ക് അത് സാധിക്കും. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തില്ല.”
“എനിക്കറിയാം. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും.”
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടുകാർ ആദ്യം എതിർത്തുവെങ്കിലും, ജിതിൻ്റെ നിഷ്കളങ്കതയും മീനാക്ഷിയോടുള്ള അവന്റെ തീവ്രമായ പ്രണയവും കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായി. പ്രായമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവുമാണ് പ്രധാനമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവസാനം, അവർ ഒന്നിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെ ആ കായൽക്കാറ്റും മഴയും അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി.
വിവാഹശേഷം ആദ്യത്തെ മഴക്കാലം വന്നപ്പോൾ, അവർ വീണ്ടും ആ പഴയ ചായക്കടയിലെത്തി.