പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതം വിരിഞ്ഞപ്പോൾ ആ മുറിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധത്തിന് വല്ലാത്തൊരു പ്രണയലഹരിയായിരുന്നു.
വെയിൽ പതുക്കെ ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ കാർത്തിക് പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. തന്റെ മാറോട് ചേർന്നുറങ്ങുന്ന യാമിനിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആവേശം അലതല്ലി. ആ നഗ്നമായ ഉടൽ പുലർവെളിച്ചത്തിൽ പാൽപോലെ വെളുത്തു തിളങ്ങി.
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചുംബിച്ചു. യാമിനി പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുതുറന്നു. “കാർത്തിക്… നേരം വെളുത്തോ?” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. അവൾ അവനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവർ വീണ്ടും ആവേശത്തോടെ ആ നഗ്നതയിൽ ലയിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. കാർത്തിക് അവളുടെ മുകളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി, അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ആഴ്ന്നു ചുംബിച്ചു.
അവരുടെ ഉള്ളിലെ വന്യത അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ മുകളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി.
കാർത്തിക്കിന്റെ കുലച്ചുനിൽക്കുന്ന കുണ്ണ അവൾ കൈകൊണ്ടിടുത്തു അവന്റെ മുകളിൽ കയറി പൂറ്റിലേക്ക് ഇറക്കി അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ വന്യമായ സുഖത്തോടെ കണ്ണുകളടച്ചു. അവൾ പതുക്കെ താളം പിടിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ വലിയ മുലകൾ ഓരോ ചലനത്തിലും വശ്യമായി താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്ന് ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഊന്നി, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു ആ സുഖം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പുറത്തെ മുറിയിൽ പാസ്പോർട്ട് തിരയുന്ന വിശ്വന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്. “കാർത്തിക്… യാമിനി… നിങ്ങൾ ഉണർന്നോ? എന്റെ പാസ്പോർട്ട് അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ വന്നതാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും അപ്പോഴും ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് കരുതിയതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം വാതിലിൽ മുട്ടാതിരുന്നത്.
വാതിൽ തുറന്ന വിശ്വൻ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. തന്റെ മകന്റെ മുകളിൽ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി ഇരുന്നു ആടുകയാണ് തന്റെ ഭാര്യ. അവളുടെ നഗ്നമായ പുറവും വശ്യമായി ആടുന്ന മാറിടങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു. കാർത്തിക്കും യാമിനിയും പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി. യാമിനി തന്റെ ശരീരം ഒന്ന് ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കാർത്തിക്കിന്റെ ശരീരം അവളെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
”വിശ്വേട്ടാ… സോറി… ഞങ്ങൾ…” യാമിനി കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു.
വിശ്വൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് വല്ലാത്തൊരു വാത്സല്യവും ആവേശവുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഡ്രസ്സറിൽ നിന്ന് തന്റെ പാസ്പോർട്ട് എടുത്തു. പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതിന് പകരം അദ്ദേഹം അവരുടെ അരികിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു വന്നു.
യാമിനിയുടെ വിയർത്തൊട്ടിയ പുറത്ത് അദ്ദേഹം പതുക്കെ തലോടി. “യാമിനി… കാർത്തിക്… നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, നിങ്ങളുടേത് ഒരു പ്രത്യേക ലോകമാണ്. ഈ മനോഹരമായ നിമിഷം തടസ്സപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അദ്ദേഹം കാർത്തിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “കാർത്തിക്… നിന്റെ മമ്മിയുടെ ഈ ഉടൽ ഒരു അത്ഭുതമാണ്. നീ അവളെ വെറുതെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയാൽ മാത്രം പോരാ, അവളുടെ ഓരോ കോശത്തെയും നീ സ്നേഹിക്കണം. യാമിനി, നീ അവനെ കൂടുതൽ നിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കൂ. നിന്റെ ഈ വന്യമായ താളം അവന് കൂടുതൽ ഊർജ്ജം നൽകട്ടെ.
നിങ്ങൾ പരസ്പരം കൂടുതൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ പ്രണയം പൂർണ്ണമാകൂ.”
വിശ്വൻ യാമിനിയുടെ കഴുത്തിൽ പതുക്കെ ഒരു ചുംബനം നൽകി. “എന്റെ പാസ്പോർട്ട് കിട്ടി. ഞാൻ പുറത്തുണ്ടാകും. നിങ്ങൾ ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാതെ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിങ്ങളുടെ മാത്രമാണെന്ന് കരുതി മുന്നോട്ട് പോകുക. കാർത്തിക്… നിന്റെ ഈ കരുത്ത് അവൾക്ക് ആവോളം പകർന്നു നൽകൂ. യാമിനി, നീ അവനെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കൂ.”