“ചേച്ചി.. ”
എന്റെ വിളിയിൽ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…
ചേച്ചി ഞാൻ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അപ്പോഴാണ് നോക്കുന്നത് തന്നെ… തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ചേച്ചി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കി നിന്നു.. പക്ഷേ ആ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവവെത്യാസവും കാണുന്നില്ല… കുറച്ച് കഴിഞ്ഞതും ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഈറൻ പടരാൻ തുടങ്ങി… അതൊരു കരച്ചിലായി മാറാൻ അതികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല. ശബ്ദമില്ലാതെ കണ്ണു നീർ പൊഴിക്കുകയാണ് ചേച്ചി…
ആ ഒരൊറ്റ കാഴ്ച മതിയായിരുന്നു എന്റെ ഹൃദയം തകർക്കാൻ….
“എന്താടാ…. ”
ദേവുചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിയോടായി ചോദിച്ചു…വല്ലാത്ത വാത്സല്ല്യവും, സ്നേഹവും, വിറയലും ഓക്കേ നിറഞ്ഞ ഒരു വിളിയായിരുന്നു അത്..
നന്ദു ഒന്നുമില്ല എന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി… ആ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ശേഷം.. ചേച്ചി ദേവുച്ചേച്ചിയുടെ കൈ വലയങ്ങളിൽ നിന്നും മാറി എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു…
ഓരോ ചുവട് വാക്കുമ്പോഴും… ചേച്ചിയുടെ വിതുമ്പൽ കൂടി കൂടി വന്നു… എന്റെ അടുത്തെത്തിയതും ചേച്ചി വളരെ ശക്തിയിൽ എന്നേ കെട്ടിപിടിച്ചു… അത്ര നേരം പിടിച്ചു നിന്ന കണ്ണീരൊക്കെ ധാര ധാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി… അതൊരു പൊട്ടി കരച്ചിലിൽ ആണ് അവസാനിച്ചത്…. ചേച്ചിയുടെ കാലുകൾ നിലത്ത് ഉറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കരയുന്നതിനിടയിൽ ചേച്ചിക്ക് ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..
അത്രക്കും ഉച്ചത്തിലും ശക്തിയ്യിലുമായിരുന്നു കരച്ചിൽ…
ചേച്ചി എന്നല്ല ഒരാൾ പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല….
ചേച്ചിയുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടു ദേവുചേച്ചി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു… ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ചേച്ചിയേ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും ഫലം കണ്ടില്ല…
ചേച്ചിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടിട്ടാവണം അടിയിൽ ഉള്ളവർ പോലും മുകളിലേക്ക് ഓടി വന്നു…
കാർത്തു ചേച്ചിയും പാറവും അമ്മയും ഒക്കെ ഓടി വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുന്ന നന്ദു ചേച്ചിയെയാണ്. ചേച്ചിയെ കണ്ടതും അമ്മയും കാർത്തു ചേച്ചിയും വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി….
എല്ലാവരും മാറിമാറി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ മേലുള്ള ചേച്ചിയുടെ പിടിത്തം കൂടിക്കൂടി വരിക എന്നല്ലാതെ കുറയുന്നില്ല….
കുറച്ച് അധികം നേരം വന്നു ചേച്ചി ഒന്ന് ശാന്തമാവാൻ…
പക്ഷേ അപ്പോഴും ക്ഷീണം വിട്ടു പോയിരുന്നില്ല…
ഏറെ നേരത്തെ കരച്ചിലിനോടുവിൽ ചേച്ചി വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു…
ദേവു ചേച്ചി പിന്നേ അവിടേ ആരെയും നിർത്തിയില്ല… എല്ലാവരോടും പുറത്തേക്ക് പോവാൻ പറഞ്ഞു…. കാർത്തു ചേച്ചിയൊഴിച്ചു ബാക്കി ഉള്ളവർ ഓക്കേ റൂമിന് വെളിയിലോട്ട് ഇറങ്ങി…
ആർക്കും ഒന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. എങ്ങും നിശബ്ദത മാത്രം..
കുറച്ച് നേരം ഞാനും ഉറങ്ങി… ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും പോയില്ല.. അത്രക്കും ക്ഷീണം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു… കല്ല്യാണിയുടെ അവസ്ഥയും മറിച്ചാല്ലായിരുന്നു…. ഉറങ്ങി എണീക്കുമ്പോൾ നേരം ഏകദേശം വൈകുന്നേരമായിരുന്നു….
ഇതിനിടയിൽ….നന്ദു ചേച്ചി എണീക്കുകയും കാർത്തു ചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിക്ക് ഫുഡ് വാരികൊടുക്കുകയും ഓക്കേ ചെയ്തിരുന്നു…. ക്ഷീണം വിട്ടുമാറാത്ത ചേച്ചി പിന്നേയും ഉറങ്ങി…
കക്ഷി ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങുകയാണ്…
നന്ദു ചേച്ചിയോട് നടന്നതിനെ പറ്റി ഒന്നും ചോദിക്കരുത് എന്ന കർശന നിർദേശമുണ്ടായിരുന്നു ദേവൂചേച്ചിയിൽ നിന്നും…
അത്കൊണ്ട് ആരും ചേച്ചിയോട് ഒന്നും ചോദിക്കാൻ നിന്നില്ല.. പക്ഷേ എല്ലാവരും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി….
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി… ഏകദേശം രണ്ടു മാസത്തിനടുത്തായി ഞങ്ങൾ ഇവിടേ വന്നിട്ട്…
പതിയേ പതിയേ… നന്ദു ചേച്ചിയും നോർമൽ ആവാൻ തുടങ്ങി…. അതിന് കൂടുതൽ സഹായിച്ചത് ലൂസിയാണ്…