ആ പപ്പി കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ മനസിന് വല്ലാത്ത ഒരു കുറ്റബോധം..
“സിദ്ധു… അതിനേ ഇവിടേ ഇട്ടിട്ട് പോവാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ലട നമ്മുക്ക് കൊണ്ടുപോകാം അതിനേ… ”
കല്ല്യാണി വളരേ ദയനീയമായി എന്നോട് പറഞ്ഞു..
“ആ…”
ഞാൻ അവൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു… ഇവിടേ അതിനേ ഒറ്റക്ക് ഇട്ടിട്ട് പോയാൽ അത് മരിക്കും എന്നത് സംശയമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. അത് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിനേ ഇവിടേ ഇട്ടിട്ട് പോയാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സമാധാനം കിട്ടില്ല….
എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും കല്ല്യാണി വേഗം പോയി ആ പപ്പികുട്ടിയെ വാരി എടുത്തു മാറോടു ചേർത്തി..
ശേഷം ഞാൻ ആ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന നായയെ റോഡിനു സൈഡിലായി മാറ്റികിടത്തി
വേഗം കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു…
എത്രയും പെട്ടന്ന് ഇവിടേ നിന്നും പോണം എന്ന് മാത്രമേ എനിക്ക് അപ്പോൾ ഉണ്ടായുള്ളൂ..
കാറിൽ കയറിയതും കല്ല്യാണി അവളുടെ ബാഗ് തുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ഹൂഡിയെടുത്ത് ആ പപ്പിയേ പുതപ്പിച്ചു അവളുടെ മടിയിൽ തന്നെ വച്ചു..
ഞാൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു യാത്ര തുടർന്നു. കല്ല്യാണി അവൾ ഓടിക്കണോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല….
കുഴപ്പമില്ലാതെ യാത്ര തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് മുഴുവൻ ഞാൻ കണ്ട രൂപമാണ്…. കല്ല്യാണിയും അതിനേ പറ്റി ചോദിച്ചെങ്കിലും അത് ഒരു നിഴലായിരുന്നു എന്നും കൂടുതൽ അതേപറ്റി ആലോചിക്കേണ്ട എന്നും പറഞ്ഞ് പറ്റിക്കാൻ അതികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല അത്രക്കും ബുദ്ധിയെ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു….
കുറച്ച് നേരം പപ്പിയുമായി കളിച്ച കല്ല്യാണി അതികം വൈകാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.. കൂടേ ആ പപ്പിയും
ഏകദേശം തറവാട്ടിലേക്ക് എത്താൻ ആയിരിക്കുന്നു… ഉണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ സമയം വിചാരിച്ചതിലും ഒരുപാട് വൈകിയിരുന്നു…
തറവാട്ടിലേക്കുള്ള ഗേറ്റ് കടന്നതും ഞാൻ കല്ല്യാണിയേ വിളിച്ചു എണീപ്പിച്ചു…
കുറച്ച് പേർ സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ട് അതിൽ അച്ഛനും വൈശുവും താരയും ഒക്കെ കാണാം….
കാറ് കണ്ടതും വൈശു എന്തോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… ഞങ്ങൾ വന്നു എന്നാവണം…
കാറ് പാർക്ക് ചെയ്ത് ഞാൻ വേഗം ഇറങ്ങി ഓടി… കല്ല്യാണിയേ ഒപ്പം കൂട്ടാൻ ഒന്നും നേരം കിട്ടിയില്ല….എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ നന്ദു ചേച്ചിമാത്രമാണ്..
എത്രയും പെട്ടന്ന് ചേച്ചിയെ കണ്ട് കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല എന്ന് സ്ഥിതീകരിച്ചാൽ മാത്രമേ എന്റെ മനസ്സിന് ശാന്തത ലഭിക്കുകയുള്ളൂ..
വൈശുവിന്റെ…. വിളി കേട്ട് അകത്തുനിന്നും പാറു വന്നിരുന്നു…
“നന്ദു… നന്ദു ചേച്ചിയെവിടെ….”
പാറൂനെ കണ്ടതും ഞാൻ ചേച്ചിയെ തിരക്കി
“നീ… നീ ആദ്യം ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട് ചേച്ചി ചേച്ചിയുടെ റൂമിൽ ഉണ്ട്…”
സമാധാനപ്പെടാൻ ഒന്നും നേരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല പാറുവിന്റെ മറുപടി കിട്ടിയതും ഞാൻ ചേച്ചിയെ തിരക്കി ചേച്ചിയുടെ റൂമിലേക്ക് പാഞ്ഞു..
പോകുന്ന വഴിയിൽ ദേവുചേച്ചിയെയും അമ്മയെയും കണ്ടെങ്കിലും അവരോട് സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും ഞാൻ നിന്നില്ല
ചേച്ചിയുടെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടത് കാർത്തുചേച്ചിയെയാണ് കാർത്തു ചേച്ചി കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് ചാരി ഉറങ്ങുകയാണ്… കാർത്തു ചേച്ചിയുടെ മടിയിൽ നന്ദു ചേച്ചിയും ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെന്നപ്പോൽ ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്.
ഇരട്ടകൾ ആയതുകൊണ്ടാവാം അവർ പണ്ടു മുതലേ ഇങ്ങനെയാണ്. ഒരാൾക്ക് ഒരാൾ എപ്പോഴും കൂട്ടാണ്..
ഞാൻ റൂമിലേക്ക് കയറി…ആദ്യം കണ്ണുതുറന്നത് കാർത്തുചേച്ചിയാണ് …. കാർത്തു ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പ് നിറമായിരുന്നു അത്രക്കും കലങ്ങി മറിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ… ചേച്ചി എന്നേ കണ്ടതും നന്ദു ചേച്ചിയുടെ തല മടിയിൽ നിന്നും പതുക്കെ പൊന്തിച്ചു ഒരു തലയിണയിൽ ആയി വച്ചു..
ശേഷം ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വന്നു എന്നേ കെട്ടിപിടിച്ചു…..ചേച്ചി അനങ്ങാതെ എന്നേ തന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് ചേച്ചി ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല…. അതിൽ നിന്നും തന്നെ വ്യക്തമായി ചേച്ചി അത്രമാത്രം തകർന്നിരിക്കുകയാണ് എന്ന്….ചേച്ചിയേ ശല്ല്യപ്പെടുത്താൻ ഞാനും പോയില്ല ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ തലയിൽ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… മിനിറ്റുകളോളം ചേച്ചി അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു…