മീനാക്ഷി പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “സന്തോഷ് ഇപ്പോൾ സന്തോഷവാനായിരിക്കും. കാരണം ഞാൻ ശരിയായ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകും.”
ജിതിൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“അവൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു, ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു. ആ രണ്ട് സ്നേഹവും നിന്റെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമാക്കി.”
രാത്രി കൂടുതൽ ദൃഢമായി. നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്ത് മിന്നിത്തിളങ്ങി. അവർ അവിടെ കുറേനേരം ഇരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചും, കിട്ടിയ സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവർ സംസാരിച്ചു.
“നമുക്ക് ഓഫീസിൽ ഇത് എങ്ങനെ തുടരും?” മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു.
“പഴയതുപോലെ തന്നെ. ബോസ്സും
ജീവനക്കാരും. പക്ഷേ രാത്രികളിൽ നമ്മൾ നമ്മളായിരിക്കും.”
“എനിക്ക് ആ രഹസ്യം ഇഷ്ടമാണ്.”
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
തിരികെ കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷി ജിതിന്റെ തോളിൽ തല വെച്ചു.
“ജിതിൻ, നന്ദി.”
“എന്തിന്?”
“എന്നെ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചതിന്.”
ജിതിൻ അവളെ tighter ആയി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കാം മീനാക്ഷീ. ഇനി ഒരിക്കലും കൈ വിടാതെ.”
ചെന്നൈ നഗരം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴുമ്പോഴും, അവരുടെ പ്രണയം ഉണർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ നിന്നും ഒരു പുതിയ പ്രണയം പൂത്തുലഞ്ഞു. അത് കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതും, കൂടുതൽ സത്യസന്ധവുമായ ഒന്നായിരുന്നു.
അവർ കാറിൽ കയറി യാത്ര തിരിച്ചു. റോഡരികിലെ തെരുവുവിളക്കുകൾ അവരുടെ യാത്രയ്ക്ക് വെളിച്ചം നൽകി. മീനാക്ഷി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ സന്തോഷിന്റെ വെള്ളത്തുണിയില്ല, പകരം ജിതിന്റെ ഊഷ്മളമായ കൈകളുടെ സ്പർശനമാണ്.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നമ്മെ തകർക്കും, പക്ഷേ ആ തകർച്ചകളിൽ നിന്നാണ് പുതിയ ജീവിതങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജിതിൻ അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ മുറുക്കത്തിൽ ഒരു വാഗ്ദാനമുണ്ടായിരുന്നു—ഇനി ഒരിക്കലും അവൾ തനിച്ചാവില്ല എന്ന വാഗ്ദാനം.
യാത്ര തുടരുകയായിരുന്നു. ലക്ഷ്യസ്ഥാനം അവരുടെ വീട്ടല്ല, മറിച്ച് അവർ ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നം കാണുന്ന ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്കായിരുന്നു.
അവർ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷി ജിതിനെ നോക്കി.
“നാളെ ഓഫീസിൽ കാണാം, മിസ്റ്റർ ബോസ്സ്.”
ജിതിൻ ചിരിച്ചു.
“ശരി, മിസ് മീനാക്ഷി. നാളെ രാവിലെ കൃത്യസമയത്ത് റിപ്പോർട്ട് എന്റെ ടേബിളിൽ വേണം.”
അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എല്ലാ വേദനകളും അലിഞ്ഞുപോയി.
മീനാക്ഷി തന്റെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി പുറകോട്ട് നോക്കി. ജിതിൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ ജനൽക്കൽ പോയി നിന്നു. ആകാശത്തെ ചന്ദ്രനെ നോക്കി അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “സന്തോഷ്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ സന്തോഷവതിയാണ്.”
അവൾക്ക് തോന്നി, കാറ്റിൽ ഒരു മറുപടി വന്നതുപോലെ. ഒരു ചെറിയ തലോടൽ അവളുടെ കവിളിലൂടെ കടന്നുപോയി. അത് സന്തോഷിന്റെ യാത്രയയപ്പായിരുന്നു.
മീനാക്ഷി കണ്ണുകളടച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ നിറങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ജിതിൻ നൽകിയ സ്നേഹം അവളുടെ മുറിവുകളെ ഉണക്കി. അവൾ ഒരു പുതിയ പുലരിയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, ഓഫീസിൽ അവർ വീണ്ടും കണ്ടു.
“മീനാക്ഷി, റിപ്പോർട്ട് എവിടെ?” ജിതിൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
മീനാക്ഷി ഫയൽ അവന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ അവന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“എന്റെ ഹൃദയം നിങ്ങളുടെ കൈകളിലുണ്ട്, ബോസ്സ്.”
ജിതിൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ഫയലിലേക്ക് നോക്കി, പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് മീനാക്ഷിയോടൊപ്പമായിരുന്നു.
അവരുടെ പ്രണയം ഇപ്പോൾ ഒരു രഹസ്യമായി തുടരുന്നു, പക്ഷേ ആ രഹസ്യത്തിന് ലോകത്തിലെ എല്ലാ സത്യങ്ങളേക്കാളും ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കിടയിലെ ആ നിശബ്ദത ഇപ്പോൾ സംസാരത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ