വിനോദ്: “ടീച്ചർ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്? പ്രിൻസിപ്പൽ അങ്ങനെ പലതും പറയും, അതൊന്നും സാരമാക്കണ്ട.”
മാളവിക: (സങ്കടത്തോടെ) “അതല്ല സാർ, ഇത്രയും തെറ്റുകൾ ഞാൻ കാണാതെ പോയല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴാ. ഇത് ഇനി എങ്ങനെ ശരിയാക്കും എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.”
വിനോദ്: (അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് ഫയൽ കയ്യിലെടുത്തു) “ഇത്രയേ ഉള്ളൂ കാര്യം? ഇതൊക്കെ നമുക്ക് പെട്ടെന്ന് ശരിയാക്കാം. ടീച്ചർ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ഇത് കൂടെയിരുന്നു നോക്കിത്തരാം. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ചെയ്യാം.”
വിനോദ് സാർ ഓരോ പേജും കൃത്യമായി പരിശോധിച്ചു. മാളവികയ്ക്ക് പറ്റിയ തെറ്റുകളെല്ലാം അദ്ദേഹം ക്ഷമയോടെ തിരുത്തിക്കൊടുത്തു. ഇടയ്ക്ക് അദ്ദേഹം മാളവികയെ നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
വിനോദ്: “ടീച്ചറുടെ മനസ്സ് എവിടെയോ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ ഇതാ എല്ലാം സെറ്റായിട്ടുണ്ട്. ഇനി പ്രിൻസിപ്പലിന് ഇത് ധൈര്യമായി കൊടുക്കാം.”
മാളവിക: “സത്യം പറഞ്ഞാൽ സാർ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്ന് വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിയേനെ. ഒരുപാട് നന്ദി സാർ.”
വിനോദ്: “നന്ദിയൊന്നും വേണ്ട മാളവിക ടീച്ചർ. നമ്മൾ സഹപ്രവർത്തകരല്ലേ? ഇനി ഇതുപോലെ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് ചോദിക്കാൻ മടിക്കണ്ട.”
അദ്ദേഹം തന്റെ കൈ മാളവികയുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
വിനോദ് സാർ ശരിയാക്കി നൽകിയ ഡോക്യുമെന്റുകളുമായി മാളവിക പതുക്കെ പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു. ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു പേടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വിനോദ് സാർ നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം അവൾക്ക് തുണയായി.
മാളവിക ഫയൽ പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അദ്ദേഹം ഗൗരവത്തിൽ കണ്ണട വെച്ച് ഓരോ പേജും പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ പേജ് മറിക്കുമ്പോഴും മാളവികയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു സമയത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹം ഫയൽ അടച്ചുവെച്ചു മാളവികയെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
പ്രിൻസിപ്പൽ: “വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട് മാളവിക ടീച്ചർ. ഒരു തെറ്റുപോലുമില്ലാതെ വളരെ സിസ്റ്റമാറ്റിക് ആയിട്ടാണ് ഇത് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഓഡിറ്റർമാർക്ക് ഇനി ഒരു പരാതിയും പറയാൻ കഴിയില്ല.”
മാളവിക: “താങ്ക്യൂ സാർ. നേരത്തെ പറ്റിയ തെറ്റുകൾക്ക് ക്ഷമിക്കണം.”
പ്രിൻസിപ്പൽ: “അയ്യോ, അതോർത്ത് ടീച്ചർ വിഷമിക്കണ്ട. രാവിലെ ഓഡിറ്റിന്റെ തിരക്കും ടെൻഷനും കാരണം ഞാൻ കുറച്ച് കടുപ്പത്തിൽ സംസാരിച്ചു പോയി. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അങ്ങനെ പറയരുതായിരുന്നു. ഐ ആം റിയലി സോറി ഫോർ ദാറ്റ്.”
മാളവിക: “സാരമില്ല സാർ, എനിക്ക് മനസ്സിലാകും.”
പ്രിൻസിപ്പൽ: “ടീച്ചറുടെ ആത്മാർത്ഥത എനിക്കറിയാം. എന്തായാലും ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇത് ഇത്ര പെർഫെക്റ്റ് ആയി മാറ്റിയെടുക്കാൻ ടീച്ചർ കാണിച്ച ആ ഒരു എഫർട്ടിനെ ഞാൻ അഭിനന്ദിക്കുന്നു. വെരി ഗുഡ്.”
പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിനോദ് സാർ ദൂരെ നിന്ന് അവളെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് “എന്തായി?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തള്ളവിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചു.
വിനോദ് സാർ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ ഇന്ന് വല്ലാതെ അപമാനിതയാകുമായിരുന്നു എന്ന് മാളവിക ഓർത്തു. ആ ചിന്ത അദ്ദേഹത്തോടുള്ള അവളുടെ അടുപ്പം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ഫയലുകൾ എല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ച് മാളവിക വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സമയം അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സ്കൂൾ പരിസരം ആകെ ശാന്തമായിക്കഴിഞ്ഞു. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ അവൾ മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ളത്. പുറത്ത് സന്ധ്യയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം പടർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
വേഗം ബാഗ് എടുത്ത് ഫോൺ നോക്കിയപ്പോഴാണ് സൗമ്യ ടീച്ചറുടെ മെസ്സേജ് കണ്ടത്: “മാളൂ, എനിക്ക് ഒരു അത്യാവശ്യ കാര്യമുണ്ട്, ഞാൻ നേരത്തെ ഇറങ്ങി. നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ലേ?”