വിശ്വൻ കാർത്തിക്കിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ഗൗരവത്തോടെ അവനെ നോക്കി. “കാർത്തിക്… നീ എന്റെ പാരമ്പര്യമാണ്. ഞാൻ എവിടെയാണോ തളരുന്നത്, അവിടെ നീ പകരക്കാരനായി വരണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ അത് മനസ്സിലാക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.”
അല്പം നിർത്തിയ ശേഷം അദ്ദേഹം തുടർന്നു, “പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി… യാമിനി നിന്റെ മമ്മിയാണ്, പക്ഷേ നിനക്ക് ജന്മം നൽകിയവളല്ല. ഞാൻ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലേ?”
വിശ്വന്റെ ആ വാക്കുകൾ കാർത്തിക്കിനെ ഞെട്ടിച്ചു.
അച്ഛൻ തനിക്ക് മമ്മിയെ പൂർണ്ണമായും വിട്ടുനൽകുകയാണെന്നും, അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്നെ വഴിതുറക്കുകയാണെന്നും കാർത്തിക് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ സമ്മതത്തോടെ തന്റെ മമ്മിയെ ആവോളം ആസ്വദിക്കാനുള്ള അനുവാദം അവന് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.
വിശ്വൻ കാർത്തിക്കിന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു—തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് തനിക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത സന്തോഷം സ്വന്തം മകനിലൂടെ ലഭിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരുതരം ആശ്വാസം നൽകി.
”കാർത്തിക്, ഞാൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം നിനക്ക് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായല്ലോ…
എങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ നീ മമ്മിയെയും കൂട്ടി പുറത്തു പോകൂ. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിൽ എനിക്ക് എതിർപ്പില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ഞാൻ അതിൽ ഏറെ സന്തോഷവാനുമാണ്, നീ പതിയെ മമ്മിയുമായി പുറത്ത് പോയി അവളെ പറഞ്ഞ് ഇത് മനസിലാക്കു ” വിശ്വൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
അല്പം നിർത്തിയ ശേഷം അദ്ദേഹം ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു,
“നിങ്ങൾ പുറത്തുപോയി വരുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി ഒരു സർപ്രൈസ് ഒരുക്കി വെക്കാം. നീ എനിക്ക് തന്ന അത്ര വലിയ ആഡംബരമൊന്നും ആയിരിക്കില്ല അത്, എങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെടും.”
കാർത്തിക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ വിശ്വനോടുള്ള ബഹുമാനവും സ്നേഹവും ഇരട്ടിച്ചു. അവൻ അച്ഛനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു .
“അച്ഛാ… ഞാൻ ഒരിക്കലും അച്ഛനെ നിരാശപ്പെടുത്തില്ല. അച്ഛന്റെ ഈ വിശ്വാസം ഞാൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കും.”
കാർത്തിക് നേരെ ലിവിംഗ് റൂമിലിരിക്കുന്ന യാമിനിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ആ നിരാശ പടർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കാർത്തിക് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
”മമ്മി… നമുക്ക് പുറത്തു പോകാം. അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചു,” അവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
യാമിനി അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. “എന്ത് സമ്മതിച്ചു എന്ന്? വിശ്വേട്ടൻ എന്തെങ്കിലും അറിഞ്ഞോ?”
കാർത്തിക് അവളെ തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അവൻ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ ഓരോ കാര്യവും അവളോട് വിശദീകരിച്ചു. അച്ഛന്റെ നിരാശയും, താൻ പഴയതുപോലെ കരുത്തല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവും, എല്ലാറ്റിലുമുപരി യാമിനിയുടെ സന്തോഷത്തിനായി തന്നെ അവൾക്ക് വിട്ടുനൽകിയതും അവൻ പച്ചയായി പറഞ്ഞു.
”മമ്മി… അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, നീ എന്റെ മമ്മിയാണ്, പക്ഷേ എനിക്ക് ജന്മം നൽകിയവളല്ലെന്ന്. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അച്ഛൻ മനസ്സാലെ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ അച്ഛന്റെ പൂർണ്ണ സമ്മതമുണ്ട്,” കാർത്തിക് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
യാമിനി കുറച്ചുനേരം സ്തബ്ധയായി ഇരുന്നുപോയി. തന്റെ ഭർത്താവ് ഇത്രത്തോളം ഉദാരനാകുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം തന്നെ വഴിമാറി കൊടുക്കുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കാർത്തിക്കിനോടുള്ള പ്രണയം ഇരട്ടിയായി.
”വിശ്വേട്ടൻ അത്രയും പറഞ്ഞെങ്കിൽ… ഇനി നമുക്ക് ഒളിച്ചു വെക്കാൻ ഒന്നുമില്ല കാർത്തിക്,” അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചായുറഞ്ഞു മന്ത്രിച്ചു, പരസ്പരം പ്രണയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവരുടെ വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം ചപ്പി വലിച്ചു .