മാളവിക: “അത്… അവൻ പോകുന്ന വഴിക്ക് കുടിക്കാൻ കുറച്ച് വെള്ളം ചോദിച്ചു. അത് കൊടുക്കാൻ പോയതാ. അല്ലാതെ ഒന്നുമില്ല അങ്കിൾ. എനിക്ക് സ്കൂളിൽ പോകാൻ സമയമായി, ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ.”
അങ്കിളിന്റെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ വേഗം നടന്നു. റോഡിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണു.ഓട്ടോയിൽ കയറി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്റെ രൂപം നോക്കി.
സ്കൂളിലെത്തിയപ്പോൾ മാളവിക തന്റെ സ്വഭാവത്തിലും വേഷത്തിലും തികഞ്ഞ മാന്യതയും ഔദ്യോഗികതയും വരുത്തിയിരുന്നു. വീട്ടിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളെല്ലാം ഒരു രഹസ്യമായി മനസ്സിൽ പൂഴ്ത്തിവെച്ച്, അവൾ ഗൗരവക്കാരിയായ അധ്യാപികയായി മാറി.മാളവിക തന്റെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.തന്റെ സീറ്റിലിരുന്ന് ഫയലുകൾ നോക്കുകയായിരുന്നു മാളവിക. അപ്പോഴാണ് വിനോദ് സാർ അവിടേക്ക് വന്നത്.
വിനോദ് സാർ: “എന്താ മാളവിക ടീച്ചർ, ഇന്ന് നേരത്തെ എത്തിയല്ലോ? ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ക്ലാസിനേ വരാറുള്ളൂ എന്ന് കേട്ടല്ലോ.”
മാളവിക: (പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതെ സാർ, ഇന്ന് മീറ്റിംഗും പിന്നെ റെക്കോർഡ്സ് ഒക്കെ അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നേരത്തെ ഇറങ്ങിയതാണ്. സാറിന്റെ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞോ?”
വിനോദ് സാർ: “കഴിഞ്ഞു ടീച്ചർ. ഈ പുതിയ സിലബസ് വന്നതോടെ കുട്ടികൾക്ക് വലിയ കൺഫ്യൂഷൻ ആണ്. അത് ഒന്ന് റെഡിയാക്കി എടുക്കാൻ നല്ല പാടാണ്. ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? അവർക്ക് സയൻസ് ടോപ്പിക്സ് ഒക്കെ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?”
മാളവിക: “കുഴപ്പമില്ല സാർ. ചില കുട്ടികൾക്ക് ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്, അവർക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേക ക്ലാസ്സുകൾ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. സാർ പറഞ്ഞത് ശരിയാ, പുതിയ രീതികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അവർക്ക് സമയം വേണം.”
അവർ കുറച്ചുനേരം സ്കൂളിലെ പുതിയ ഇൻസ്പെക്ഷനെക്കുറിച്ചും ഗവൺമെന്റ് നൽകിയിട്ടുള്ള പുതിയ നിർദ്ദേശങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഗൗരവമായി സംസാരിച്ചു.
ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം പതിയെ കുടുംബവിശേഷങ്ങളിലേക്ക് കടന്നു.
വിനോദ് സാർ: “അല്ല മാളവിക ടീച്ചർ, രാഹുൽ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്? നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കുമോ?”
മാളവിക: “അതെ സാർ, ഇപ്പോൾ വിദേശത്ത് പ്രോജക്റ്റിന്റെ തിരക്കിലാണ്. അടുത്തൊന്നും വരാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യും എന്നല്ലാതെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ട് കുറെ കാലമായി.”
വിനോദ് സാർ ഒന്ന് തലയാട്ടി. മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം മിന്നിമറഞ്ഞ ആ ഒറ്റപ്പെടൽ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു.
വിനോദ് സാർ: “അതെ, ദൂരെയാണെങ്കിൽ അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെയാണ്. വീട്ടിൽ ടീച്ചറും അച്ഛനും അമ്മയും മാത്രമേ ഉള്ളൂ അല്ലേ? കുട്ടികൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത ആയിരിക്കുമല്ലോ. ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ടീച്ചർക്ക് ആ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ലായിരുന്നു.”
സാറിന്റെ ആ ചോദ്യം മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ നോവുണ്ടാക്കി. കുട്ടികളില്ലാത്തതിന്റെ ആ ശൂന്യതയും രാഹുലിന്റെ അഭാവവും അവളെ പലപ്പോഴും അസ്വസ്ഥയാക്കാറുണ്ട്. ആ ഒരു വിടവായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ അക്രിക്കാരനെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ പോലും തന്നെ തളർത്തിക്കളയുന്നത് എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.
മാളവിക: “അതെ സാർ… കുട്ടികളില്ലാത്തതിന്റെ ഒരു കുറവ് വീട്ടിലുണ്ട്. അച്ഛനും അമ്മയും അമ്പലവും പ്രാർത്ഥനയുമായി നടക്കുന്നത് അതിനു വേണ്ടിയുമാണ്. പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം, എല്ലാം നമ്മുടെ കയ്യിലല്ലല്ലോ.”
വിനോദ് സാർ: “അതെയതെ, എല്ലാം ദൈവ നിശ്ചയം പോലെ നടക്കട്ടെ. എന്നാലും ടീച്ചർ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ മാനേജ് ചെയ്യുന്നത് വലിയ കാര്യമാണ്. എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ ചോദിക്കാൻ മടിക്കണ്ട.”
മാളവിക: “തീർച്ചയായും സാർ. ഇപ്പോൾ ജോലി തിരക്കുള്ളതുകൊണ്ട് അധികം ചിന്തിക്കാൻ സമയം കിട്ടാറില്ല. അതാണ് ഏക ആശ്വാസം.”