സാർ എഴുന്നേറ്റ് പോയപ്പോൾ മാളവിക തനിയെ ഇരുന്നു. കുട്ടികളില്ലാത്ത തന്റെ വീടും, ദൂരെയുള്ള ഭർത്താവും.
സ്കൂളിലെ തിരക്കുകൾക്കും വിനോദ് സാറുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾക്കും ശേഷം വൈകുന്നേരത്തോടെയാണ് മാളവിക വീട്ടിലെത്തിയത്. അച്ഛനും അമ്മയും അപ്പോഴും അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നില്ല.
അവൾ വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുകയറി ഉള്ളിൽ നിന്നും കുറ്റിയിട്ടു. ഈ നിശബ്ദത അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖം നൽകി.
അവൾ പതുക്കെ മുകളിലെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയിലെത്തി ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ഫാൻ ഫുൾ സ്പീഡിൽ കറങ്ങാൻ വിട്ടു. ആ തണുത്ത കാറ്റ് തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അടിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു.
ഒരു അധ്യാപികയുടെ എല്ലാ അച്ചടക്കവും കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ആ പച്ച സാരിയും ഇടുങ്ങിയ ബ്ലൗസും ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു ഭാരമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി. രാഹുൽ ദൂരെയുള്ള ഈ വീട്ടിൽ, അച്ഛനും അമ്മയും വരാൻ വൈകുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, തന്റെ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ താൻ പൂർണ്ണ സ്വതന്ത്രയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ
സാരിയുടെ പിൻ ഓരോന്നായി അഴിച്ചുമാറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് പുറത്ത് ഓട്ടോ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം മാളവിക കേട്ടത്. അവൾ വേഗം ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അത് അച്ഛനും അമ്മയുമായിരുന്നു. അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ കയറുന്നതുകൊണ്ട് വരാൻ വൈകുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും നേരത്തെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
പകുതി അഴിഞ്ഞ സാരിയും തോളിൽ നിന്നും ഊർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങിയ ബ്ലൗസുമായി മാളവിക ഒരു നിമിഷം പരിഭ്രമിച്ചു. അവൾ വേഗം സാരിയുടെ മുന്താണി ഒന്ന് വാരിചുറ്റി അരക്കെട്ടിൽ തിരുകി താഴേക്ക് ഓടി. ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും വിയർത്തു തളർന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അമ്മ: “മോളേ, ഞങ്ങൾ അങ്ങ് എത്തി. അമ്മാവന് വലിയ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, അതുകൊണ്ട് വേഗം ഇറങ്ങി.”
അച്ഛൻ: (പോക്കറ്റിൽ തപ്പിക്കൊണ്ട്) “മോളേ മാളവിക, നിന്റെ കയ്യിൽ ചില്ലറ വല്ലോം ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ ഓട്ടോക്കാരന് കൊടുക്കാമോ? എന്റെ കയ്യിൽ അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ടേ ഉള്ളൂ, അവന് ബാക്കി കൊടുക്കാൻ ചില്ലറയില്ലെന്ന് പറയുന്നു.”
മാളവിക: “ഉണ്ട് അച്ഛാ, ഞാൻ ഇപ്പോഴെടുത്ത് തരാം.”
അവൾ വേഗം മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. കട്ടിലിൽ പകുതി അഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സാരിയുടെ ഇടയിൽ നിന്നും തന്റെ പഴ്സ് തപ്പിയെടുത്തു. അതിൽ നിന്നും പൈസ എണ്ണുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ ചിന്തകൾ താഴെ നിൽക്കുന്ന ഓട്ടോക്കാരനിലേക്ക് പാഞ്ഞു. “രാവിലെ ആക്രിക്കാരൻ എന്നെ നോക്കിയതുപോലെ ഈ ഓട്ടോക്കാരനും എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?” എന്നൊരു തോന്നൽ അവളിലുണ്ടായി. ഈ പരിഭ്രമവും ഉള്ളിലെ ചൂടും കാരണമായിരിക്കാം, താഴെ നിൽക്കുന്ന ഓട്ടോക്കാരനെ ഒന്ന് ശരിക്കു കാണണമെന്നും അവനെ അല്പം വട്ടം കറക്കണമെന്നും അവൾ വെറുതെ തീരുമാനിച്ചു.
അവൾ മനഃപൂർവ്വം സാരിയുടെ മുന്താണി അല്പം കൂടി അലസമായി തോളിലിട്ടു. തന്റെ വയറിന്റെ ഭാഗം അല്പം കൂടി വെളിവാകുന്ന രീതിയിൽ സാരി ഒന്നു ക്രമീകരിച്ചു. ആക്രിക്കാരന് മുന്നിൽ തോന്നിയ അതേ ഒരു തരം നിഗൂഢമായ ആവേശം ഇപ്പോൾ ഈ ഓട്ടോക്കാരന്റെ മുന്നിലും കാട്ടാൻ അവൾക്ക് തോന്നി.
പൈസയുമായി അവൾ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് ചെന്നു. ഉമ്മറത്ത് അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ആ ഓട്ടോക്കാരൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക പഴ്സിൽ നിന്നും പൈസ എടുത്ത് അച്ഛന് നേരെ നീട്ടി. പക്ഷേ അവൾ നിന്നത് ഓട്ടോക്കാരന് തന്റെ വശ്യത വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു.
മാളവിക: “ദാ അച്ഛാ, ചില്ലറയുണ്ട്.”
അവൾ പൈസ കൊടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ അല്പം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഓട്ടോക്കാരന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്തുനിന്നും സാരിക്കിടയിലൂടെ കാണുന്ന ആ വെളുത്ത അരക്കെട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് പാളി വീണോ എന്ന് അവൾ സംശയിച്ചു. ആ നോട്ടം അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.