കാർത്തിക് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “യാമിനിക്ക് ഫാഷൻ സെൻസ് ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലോ! എനിക്ക് ഇത് ശരിക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.”
ഷോപ്പിംഗ് തുടരുന്നതിനിടയിൽ കാർത്തിക് ഒരു മനോഹരമായ സാരി കാണിച്ച് യാമിനിയോട് പറഞ്ഞു, “യാമിനി, ഈ സാരി നിനക്ക് നന്നായി ചേരും. ഇതൊന്ന് എടുത്തു നോക്കൂ.
യാമിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അത് നിരസിച്ചു.
“അയ്യോ വേണ്ട കാർത്തിക്, എന്റെ കയ്യിൽ ഇഷ്ടം പോലെ പുതിയ സാരികളുണ്ട്. അച്ഛൻ കഴിഞ്ഞ മാസവും ഒരെണ്ണം വാങ്ങിത്തന്നു. എനിക്ക് ഇനി സാരികളൊന്നും വേണ്ട. കൂടാതെ ഞാൻ വല്ലപ്പോഴുമേ പുറത്തൊക്കെ പോവൂ ”
പക്ഷേ കാർത്തിക് വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. “അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. എനിക്ക് നിനക്കൊരു സമ്മാനം തരണമെന്നുണ്ട്. പ്ലീസ്, ഒന്ന് സമ്മതിക്കൂ.”
ഒടുവിൽ യാമിനി തമാശയോടെ പറഞ്ഞു, “ശരി, നിനക്ക് അത്ര നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ നീ തന്നെ എനിക്കൊരു ഡ്രസ്സ് സെലക്ട് ചെയ്യൂ. ഒരു നൈറ്റി എടുത്താലോ? വീട്ടിൽ എപ്പോഴും ഇടാമല്ലോ.”
കാർത്തിക് കുറെ തിരഞ്ഞതിനുശേഷം വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു സിൽക്ക് നൈറ്റി തിരഞ്ഞെടുത്തു. അത് കണ്ടപ്പോൾ യാമിനി ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ട്രയൽ റൂമിലേക്ക് പോയി.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് യാമിനി പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ കാർത്തിക് ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. സാധാരണ സാരിയിൽ കണ്ടിരുന്ന യമിനിയായിരുന്നില്ല അത്. ആ വെളുത്ത നൈറ്റി അവളുടെ ശരീരത്തോട് വല്ലാതെ ഒട്ടിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ പക്വമായ ശരീരവടിവുകളും, ആ വസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രത്യേകത കൊണ്ട് പ്രകടമായ വശ്യതയും കാർത്തിക്കിനെ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനാക്കി. അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും അപ്പുറം ആ വസ്ത്രം അവളെ അതീവ സുന്ദരിയായി കാട്ടിയിരുന്നു.
കാർത്തിക് അല്പം പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു, “യാമിനി… ഇത്… ഇത് ശരിക്കും ഗംഭീരമായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഇത് അല്പം ടൈറ്റാണോ എന്ന് എനിക്കൊരു സംശയം. മാത്രമല്ല, ഇത് അല്പം റിവീലിംഗ് കൂടിയാണ്. വേണമെങ്കിൽ നമുക്ക് മാറ്റാം.”
യമിനി കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ രൂപം നോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “വേണ്ട കാർത്തിക്. നീ എനിക്ക് വേണ്ടി ആദ്യമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത വസ്ത്രമല്ലേ ഇത്? എനിക്ക് ഇത് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇത് മാറ്റേണ്ടി വരില്ല. നമുക്ക് ഇതെടുക്കാം.”
അവളുടെ ആ ഉറച്ച തീരുമാനം കാർത്തിക്കിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. തന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ അവൾ അത്രത്തോളം വിലമതിക്കുന്നു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആ വസ്ത്രം ധരിച്ചപ്പോൾ യമിനിയുടെ മുഖത്തുണ്ടായ ആത്മവിശ്വാസവും സന്തോഷവും അവനെ ഒരു പുതിയ അനുഭൂതിയിൽ എത്തിച്ചു.
അവർ ഡ്രസ്സ് എടുത്ത് കഴിഞ്ഞ് ഒരു കഫേയിൽ ഇരുന്നു. കാർത്തിക് രണ്ട് കോഫി ഓർഡർ ചെയ്തു.
”കാർത്തിക്… ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സങ്കടമാകുമോ?” യാമിനി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല, ചോദിക്കൂ.”
“നിന്റെ അമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ… അവർ നിന്നെ എങ്ങനെയാണോ നോക്കിയിരുന്നത്, അത് പോലെ തന്നെയായിരിക്കാൻ ഞാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ അതിൽ വിജയിക്കുന്നുണ്ടോ?” യാമിനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
കാർത്തിക് അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു. “യാമിനി… അമ്മയുടെ സ്ഥാനം അമ്മയ്ക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്. പക്ഷേ, അമ്മ പോയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ ശൂന്യത… അത് നികത്താൻ യാമിനിക്ക് കഴിയുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് ഈ നിമിഷം, എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയുടെ കൂടെ ഇരിക്കുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.”
യാമിനിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അത് മറയ്ക്കാൻ നോക്കി. “വേഗം ആ കോഫി കുടിക്കൂ, നമുക്ക് ഇനിയും കുറെ സ്ഥലത്ത് പോകാനുണ്ട്.”
അന്ന് രാത്രി വൈകിയാണ് അവർ വീട്ടിലെത്തിയത്. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ യാമിനി കാർത്തിക്കിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ദിവസമായിരുന്നു കാർത്തിക്. നന്ദി.”
കാർത്തിക് പുഞ്ചിരിച്ചു. “നന്ദിയൊന്നും വേണ്ട മമ്മി… നമുക്ക് ഇനിയും കുറെ യാത്രകൾ പോകാനുണ്ട്.”