ഞാൻ കല്ല്യാണിയുടെ തലയിൽ തലോടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“പേ..പേടിയാവുന്നു..ഞ ഞാ.. ഞാനും വരാം…”
വിക്കി വിക്കിയാണ് കല്ല്യാണി മറുപടി പറഞ്ഞത് അത്രക്കും അവൾ പേടിച്ചിരിക്കുന്നു..
കാറിൽ ആണേലും അവളേ തനിച്ചാക്കി പോവാൻ പിന്നേ എനിക്കും മനസ്സ് വന്നില്ല..
കല്ലുവും ഞാനും കാറിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി..
കല്ല്യാണി എന്റെ കൈ മുറുക്കെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഞാനും അവളേ ചേർത്ത് പിടിച്ചു…
ഞങ്ങൾ ആ രൂപം കണ്ട സ്ഥലത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി… നിലാവ് ഞങ്ങക്ക് വഴി ഒരുക്കി തരുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അപ്പോൾ അന്തരീക്ഷം
ഓരോ ചുവട് വക്കുമ്പോഴും ഭയം എന്നിലേക്കും ഇരചെത്താൻ തുടങ്ങി… വല്ലാത്ത ഒരു ഭയം..അതിന്റെ കാരണം ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് ഉത്തരമില്ല…
നിശബ്ദത നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത് തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ രോമാഞ്ചം വന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു…
അങ്ങോട്ട് പോകണോ എന്ന് എന്നോട് ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചു…
കല്ല്യാണിയുടെ മുറുക്കലിന്റെ ശക്തി കൂടി കൂടി വരുകയാണ്…
നിശബ്ദത നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് പെട്ടന്ന് കുറുക്കൻമാരുടെ ഓരിയിടൽ കൂടെയായപ്പോൾ. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ കല്ല്യാണിയേകൊണ്ട് തിരിച്ചു നടന്നാലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു…
പക്ഷേ എന്നേ അതിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചത് അത് മനുഷ്യനായിരിക്കുമോ എന്നുള്ള ചിന്തായാണ്.. ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ തിരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അതൊരു കനലായി എന്റെ മനസ്സിൽ താങ്ങുമായിരുന്നു..
അങ്ങനെ ഒരു കുറ്റബോധം താങ്ങിയുള്ള ജീവിതം നയിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരുക്കമല്ല
മുന്നോട്ടു വച്ച കാൽ മുന്നോട്ട്..
“സിദ്ധു… നമ്മക്ക് തിരിച്ചു പോയാലോ… ”
അത്രയും നേരം മൗനമായി നിന്ന കല്ല്യാണി കുറുക്കൻമാരുടെയും നായ്ക്കളുടെയും ഓരിയിടൽ കൂടിയപ്പോൾ എന്നോടായി ചോദിച്ചു…
“ഇത് വരേ എത്തിയില്ലേ… എന്താണ് എന്ന് കൂടേ നോക്കിയിട്ട് പോവാം… ”
ഞാൻ അവളുടെ കൈ ഒന്ന് മുറുക്കെപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു….
ഏകദേശം ഞങ്ങൾ ആ സ്ഥലത്തിന് അടുത്തെത്തി…
നിലാവിന്റെ ശോഭയിൽ അവിടേ എന്തോ ഒന്ന് കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.. പക്ഷേ അതൊരു മനുഷ്യൻ അല്ല…കാടും കൊക്കയും ചേർന്ന സ്ഥലമായത്കൊണ്ട് ഒരു പക്ഷേ വന്യജീവികൾ മറ്റോ ആയിരിക്കുമോ…
ആ എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ അതൊരു മനുഷ്യൻ അല്ല എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ.. പാതി ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടി..
ഞങ്ങൾ അതിനടുത് എത്തി ഫോൺ ഓൺ ആക്കി ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് തെളിയിച്ചു…
അതൊരു നായയാണ് പക്ഷേ ജീവിനില്ല മരിച്ചിരിക്കുന്നു… ചോരപ്പാടുകൾ റോഡിൽ കാണാം… പക്ഷേ അതൊരു നായയാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ പോലും ഉള്ളിലെ പേടി പൂർണമായും കെട്ടടങ്ങിയില്ല.. ഒരു പക്ഷേ ഇതൊരു മാനോ പന്നിയോ മറ്റോ ആണെങ്കിൽ കുറച്ച് കൂടേ സമാധാനം കിട്ടിയേനെ… പക്ഷേ ഇതൊരു വീട്ടിൽ വളർത്തുന്ന ബ്രീഡ് ആണ്.. അതിനേ ഇങ്ങനെ ഒരു വിജനമായ സ്ഥലത്ത് കണ്ടപ്പോൾ… എന്തോ ഒരു സംശയം അതുമല്ല കണ്ട രൂപവും ഈ നായയും തമ്മിൽ ഒരു സാദൃശ്യവുമില്ല….
ഞാൻ കണ്ടത് കുറച്ച് കൂടേ വലിയരൂപമാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല… ഒരു പക്ഷേ ഇനി വേറേ എന്തിന്റെയെങ്കിലും നിഴലായിരിക്കുമോ.. അത്…
ആ.. എന്തായാലും ഒരു മനുഷ്യൻ അല്ല എന്ന് സ്ഥിതീകരിച്ചത്കൊണ്ട് ഇനിയും ഇവിടേ നിൽക്കണ്ട എന്ന് മനസ്സ് മന്ദ്രിച്ചു…
ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കല്ല്യാണിയേകൊണ്ട് തിരിച്ചു പോവാൻ നിന്നതും.. ആവൾ ഒന്ന് ബലം പിടിച്ചു നിന്നു..
ഞാൻ കാര്യം എന്താണാറിയാൻ എന്നോണം കല്ല്യാണിയേ ഒന്ന് നോക്കി
അവൾ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കിയതിനുശേഷം അവളുടെ ഫോണിലെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് ഓൺ ആക്കി കുറച്ച് മാറി ലൈറ്റ് അടിച്ചു…
അങ്ങോട്ട് നോക്കിയ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരു ചെറിയ നായക്കുട്ടിയെയാണ്… ദിവസങ്ങളുടെ മാത്രം പ്രായമേ അതിനു തോന്നിയുള്ളു…
ഈ മരിച്ച നായയുടെ ഒപ്പമുള്ളതായിരിക്കുമോ.. ഇനി.. എന്നാലും ഇവറ്റങ്ങൾ ഓക്കേ എങ്ങനെ ഇവിടേ വന്നു ചുറ്റിനും ഒരു വീടുപോലുമില്ല..