മാളവിക: “സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പുണ്ട് സാർ. പിന്നെ ഈ ക്ഷീണത്തിൽ ഒരു ചായ കുടിച്ചാൽ കൊള്ളാം എന്ന് തോന്നുന്നു. പക്ഷേ സാറിന് വൈകിയാൽ കുഴപ്പമാവുമോ?”
വിനോദ് സാർ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ഹേയ്, എനിക്ക് എന്ത് കുഴപ്പം!
എന്നാൽ പിന്നെ നമുക്ക് അവിടെ നിർത്താം.”
വിനോദ് സാർ കാർ റോഡിന്റെ ഒരു വശത്തുള്ള ആ ചെറിയ തട്ടുപൊളിപ്പൻ കടയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ കടയുടെ പുറത്ത് നല്ല ചൂട് വടയുടെ മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.വിനോദ് സാർ കാർ നിർത്തി ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി, മാളവികയുടെ ഡോറും തുറന്നു കൊടുത്തു. അവർ രണ്ടുപേരും ആ കടയുടെ ഒരു മൂലയിലുള്ള ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
വിനോദ് സാർ: “ചേട്ടാ, രണ്ട് ചൂട് ചായയും പിന്നെ നല്ല ചൂടുള്ള നാല് വടയും എടുത്തോ.”
മാളവിക അവിടെ ഇരുന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് ശാന്തമായി. വിനോദ് സാറിന്റെ ആ പെരുമാറ്റം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ തരം അനുഭവം ഉണ്ടാക്കി.
വിനോദ് സാർ: “ടീച്ചറെ, സൗമ്യയെപ്പോലെയുള്ള ആളുകൾക്ക് വേണ്ടി ദേഷ്യം പിടിച്ചു നമ്മുടെ ദിവസം കളയുന്നത് എന്തിനാ? ഇത് കണ്ടില്ലേ, ഈ വട കഴിച്ച് നല്ല ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സന്തോഷം… അത് മതി നമുക്ക്.”
മാളവിക വട ഒരു കഷ്ണം എടുത്ത് കഴിച്ചു. “സത്യം സാർ, ഇത് നല്ല രുചിയുണ്ട്. പിന്നെ സാർ എന്നെ സഹായിച്ചതിന് ഞാൻ എങ്ങനെയാ നന്ദി പറയുക എന്നറിയില്ല.”
വിനോദ് സാർ: (അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി) “നന്ദിയൊന്നും പറയല്ലേ ടീച്ചറെ. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. അത് നന്ദിക്കും അപ്പുറമാണ്.”
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ ആ വശ്യമായ നോട്ടം വീണ്ടും മാളവികയുടെ നേരെ വന്നു.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള ചായക്കടയിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് വട കഴിക്കുമ്പോൾ, മാളവിക തന്റെ ചുറ്റുപാടുകളെല്ലാം മറന്നുപോയിരുന്നു. ചൂടുള്ള ഉഴുന്നുവടയുടെ രുചി ആസ്വദിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും സാരിയുടെ പല്ല് അല്പം വഴുതിമാറി.
സാരി നീങ്ങിയതോടെ മാളവികയുടെ വയറിന്റെ ഭാഗം അല്പം വെളിപ്പെട്ടു. അവളുടെ വെളുത്ത വയറും ആഴമുള്ള പൊക്കിൾചുഴിയും ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. വിനോദ് സാറിന്റെ സംസാരം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് പതിഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആഗ്രഹവും വന്യതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാളവിക ചായ കുടിക്കാൻ ഗ്ലാസ് ഉയർത്തിയപ്പോഴാണ് വിനോദ് സാർ എങ്ങോട്ടാണ് നോക്കുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം തന്റെ പൊക്കിളിലാണെന്ന് കണ്ട
പക്ഷേ അവൾ പരിഭ്രമിച്ചില്ല, പകരം ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവൾ സാരി പതുക്കെ വലിച്ചിട്ടു.
മാളവിക: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വിനോദ് സാറിനെ നോക്കി) “എന്താ സാർ… ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഞാൻ വട കഴിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് സാറിന് ഭയങ്കര അസൂയ തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
വിനോദ് സാർ: (പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് പതറിപ്പോയി, പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അത്… അത് പിന്നെ… ടീച്ചർ വട കഴിക്കുന്നത് കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നോക്കിപ്പോയതാ.”
മാളവിക: “സത്യം പറയൂ സാർ… സാറിന് വട കാണുമ്പോൾ ഭയങ്കര ആർത്തിയാണല്ലേ? ദാ, ഈ വട കൂടി സാർ എടുത്തോ.”
അവൾ തന്റെ പ്ലേറ്റിലിരുന്ന വടയുടെ കഷ്ണം അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ നീട്ടി. വിനോദ് സാർ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ‘വടയല്ല, എനിക്ക് നിന്നെയാണ് ആർത്തി’ എന്നൊരു അർത്ഥം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
വിനോദ് സാർ: “എനിക്ക് ആർത്തിയുണ്ട് മാളവിക..
മാളവിക: “സാർ നമുക്ക് ഇറങ്ങാം, നേരം ഒരുപാടായി.”
അവൾ എഴുന്നേറ്റു. വിനോദ് സാർ പൈസ കൊടുത്ത് അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
കാർ പതുക്കെ ടൗണിലേക്ക് അടുക്കുകയായിരുന്നു. വിനോദ് സാറിന്റെ ഓരോ വാക്കും നോട്ടവും മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു തരംഗമുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, തന്റെ വീടിനടുത്തേക്ക് സാറിനെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അത്ര സുരക്ഷയല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.