വിനോദ് സാർ: “അതൊക്കെ പോട്ടെ… ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, അവൾക്ക് ഞാൻ ഫോൺ വിളിക്കുമെന്ന് വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവൾ അവിടെ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. നമുക്ക് നാളെ സ്കൂളിൽ വെച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാം. ഗുഡ് നൈറ്റ് മാളവിക!”
മാളവിക: “ശരി സാർ, ഗുഡ് നൈറ്റ്. സാർ പോയി സംസാരിക്കൂ.”
ഫോൺ മാറ്റിവെച്ചെങ്കിലും മാളവികയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉറക്കം വന്നില്ല. വിനോദ് സാർ തന്റെ ഭാര്യയെ ‘ഭാഗ്യം’ എന്ന് വിളിച്ചത് അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെയൊരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ കൊതിച്ചു പോയി.
ഈ കഥയുടെ ഒഴുക്കിലും (continuity) സാഹചര്യങ്ങളിലും നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പോരായ്മകൾ തോന്നുന്നുണ്ടോ?നിങ്ങളുടെ ഓരോ നിർദ്ദേശവും ഈ കഥയെ പൂർണ്ണതയിലെത്തിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കും.