“മീനാക്ഷി…”
“അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ.”
“മീനാക്ഷി… എനിക്ക് നിങ്ങളെ… നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.”
“എനിക്കറിയാം. നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ അത് കണ്ടു. നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഒരു കടലിലേക്ക് നോക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ആഴത്തിലുള്ള, ശാന്തമായ ഒരു കടൽ.”
“ഞാൻ ആ കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. എനിക്ക്
തിരിച്ചുവരാൻ തോന്നുന്നില്ല.”
മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ മുങ്ങിപ്പോരൂ. ഞാൻ നിന്നെ താങ്ങി നിർത്താം.”
അവർക്കിടയിൽ മൗനം പടർന്നു. പക്ഷേ അത് അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്ന മൗനമായിരുന്നില്ല. പുറത്ത് മഴ ശക്തിപ്പെട്ടു. ഓഫീസിലെ മറ്റു ജീവനക്കാർ അവരുടെ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. ആ ചെറിയ ലോകത്ത് അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായിരുന്നു.
“നീ എന്നെ എപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ. നിങ്ങൾ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ, ആ സാരിയുടെ തുമ്പ് കാറ്റിൽ പറക്കുമ്പോൾ… ഞാൻ എല്ലാം നോക്കി നിന്നു.”
“നീ വലിയൊരു നിരീക്ഷകനാണല്ലോ.”
“നിന്റെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. നീ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ ചുണ്ടുകൾ ചുളിക്കുന്നതും, ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചെറുതാകുന്നതും… എല്ലാം.”
മീനാക്ഷി നാണത്തോടെ തല തിരിച്ചു.
“നീ ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നോ?”
“അതെ. ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുകയല്ല, നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തെയും പ്രണയിക്കുകയാണ്.”
അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“നീ ഒരു കവിയാണോ ജിതിൻ?”
“നിന്റെ മുന്നിൽ എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ കവിയാകുന്നു.”
“എനിക്ക് ഈ സംസാരം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ജോലി ചെയ്യേണ്ട സമയമാണ്. ബോസ്സ് കണ്ടാൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും പുറത്താകും.”
“പുറത്തായാലും കുഴപ്പമില്ല. നിന്റെ കൂടെ എവിടെ വേണമെങ്കിലും പോകാൻ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ.”
“മിടുക്കൻ! പക്ഷേ എനിക്ക് ജോലി ഇഷ്ടമാണ്. നീ പോയി ആ റിപ്പോർട്ട് ശരിയാക്ക്. എന്നിട്ട് നമുക്ക് വൈകുന്നേരം ഒരു ചായ കുടിക്കാം.”
“ചായയോ? എവിടെ?”
“നമുക്ക് കായൽക്കരയിലേക്ക് പോകാം. ഈ മഴയത്ത് ഒരു ചൂടുചായയും നിന്റെ ഈ പ്രണയ വർത്തമാനങ്ങളും… അത് കൊള്ളാം.”
അവൻ്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു.
“ശരിക്കും?”
“അതെ. ശരിക്കും.”
അവൻ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നു. അവൻ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കി, പക്ഷേ അവന്റെ ചിന്തകൾ മീനാക്ഷിയുമായിരുന്നു.
സമയം കടന്നുപോയി. വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിയായി. ഓഫീസ് സമയം അവസാനിച്ചു. എല്ലാവരും ഓരോരുത്തരായി ഇറങ്ങിപ്പോയി. ജിതിനും മീനാക്ഷിയും പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ആലപ്പുഴയിലെ റോഡുകളിൽ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. മഴ പെയ്തു തോർന്നതിന്റെ ഒരു തണുപ്പ് വായുവിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിലേക്ക് നടന്നു.
“നിനക്ക് വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും ചോദിക്കുമോ?” മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല, ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിലാണ്. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്റെ കാര്യമാണ് പേടി. വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ?”
“എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ അംഗീകരിക്കേണ്ടി വരും. ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്വതന്ത്രയാണ്. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്.”
“എനിക്ക് സന്തോഷമായി.”
“എന്തിനാണ് നിനക്ക് സന്തോഷം?”
“നീ എന്നെ അംഗീകരിച്ചു എന്നതിൽ.”
അവർ ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നു. രണ്ട് ഗ്ലാസ് ചൂടുചായയും രണ്ട് പഴംപൊരിയും അവർക്ക് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
“ജിതിൻ, നിനക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് എന്ത് തോന്നുന്നു?” അവൾ ഗൗരവമായി ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് തോന്നുന്നത്… നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന ഒരു അത്ഭുതമാണെന്നാണ്. നീ എന്നെ പൂർണ്ണനാക്കുന്നു.”
“ഞാൻ നിന്നെക്കാൾ മൂന്ന് വയസ്സ് മൂപ്പാണ്. ലോകം അതിനെ എങ്ങനെ കാണും എന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും
എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. എന്റെ ലോകം നീയാണ്. മൂന്ന് വയസ്സ് എന്നത് വെറും ഒരു സംഖ്യയല്ലേ?”
മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈയ്യിൽ തന്റെ കൈകൾ കോർത്തു.