വളരെ ചെറിയൊരു അപ്പാർട്ട്മെന്റാണ്, ഒരു ബെഡ്റൂം ഉണ്ട്, ബാക്കിയുള്ള ഒരു വലിയ ഹാളിൽ കിച്ചണും ലിവിങ് റൂമും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് സെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അത്യാവശ്യത്തിന് ഉള്ള ഫർണിച്ചറുകളും, ഒരു ഫ്രിഡ്ജും, ടീവിയും ഉണ്ട്. സാധാരണ ഇവിടെ ഇതെല്ലാം കൂടി കിട്ടുന്നതല്ല.
ഉയരമുള്ള ബിൽഡിങ്ങാണ്, അതുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നല്ല വ്യൂ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ബാൽക്കണിയുണ്ട്, പക്ഷേ അത് മൊത്തം പൊടി പിടിച്ച് കിടപ്പാണ്. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ അങ്ങ് ദൂരെയുള്ള മലകളും, രാത്രിയിൽ അതിൽ കൂടി മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ പോലെ വണ്ടികൾ ചുറ്റി കയറുന്നതും കാണാം.
പക്ഷെ ഇതൊന്നും ആസ്വദിക്കാനുള്ള ഒരു മാനസികാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല ഞാൻ. എനിക്ക് അവളില്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.
ഞാൻ അവളെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഡ്യൂട്ടിയിൽ ആയിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ കിടന്നു.
നല്ല ക്ഷീണം കാരണം കുറേ നേരം കിടന്നുറങ്ങി, രാത്രിയിലാണ് പിന്നെ എണീക്കുന്നത്.
നിമ്മിയെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ അധികം സംസാരിക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ല, രാവിലെ പുതിയ ജോലിക്ക് കേറണ്ടിയതല്ലേ റസ്റ്റ് എടുത്ത്. എല്ലാം ഒന്ന് നോക്കി പോകാൻ ഉപദേശിച്ചു.
ഞാൻ രാവിലെ എണീച്ച് റെഡിയായി ജോലിക്ക് ഇറങ്ങി. സിറ്റിയുടെ ഒത്ത നടുക്കാണ് ഓഫീസ്
അപാർട്മെന്റിൽ നിന്ന് പത്ത് മിനിറ്റ് നടക്കാൻ ഉള്ള ദൂരമേയുള്ളു.
നടക്കാൻ പറ്റിയ കാലാവസ്ഥയുമാണ്. ഓഫീസിൽ എത്തി എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെട്ടു എല്ലാവരും വളരെ നല്ല പെരുമാറ്റമാണ്. ജോലിയാണ് എന്ന് പോലും തോന്നില്ല.എങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഒരു ഭാരം തങ്ങി നിന്നു.
ജോലി കഴിഞ്ഞ് അടുത്തുള്ള സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ പോയി കുറച്ച് സാധനങ്ങളും വാങ്ങി തിരിച്ച് എത്തിയപ്പോൾ രാത്രി ആകാറായി. ബിൽഡിങ്ങിന് ഒത്തിരി ഉയരം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ലിഫ്റ്റ് കാത്ത് നിന്ന് തന്നെ പത്തിരുപത് മിനിറ്റ് പോകും.
ഞാൻ അവൾക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് റൂമിൽ എത്തിയെന്ന്.
അവൾ ജോലിക്ക് പോയിട്ട് തിരിച്ചെത്തിയോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിയില്ല.
ഒന്ന് കുളിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട് പക്ഷേ ഭയങ്കര തണുപ്പ്, കൂടാതെ മടിയും. അവിടെനിന്ന് പാക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടുവന്ന സാധനങ്ങൾ ഒന്നും തുറന്നിട്ട് പോലുമില്ല.
ഞാനൊരു അരമണിക്കൂർ ഫോണിൽ തോണ്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോൾ നിമ്മിയുടെ കോൾ വന്നു.
അവളുടെ പേര് ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എടുത്തു.
എന്റെ ജോകുട്ടാ…
എന്റെ നിമ്മി കുട്ടി… വീട്ടിൽ എത്തിയോ നീ?
ആ, ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി. എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ദിവസം?
കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലടി. വലിയ പാട് ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല, ഞാൻ പിന്നെ ഒത്തിരി കഷ്ടപ്പെട്ട് പണിയെടുക്കാനും നിന്നില്ല. എല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീർത്താൽ പിന്നെയും പണി തന്നാലോ! അവര് പറഞ്ഞത്രയും തീർത്തു.
ഞാനും ഹാപ്പി, അവരും ഹാപ്പി.
നിനക്ക് ഇതിലൊക്കെ ഭയങ്കര കുരുട്ട് ബുദ്ധിയാടാ.
പിന്നെ, അവിടെ എന്നാ ഉണ്ട് വിശേഷം?
പ്രത്യേകിച്ച് വിശേഷമൊന്നുമില്ല. ആ പിന്നെ,
അശ്വതി പണി നിർത്തി നാട്ടിൽ പോവാന്ന്.
അതെന്താ പെട്ടെന്ന് നിർത്തി പോവാൻ?
ഇവിടുത്തെ എല്ലാം എടുത്ത് മടുത്തു കാണും, പിന്നെ അവളുടെ “ജോ കേട്ടനും” ഇപ്പോ ഇവിടെ ഇല്ലല്ലോ.
പോടീ അവിടുന്ന്.
അയ്യോ, എന്നാൽ പോവണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറയാം. അല്ല വേണ്ട അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിടാം എന്താ?
ചുമ്മാ ചൊറിയാതെ പെണ്ണുമ്പിള്ളേ.
പെണ്ണുമ്പിള്ളയോ ആരോടാ നിന്റെ പെണ്ണുമ്പിള്ള?
നീ തന്നെയാടി.
മര്യാദയ്ക്ക് ഇരുന്നോ, ഇല്ലേൽ പിടിച്ച് ഉരച്ചു കളയും.
ഏഹ്! എന്തോ ഉരക്കുമെന്നാ?
നിന്റെ ക്യൂട്ട് മോന്തായം പിടിച്ച് എന്റെ കാലിന്റെ എടെല് ഉരക്കുമെന്ന്.
ഓ… അല്ലേൽ ഒരക്കാത്ത പോലെ.
ഡീ…
എന്നാ ഡാ…?
ഐ മിസ്സ് യു ഡി, പട്ടി പെണ്ണെ.
ബൗ ബൗ… വുഫ് വുഫ്…
പോടീ, ചുമ്മാ കുഞ്ഞ് കളിക്കാതെ.
നീ എപ്പോളാ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നേ?