“ഹലോ… ”
ചേച്ചി വീണ്ടും ചോദിച്ചു…
“ഹലോ ചേച്ചി… ”
പക്ഷേ മറുപടി പറഞ്ഞത് കല്ല്യാണിയായിരുന്നു…
“ആ കല്ലു നിങ്ങൾ എവിടെയാ…?”
“ഞങ്ങൾ… ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് വന്നോണ്ടിരിക്ക..”
” ഈ നേരത്തോ… ഈ നേരത്ത് നിങ്ങളോട് ആരാ വരാൻ പറഞ്ഞേ നീ ഫോൺ സിദ്ധുന് കൊടുത്തേ”
കല്ല്യാണി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി
“ചേച്ചി പറഞ്ഞോ.. ഫോൺ സ്പീക്കറിൽ ആണ്..”
കല്ല്യാണി അതും പറഞ്ഞ് ഫോൺ എന്റെ നേരേ ഒന്നൂടെ നീട്ടി…
“സിദ്ധു…. ”
വളരേ സൗമ്യമായ വിളിയായിരുന്നു അത്… എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും കരുതലും ഓക്കേ അതിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം….
“മ്മ്… ”
പക്ഷേ ഒന്ന് മൂളാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് പറ്റിയുള്ളൂ…
അപ്പോഴേക്കും എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണു നീർ പൊഴിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കല്ല്യാണി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… അവൾക്കും എന്തോ പോലേ ആയി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി..
അവൾ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്…പക്ഷേ ഒന്നിനും എന്റെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചു വെക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല…
“എന്താടാ.. ചേച്ചിടെ കുട്ടി കരയാണോ…?”
ചേച്ചി ചോദിച്ചു…
എന്നേ ചെറുപ്പം മുതലേ എടുത്ത് വളർത്തിയത് എന്റെ ചേച്ചിമാർ ആണ്… എന്റെ മൂളലിൽ ഒരു വ്യത്യാസം വന്നാൽ പോലും അവർക്ക് അറിയാൻ പറ്റും…. ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് പോലും മറ്റുള്ളവർ എന്നേ വേദനിപ്പിക്കാൻ അവർ സമ്മതിക്കുമായിരുന്നില്ല.. അത് അച്ഛൻ ആയാലും അമ്മയായാലും… അത്രക്കും സ്നേഹിച്ചാണ് അവർ എന്നേ കൊണ്ടു നടന്നിട്ടുള്ളത്….
“മ്മഹ്.. ”
ഞാൻ അല്ല എന്ന് മൂളിയെങ്കിലും ദേവു ചേച്ചിക്ക് എന്റെ അവസ്ഥ മനസിലാവുമായിരുന്നു….
“കരയല്ലേടാ… അയ്യേ…. നന്ദുന് ഒന്നുമില്ലഡാ…നീ അതാലോചിച്ചിട്ട് വിഷമിക്കണ്ട…”
ചേച്ചി ചേച്ചിക്കാവും വിധം എന്നേ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും.. ചേച്ചിയുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസിലായിരുന്നു നന്ദു ചേച്ചിക്ക് ഇപ്പോ കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ചേച്ചിക്ക് അരുതാത്തത് എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന്…. പക്ഷേ അത് ചോദിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ധൈര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അത്കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചു…
“സിദ്ധു…സത്യായിട്ടും നന്ദുന് കൊഴപ്പം ഒന്നുമില്ല…അവൾ ഇപ്പോ ഉറങ്ങാ… ബാക്കി ഓക്കേ വന്നിട്ട് പറയാം…എന്റെ കുട്ടി അതൊന്നും ആലോചിച്ച് ടെൻഷൻ ആവണ്ട കേട്ടല്ലോ… ”
ചേച്ചി വീണ്ടും പറഞ്ഞു…
“മ്മ്.. ”
എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നിനും കഴിയുന്നില്ല… ഞാൻ കാർ ഓടിക്കുന്നത് പോലും യാന്ദ്രികമെന്നൊണമാണ്
“കല്ല്യാണി…. നീ കാർ ഓടിച്ചാൽ മതി പിന്നെ എന്റെ ചെക്കനെ ശ്രദ്ധിക്കണം ട്ടോ… കാണുന്ന പോലേ ഒന്നും അല്ല…. പാവം ആണ്..”
ചേച്ചി കല്ല്യാണിയോടായി പറഞ്ഞു…
കല്ല്യാണി വീണ്ടും എന്നേ നോക്കി… പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം അവളുടെ കണ്ണ് കലങ്ങിയത് ഞാൻ കണ്ടു…..
എന്റെ ഈ ഒരു സൈഡ് എനിക്ക് അവളേ കാണിക്കാൻ ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അത്കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ. പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ നിൽക്കുന്ന കണ്ണു നീരിനെ തുടക്കാൻ എന്നോണം കൈ എടുത്തു മുഖത്തിൽ വച്ചു….
“സിദ്ധു………. മുന്നോട്ടു നോക്ക്…”
കൈ എടുത്ത് കണ്ണു തുടക്കുമ്പോൾ ആണ് കല്ല്യാണി വളരെ ഉച്ചത്തിൽ എന്നേ വിളിച്ചത് കേട്ടത്….ആ വിളിയിൽ ആളി കത്തുന്ന ഭയം എനിക്ക് മനസ്സിലായി…
മുഖം ഉയർത്തി മുന്നോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരു രൂപമാണ്…
ആ ഇരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…ഒരു മനുഷ്യന്റെ വലുപ്പമുള്ള രൂപം അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു… കൂടുതൽ നോക്കുംതോറും ആ രൂപം ഞങ്ങളേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതായി തോന്നി….അതൊരു നിഴലാണോ മനുഷ്യനാണോ എന്ന് മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനും മുമ്പേ കാർ ആ രൂപത്തിന് അടുത്തെത്തിയിരുന്നു