പറഞ്ഞുതരുന്നു.
ചെന്നൈയിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ, രണ്ട് ആത്മാക്കൾ കണ്ടെത്തിയ ആ ശാന്തത അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യമായി മാറി. നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്റെ വേദനയിൽ നിന്നും കണ്ടെത്തിയ പുതിയൊരു പ്രണയം, അത് മരണത്തേക്കാൾ ശക്തമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവർക്കിടയിലെ ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. ഓരോ ദിവസവും അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കി. ഓഫീസിലെ ഔദ്യോഗികമായ ഇടപെടലുകൾക്കിടയിലും, അവരുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ജിതിൻ മീനാക്ഷിയെ തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“മീനാക്ഷി, ഇങ്ങോട്ട് വരൂ.”
അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി. അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“എനിക്ക് നിനക്ക് ഒരു സമ്മാനം തരാനുണ്ട്.”
അവൻ ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് അവൾക്ക് നൽകി. അവൾ അത് തുറന്നു നോക്കി. അതിൽ ഒരു മനോഹരമായ മോതിരമായിരുന്നു.
“ഇത് എന്തിന്?” അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇത് നമ്മുടെ പുതിയ തുടക്കത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. നിന്റെ ഭൂതകാലത്തെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നു, പക്ഷേ നിന്റെ ഭാവി എനിക്കൊപ്പമായിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“എനിക്ക് വേറെ ഒന്നും വേണ്ട ജിതിൻ.”
അവർ അവിടെ നിന്നു, ആ വലിയ ഓഫീസിനുള്ളിൽ, ലോകം മുഴുവൻ മറന്ന്. അവരുടെ പ്രണയം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായിരുന്നു. നഷ്ടങ്ങളുടെ വേദനയിൽ നിന്നും അവർ കണ്ടെത്തിയ ഈ സ്വർഗ്ഗം അവർക്ക് ജീവശ്വാസമായി മാറി.
പുറത്ത് ചെന്നൈ നഗരം അതിന്റെ വേഗതയിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അവർക്കിടയിൽ സമയം നിശ്ചലമായിരുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അവർ മുങ്ങിനിന്നു.
അങ്ങനെ ജിതിന്റെയും മീനാക്ഷിയുടെയും ജീവിതം പുതിയൊരു ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. വേദനകൾ മാഞ്ഞു, സന്തോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. അവരുടെ പ്രണയം ഒരു കഥയായി മാറി—നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന് മേൽ വിജയം നേടിയ പുതിയൊരു പ്രണയത്തിന്റെ കഥ.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരായിരം വാഗ്ദാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ജീവിതം എന്ത് നൽകിയാലും, കൈകൾ വിടാതെ കൂടെയുണ്ടാകും എന്ന ഉറപ്പ്.
അവർ ഓഫീസിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ അവർ പരസ്പരം ചേർന്നുനിന്നു. അവരുടെ നടത്തത്തിന് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ താളമുണ്ടായിരുന്നു. അത് സന്തോഷത്തിന്റെ, പ്രണയത്തിന്റെ, തിരിച്ചറിവിന്റെ താളമായിരുന്നു.
ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ വെളിച്ചങ്ങൾക്കിടയിൽ രണ്ട് നിഴലുകൾ ഒന്നായി മാറി. പ്രണയം, അത് ചിലപ്പോൾ വൈകി arrive ചെയ്തേക്കാം, പക്ഷേ അത് വരുമ്പോൾ ജീവിതം കൂടുതൽ മനോഹരമാകും എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മീനാക്ഷിയുടെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ജിതിൻ ഒന്ന് നിന്നു. ചെന്നൈയിലെ ആ ലക്ഷ്വറി ഫ്ലാറ്റിന്റെ അകത്തളത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോൾ അവനെ എതിരേറ്റത് ഒരുതരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് ശൂന്യമായ നിശബ്ദതയായിരുന്നില്ല; പുസ്തകങ്ങളുടെയും പഴയ ചിത്രങ്ങളുടെയും ഒരു ഗന്ധം അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
“അകത്തേക്ക് വരൂ, ജിതിൻ.”
മീനാക്ഷി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ആഴമുണ്ടായിരുന്നു, അത് അവനെ വശീകരിച്ചു.
“ഇവിടെ ഞാൻ തനിയെയാണ് താമസിക്കുന്നത്.”
ജിതിൻ ചുറ്റും നോക്കി. ഭിത്തികളിൽ നിരന്നുനിൽക്കുന്ന പുസ്തകശേഖരങ്ങളും, വിചിത്രമായ ചായങ്ങൾ നൽകിയ ചിത്രങ്ങളും അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
“നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ബോറടിക്കില്ലേ, മീനാക്ഷി?”
അവൾ
അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ നടപ്പിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു.
“ബോറടിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കൂട്ടിന് നീ ഉണ്ടല്ലോ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആ ചെറിയ വിറയൽ ജിതിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഉണർത്തി. അവൾ അവനെ കൈപിടിച്ച് ഡൈനിങ്ങ് ഏരിയയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ചെറിയ വിളക്കുകളും പൂക്കളും ചെടികളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഒരു ടേബിൾ ഒരുക്കിയിരുന്നു. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ മീനാക്ഷിയുടെ മുഖം കൂടുതൽ തിളങ്ങി.