“കാർത്തിക്… നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്ന ആ നോട്ടം… അത് എനിക്ക് പരിചിതമല്ല. പക്ഷേ അത് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്.”
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായ തിളയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. പക്ഷേ ആരും അങ്ങോട്ട് പോകാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കാർത്തിക്കിന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ തട്ടുമ്പോൾ യമിനി കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ചു.
”യാ മിനി, നിന്റെ ഈ ഭംഗി… അച്ഛന് ഇത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല,” കാർത്തിക് സ്വകാര്യം പോലെ പറഞ്ഞു.
യമിനി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “അച്ഛൻ ഇവിടെ ഇല്ലല്ലോ കാർത്തിക്. ഇപ്പോൾ നമുക്കിടയിൽ സത്യങ്ങൾ മാത്രം മതി.”
അവർക്കിടയിലെ ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു മകനും അമ്മയും എന്നതിലുപരി, പരസ്പരം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രണ്ട് വ്യക്തികളായി അവർ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ വലിയ വീടിനുള്ളിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായിരുന്ന ആ നിമിഷം വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
”മമ്മി…” കാർത്തിക് പതുക്കെ വിളിച്ചു. ആ വിളിയിൽ ഒരു മകന്റെ ബഹുമാനത്തേക്കാൾ ഉപരി, അവളെ ഒരു സ്ത്രീയായി ആരാധിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
യാമിനി ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “കാർത്തിക്… നീ എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതിയാണ്.
എന്നെ ഇത്രയും ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കാൻ ഈ വീട്ടിൽ നീ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”
കാർത്തിക് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. ആ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ ചർമ്മത്തിന്റെ ചൂട് അവൻ അറിഞ്ഞു. “മമ്മി എത്ര സുന്ദരിയാണെന്ന് മമ്മിക്ക് അറിയില്ല. അച്ഛൻ പാവമാണ്, പക്ഷേ മമ്മിയെപ്പോലൊരു സ്ത്രീയെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ അച്ഛന് കഴിയില്ല. മമ്മിയുടെ ഈ യൗവനം… ഇത് വെറുതെ കളയാനുള്ളതല്ല.”
യമിനി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈകൾ അമർത്തി. “അച്ഛൻ പോയ സ്ഥിതിക്ക്… നമുക്ക് ഈ സമയം നമ്മുടേതാക്കാം കാർത്തിക്. നീ എന്നെ ‘മമ്മി’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നോട് കൂടുതൽ അടുപ്പം തോന്നുന്നു. ഒരു മകനോടുള്ള വാത്സല്യവും, അതോടൊപ്പം എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനോടുള്ള താൽപ്പര്യവും എന്നിൽ നിറയുന്നു.”
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ മുഖം തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ എടുത്തു. “പറയൂ കാർത്തിക്… നിന്റെ ഈ മമ്മിയെ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?”
”ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്നല്ല മമ്മി… എനിക്ക് നിങ്ങളെ വേണം. ഈ വീട്ടിൽ അച്ഛൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ള ഈ നിമിഷങ്ങൾ… ഇത് ആരും അറിയണ്ട,” കാർത്തിക് അവളുടെ കാതിനോരം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
യമിനിയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അവൾ അവനെ കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ വലിയ തറവാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ, അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും മാഞ്ഞുപോയി. ഒരു രണ്ടാനമ്മയും മകനും എന്നതിലുപരി, പരസ്പരം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രണ്ട് ഉടലുകളായി അവർ അവിടെ നിന്നു.
വാതിൽക്കൽ കാറ്റ് വന്ന് തട്ടുമ്പോൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. അച്ഛൻ അറിയാത്ത, ആ വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒരു രഹസ്യ ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം.
അടുക്കളയിലെ ചായ തിളച്ചുതൂവി അണഞ്ഞ ഗന്ധം ഹാളിലേക്ക് പടർന്നു. പക്ഷേ, ആരും അങ്ങോട്ട് നീങ്ങിയില്ല. യമിനിയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും ആ വെളുത്ത സിൽക്ക് നൈറ്റിക്കുള്ളിലെ അവളുടെ പക്വമായ ഉടലും കാർത്തിക്കിനെ പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
”മമ്മി…” കാർത്തിക് അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി ഒന്നുകൂടി അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. “ഈ വസ്ത്രം മമ്മിക്ക് വേണ്ടിത്തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. ഇന്നലെ കണ്ടതിനേക്കാൾ വശ്യതയുണ്ട് ഇപ്പോൾ.”
യമിനി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവളുടെ വിരലുകൾ കാർത്തിക്കിന്റെ മുടിയിലൂടെ സാവധാനം അലഞ്ഞു.
“കാർത്തിക്… നിന്റെ ഈ വിളി കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു വിറയൽ വരുന്നു. അച്ഛൻ എന്നെ ഒരു ഭാര്യയായി മാത്രം കണ്ടു. പക്ഷേ നീ… നീ എന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കാണുന്നു. ആ നോട്ടം എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തുന്നുണ്ട്.”