മോളേ മാളവിക… നീ കുളി കഴിഞ്ഞോ?” അമ്മയുടെ ശബ്ദം പുറത്തുനിന്ന് കേട്ടു.
മാളവിക ഒന്ന് ഞെട്ടി. താൻ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന രൂപം—മാറിലൊരു തോർത്തുമുണ്ട് മാത്രം, അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടി, നനഞ്ഞ ശരീരം—അമ്മ കണ്ടാൽ ശരിയാകില്ല. അവൾ പതുക്കെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി മറുപടി പറഞ്ഞു.
മാളവിക: “കഴിഞ്ഞു അമ്മേ… ദാ വരുന്നു. ഞാൻ ഡ്രസ്സ് മാറുകയായിരുന്നു.”
അമ്മ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നീ വേഗം വാ മോളേ, അമ്മ ചായ ഇട്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
മാളവിക വേഗം ഒരു കോട്ടൺ നൈറ്റി ധരിച്ച്, മുടി ഒന്നൊതുക്കി കെട്ടി താഴേക്ക് ചെന്നു. ഹാളിലെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് ചുറ്റും അച്ഛനും അമ്മയും ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ ചെന്ന് അവർക്കൊപ്പം ഇരുന്നു. ചൂടുള്ള ചായക്കപ്പിൽ നിന്നും ആവി ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മ: “അല്ല മാളവിക, നീ അറിഞ്ഞോ ആ കാര്യങ്ങൾ? നമ്മുടെ ദേവകരന്റെ മോൾ… അവൾ ഒരു ബസ്സുകാരന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയി എന്ന്!”
മാളവിക ഒന്ന് ഞെട്ടി. ദേവകരന്റെ മോളെ അവൾക്ക് അറിയാം, നല്ല തറവാട്ടിൽ പിറന്ന കുട്ടിയാണ്.
മാളവിക: “അയ്യോ അമ്മേ, സത്യമാണോ? അവൾ എന്തിനാ അങ്ങനെ ചെയ്തത്?”
അച്ഛൻ: (ചായക്കപ്പ് താഴെ വെച്ചിട്ട്) “അതെയോ? എന്നിട്ട് അവളുടെ ആ ചെറുക്കൻ… അവൻ ഗൾഫിലല്ലേ? അതോ പുറത്ത് എവിടെയോ ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിരുന്നത്?”
അമ്മ: “അതെ, അവൻ പുറത്താണ്. പാവം, അവൻ അവിടെ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് പൈസ അയക്കുന്നു. ഇവിടെ ഇവൾ നേരം പോക്കിന് ഓരോന്ന് കണ്ടെത്തി. ആ ബസ്സുകാരന്റെ വണ്ടിയിലാണ് അവൾ എന്നും കോളേജിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. അവസാനം എല്ലാം കൂടി ആകെ നാണക്കേടായി.”
തന്റെ രാഹുലും ദൂരെയെവിടെയോ ആണ്. താനും ഇന്ന് ഒരു നിമിഷം ആക്രിക്കാരന്റെ മുന്നിലും ഓട്ടോക്കാരന്റെ മുന്നിലും വഴിതെറ്റിപ്പോയ ചിന്തകളുമായി നിന്നില്ലേ എന്നോർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു വിറയൽ തോന്നി.
അച്ഛൻ: “ഈ ലോകം ഇങ്ങനെയായിപ്പോയി. സ്വന്തം ഭർത്താവ് ദൂരെയാകുമ്പോൾ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഇത്രയൊക്കെ വേണോ? ആ പാവം പയ്യന്റെ ജീവിതം പോയില്ലേ…”
അമ്മ: “അതാണ് പറഞ്ഞത്, ഒരു വീട്ടിൽ ഒരിടത്തുതന്നെ നിൽക്കണം. മാളവികയെപ്പോലെ അന്തസ്സായിട്ട് ജീവിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിയില്ലല്ലോ. കണ്ടവന്റെ വണ്ടിയുടെ പുറകെ പോയാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കും.”
അമ്മ അവളെ പുകഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. രാവിലെ താൻ ആക്രിക്കാരന് മുന്നിൽ മനഃപൂർവ്വം സാരി ഒതുക്കാതെ നിന്നതും, അല്പം മുൻപ് ഓട്ടോക്കാരനെ വട്ടം കറക്കിയതുമെല്ലാം അച്ഛനും അമ്മയും അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ! തന്റെ ഈ ‘മാന്യത’ വെറും പുറംമോടി മാത്രമാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമായിരുന്നു?
ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ സംസാരം മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിന്നു. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
മാളവിക: “ഞാൻ ഒന്ന് മുകളിലേക്ക് പോകട്ടെ അമ്മേ, കുറച്ച് വർക്ക് ബാക്കിയുണ്ട്.”
അമ്മ: “ശരി മോളേ”
മാളവിക പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഇരട്ടമുഖം അവളെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും ആ രഹസ്യങ്ങൾ നൽകുന്ന വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണത്തിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായും മോചിതയാകാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മുറിയിലെത്തിയ മാളവികയ്ക്ക് ഹാളിൽ നടന്ന ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ ആഘാതം ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ദേവകരന്റെ മകളുടെ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ ഒരു തരം വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത അവളുടെ ഉള്ളിൽ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് ബെഡിൽ കിടന്നിരുന്ന ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. നോക്കിയപ്പോൾ രാഹുലാണ്. വീഡിയോ കോൾ അല്ല, സാധാരണ കോളാണ്.
അവൾ ഫോണെടുത്തു.
മാളവിക: “ഹലോ ഏട്ടാ…”
രാഹുൽ: “എന്താ മാളൂ, നിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു വല്ലായ്ക?
മാളവിക: “കുളി കഴിഞ്ഞ് താഴെ ചായ കുടിക്കാൻ പോയതായിരുന്നു. ഏട്ടാ… ഇവിടെ ഒരു കാര്യം അറിഞ്ഞു. ആ ദേവകരന്റെ മോൾ ഇല്ലേ, അവൾ ആരുടെയോ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയത്രേ.”