മെസ്സേജ് വായിച്ചതും മാളവികയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു. അവൾക്ക് സൗമ്യയോട് വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യവും ഒപ്പം സങ്കടവും തോന്നി.
ഇന്ന് താൻ ഇത്രയും വലിയൊരു ജോലിത്തിരക്കിൽ ആയിരുന്നിട്ടും, പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ അടുത്തുനിന്ന് ചീത്ത കേട്ട് മാനസികമായി തളർന്നിരുന്നിട്ടും, ഒരു വാക്ക് നേരിട്ട് പറയാതെ അവൾ പോയത് മാളവികയ്ക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ ഫോൺ ബാഗിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ ഫാനുകൾ ഓരോന്നായി ഓഫ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സൗമ്യയോടുള്ള അമർഷം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ തനിച്ചായിപ്പോയി എന്നൊരു തോന്നൽ അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഈ നേരത്ത് ഇനി ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ പോയി കാത്തുനിൽക്കുന്നത് ഓർക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് മടുപ്പ് തോന്നി.
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുടി ഒന്ന് ഒതുക്കി, വാതിൽ പൂട്ടി അവൾ വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. .
സ്കൂളിന്റെ നീളൻ വരാന്തയിലൂടെ ബാഗും തൂക്കി താഴേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ സൗമ്യയോടുള്ള അമർഷം തന്നെയായിരുന്നു. വിജനമായ സ്കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അപ്പോഴാണ് പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വിനോദ് സാർ തന്റെ കാറിന് അരികിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. അവൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
വിനോദ്: “എന്താ മാളവിക ടീച്ചർ, ഇത്രയും വൈകിയോ? സൗമ്യ ടീച്ചറെവിടെ? നിങ്ങളെപ്പോഴും ഒന്നിച്ചാണല്ലോ പോകാറുള്ളത്.”
മാളവിക: (ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്) “അവൾ പോയി സാർ… എനിക്കൊരു മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ട് അവൾ നേരത്തെ ഇറങ്ങി. ഫയലുകളുടെ തിരക്കിലായതുകൊണ്ട് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.”
മാളവികയുടെ സ്വരത്തിലെ ഇടർച്ച വിനോദ് സാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്തെ മ്ലാനത കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വല്ലാത്തൊരു സഹതാപം തോന്നി.
വിനോദ്: (അല്പം കൂടി അടുത്ത് വന്ന് ആശ്വാസത്തോടെ) “സാരമില്ല മാളവിക ടീച്ചർ. ആളുകൾ ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്. എല്ലാവരും നമ്മളെപ്പോലെ ആവണം എന്നില്ലല്ലോ. ടീച്ചർ ഇന്ന് വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു, അതിന്റെ കൂടെ ഇതിങ്ങനെ സംഭവിച്ചപ്പോൾ സങ്കടം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ അതോർത്ത് ഇപ്പോൾ വിഷമിക്കണ്ട.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
വിനോദ്: “സൗമ്യ ടീച്ചർ പോയെങ്കിൽ പോകട്ടെ. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ. ടീച്ചറെ ഞാൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി വിടാം. ഈ നേരത്ത് ഇനി ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ പോയി കാത്തുനിൽക്കണ്ട. വാ…”
മാളവിക: “അത് സാറിന് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ? സാറിന്റെ വീട് വേറെ വശത്തല്ലേ?”
വിനോദ്: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. മാളവിക ടീച്ചറെ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിൽ എത്തിക്കുക എന്നത് ഇപ്പോൾ എന്റെ കൂടി ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ടീച്ചർ വന്ന് കാറിൽ കയറൂ.”
വിനോദ് സാർ മുന്നിൽ നടന്ന് കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു.
അവൾ പതുക്കെ കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി. വിനോദ് സാർ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ ആ ചെറിയ ഇടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം പടർന്നു.
വിനോദ് സാർ കാർ പതുക്കെ റോഡിലൂടെ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് മാളവികയെ ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു. കാറിനുള്ളിൽ എസിയുടെ നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ സൗമ്യ ടീച്ചറോടുള്ള ദേഷ്യം അപ്പോഴും കെട്ടടങ്ങിയിരുന്നില്ല.വിനോദ് സാർ: “മാളവിക ടീച്ചറെ, നമ്മൾ ഈ പോകുന്ന വഴിക്കൊരു നല്ല ചെറിയ കടയുണ്ട്. അവിടുത്തെ ചായയും പിന്നെ ചൂട് ഉഴുന്നുവടയും അടിപൊളിയാണ്. നമുക്ക് കുറച്ചു നേരം അവിടെ ഒന്ന് നിർത്തിയാലോ? എന്നിട്ട് നല്ല ചൂട് ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ടീച്ചറുടെ ഈ തലവേദനയൊക്കെ അങ്ങ് മാറും.”
മാളവിക ഒന്ന് ആലോചിച്ചു.ഇപ്പോൾ ഈ സമയത്ത് ഒരു ചൂട് ചായയും വടയും കഴിക്കുന്നത് നല്ലൊരു ആശ്വാസമായിരിക്കും എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.