ബ്രേക്ക് പിടിക്കാനോ എന്തിന് സ്റ്റീറിങ് ഒന്ന് തിരിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല…. അതിനും മുമ്പേ ഞാൻ ആ രൂപത്തെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചിരുന്നു
കൂടേ കല്ല്യാണിയുടെ അലർച്ച കൂടേ ആയപ്പോൾ കാറിന്റെ നിയന്ത്രണം എന്നിൽ നിന്നും പൂർണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു….കാർ മുന്നിലുള്ള കൊക്കയേ ലക്ഷ്യമാക്കി പായുകയാണ്….
എന്റെ പരമാവതി ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നെണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല കൂടേ കല്ല്യാണി കൂടേ സ്റ്റീറിംഗ് പിടിച്ച് തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആണ് കാറിനേ വീണ്ടും കൺട്രോളിലേക്കെത്തിക്കുവാൻ സാധിച്ചത്….
ശേഷം എങ്ങനെയൊക്കെയോ കാർ നിർത്തി
എന്റെ കൈകൾ നന്നായി വിറക്കുന്നുണ്ട്..
ഞാൻ ആദ്യം നോക്കിയത് കല്ല്യാണിയേയാണ് അവൾക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ എന്നറിയാൻ….
അവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ഒരു തരം മരവിപ്പ് കാണാം..
അത് മരണം മുന്നിൽ കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ അതോ കാർ എന്തിനെയോ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു എന്ന തിരിച്ചറിവാണോ എന്ന് മാത്രമേ അറിയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു…
എന്റെ അവസ്ഥയും മറിച്ചല്ലായിരുന്നു…
“ഹലോ….എന്താ പറ്റിയേ…. സിദ്ധു…. കല്ലു…. ഹലോ… ”
ദേവൂചേച്ചിയുടെ ശബ്ദമാണ്…അപ്പോഴാണ് ചേച്ചി ഇപ്പോഴും കാളിൽ തന്നെയാണ് എന്നുള്ള ബോധം എനിക്ക് വന്നത്..
ഞാൻ വേഗം ഫോൺ എടുത്തു….
“ഹലോ.. ”
ഞാൻ ചേച്ചിക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു. ഒപ്പം കല്ല്യാണിയേ നോക്കുകകൂടെ ചെയ്തു. അവൾ ചുറ്റും നടക്കുന്നത് ഒന്നും അറിയുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.. അതേ മരവിപ്പിൽ ഇരിക്കാണ്.
“സിദ്ധു… എന്താ പറ്റിയേ… ഹലോ… നിങ്ങൾ ഓക്കേ അല്ലേ.. സിദ്ധു…കല്ലു..”
ചേച്ചിയുടെ പേടി വർധിച്ചുവരുന്നത് ആ വാക്കുകളിൽ നിന്നും എനിക്ക് വ്യക്തമായി..
ഒപ്പം ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്നും അമ്മയുടെയും പാറുവിന്റെയും ശബ്ദം കേൾക്കാം അവരും നന്നായി ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും മനസ്സിലായി
“ഒന്നൂല്ല ചേച്ചി ഒരു നായ വട്ടം ചാടിയതാ..പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല..”
നന്ദുചേച്ചിയുടെ കാര്യത്തിൽ ടെൻഷൻ അടിച്ചിരിക്കുന്ന അവരേ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതി ഞാൻ അപ്പോ വായിൽ വന്ന കള്ളം പറഞ്ഞു..
“ചേച്ചി… ഞാൻ… ഞാൻ.. വിളിക്കാം ”
ഇനിയും അവരോട് സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ… എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് അവരോട് വള്ളി പുള്ളി തെറ്റാതെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കേണ്ടി വരും… അത്കൊണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് കാൾ കട്ട് ആക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്..
കാൾ കട്ട് ആക്കിയത് ഞാൻ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു….
കുറച്ചു മുന്പേ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു..
ആ രൂപം…
അതൊരു മനുഷ്യൻ ആവരുതേ എന്ന ഒറ്റ ആഗ്രഹം മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു
കാർ വേഗം ഞാൻ റിവേഴ്സ് എടുത്ത് റോഡിനു സൈഡിൽ ആയി പാർക്ക് ചെയ്തു…
ആകെ വെളിച്ചം തരാൻ ഉള്ളത് ഒരു സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ് ആണ്.. അതാണെങ്കിൽ ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും കണക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ മിന്നി കത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നു…
പക്ഷേ നിലാവിന്റെ വെട്ടം വളരേ തെളിച്ചമുള്ളതായിരുന്നു. എങ്ങും നിശബ്ദത മാത്രം….
“കല്ലു.. നീ… നീ കാറിൽ തന്നെ ഇരിക്ക് ഞാൻ അതെന്താണ് എന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം… ”
ഞാൻ കല്ല്യാണിയുടെ കവിളിൽ തലോടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു….
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞ എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു… അത്രക്കും പേടിച്ചിട്ടുണ്ട് പാവം.. ഇപ്പോ കരയും എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുകയാണ്..
പക്ഷേ എന്റെ തഴുകൽ കിട്ടിയതും അത്രയും നേരം പിടിച്ചു വച്ച കണ്ണീരൊക്കെ അണപൊട്ടി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി…
അവൾ എന്നേ കെട്ടിപിടിച്ചു ആർത്ത് കരയാൻ തുടങ്ങി നന്നായി വിറക്കുന്നുമുണ്ട് ശബ്ദമാണെൽ പുറത്തേക്കു വരുന്നുമില്ല…
അവളേ ഞാൻ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി….
“കരയാതെ… ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ… പിന്നെന്താ…?നീ ഇവിടേ ഇരി ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അത് എന്താണ് എന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം..”