മെഹർ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“കണ്ടില്ലല്ലോ മനുവിന്റെ ആരാധകരെ…”
“വരും,” മനു പറഞ്ഞു.
“വരാതെ ഇരിക്കില്ല.”
മെഹർ ചിരിച്ചു.
“മനുവിനെ കാണാതെ ക്ലാസ്സിൽ കയറുമോ അവർ?”
അതിന് മറുപടിയായി മനു ഒന്ന് ചിരിച്ചു….
“നീ എല്ലാം വലിയ കാര്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.”
“അല്ല. ഞാൻ കാണുന്നത് പറയുകയാണ്.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നലെ രാത്രിക്ക് ശേഷം എയ്ഞ്ചൽ നിന്നെ കാണാതെ നേരെ പോകുമെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
മനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അതായിരുന്നു സത്യം.
അവനും എയ്ഞ്ചലിനെ എങ്ങനെ നേരിടുമെന്ന ചിന്തയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
“നോക്കുമ്പോൾ ചിരിക്കരുത്,” മെഹർ കളിയായി പറഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“അവൾക്ക് അത് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും.”
“എന്ത് മനസ്സിലാകും?”
“ഇന്നലെ രാത്രി നീ അവളോട് സംസാരിച്ചതിന്റെ എഫ്ഫക്റ്റ് നിനക്കും ഉണ്ടെന്ന്.”
മനു അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ഭയങ്കര ഒബ്സെർവഷൻ ആണല്ലോ.”
“അത് ടീച്ചറുടെ ഗുണം.”
“കെമിസ്ട്രി ടീച്ചറുടെ?”
“ഹ്മ്മ്.”
മെഹർ ചിരിച്ചു.
“ആർക്കിടയിൽ റിയാക്ഷൻ നടക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് വേഗം മനസ്സിലാകും.”
അവൻ ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് സ്റ്റാഫ് റൂമിന് മുന്നിലൂടെ മൂന്നു നിഴലുകൾ കടന്നുപോയത്.
ലക്ഷ്മി.
എയ്ഞ്ചൽ.
ആർദ്ര.
മൂവരും നടക്കുന്നതിനിടെ ഒരേ സമയത്ത് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നോക്കി.
മെഹർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
മനുവും.
ലക്ഷ്മിയുടെ നോട്ടം പതിവുപോലെ നേരെ, ചോദ്യം നിറഞ്ഞത്.
ആർദ്രയുടെ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി എന്തോ അറിയുന്നവളുടെ പുഞ്ചിരി.
പക്ഷേ എയ്ഞ്ചൽ…
അവളുടെ നോട്ടം മാത്രം വേറെയായിരുന്നു.
അത് അധികം നേരം നിന്നില്ല.
ഒരു നിമിഷം മാത്രം.
പക്ഷേ ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ മനുവിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു വിചിത്രമായ കുളിർ പാഞ്ഞു.
ഇന്നലെ രാത്രി അവളുടെ മെസ്സേജുകൾ ഓർമ്മയായി.
“ഇന്നത്തെ ചാറ്റ് ഞാൻ മറക്കില്ല…”
“സാർ ചിരിച്ചാൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകും…”
“സാർ ഈ സമയത്തും എനിക്ക് മെസ്സേജ് അയക്കുകയാണ്…”
ഇപ്പോൾ അവൾ മുന്നിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നു.
പതിവുപോലെ ശാന്തമായ മുഖം.
പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ആ രാത്രിയുടെ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
എയ്ഞ്ചൽ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അത് മറ്റാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തത്ര മൃദുവായിരുന്നു.
പക്ഷേ മനു കണ്ടു.
മനുവിന്റെ മുഖത്തും അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വന്നു.
മെഹർ അത് കണ്ടു.
“പറഞ്ഞില്ലേ…”
അവൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ചിരിക്കരുത് എന്ന്.”
മനു പെട്ടെന്ന് മുഖം നിയന്ത്രിച്ചു.
പുറത്ത് മൂന്നു പെൺകുട്ടികളും മുന്നോട്ട് നടന്നു.
എങ്കിലും, അവർ പോയതിന് ശേഷം പോലും എയ്ഞ്ചലിന്റെ ആ ചെറു നോട്ടം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ തന്നെ നിലനിന്നതുപോലെ തോന്നി.
മെഹർ മനുവിനെ നോക്കി.
“ഇനി ക്ലാസ് എടുക്കുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണം മനു.”
“എന്തിന്?”
“കാരണം ഇപ്പോൾ നിനക്കറിയാം…”
അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അത് വെറും വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ നോട്ടമല്ലെന്ന്.”
മനു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ മെഹറിനും എയ്ഞ്ചലിനും ഇടയിൽ വിചിത്രമായി തൂങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അതേസമയം, ലക്ഷ്മിയുടെ വാശിയും ആർദ്രയുടെ കുസൃതിയും അകലെയല്ലെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
ആ രാവിലെ സ്കൂൾ പതിവുപോലെ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ മനുവിന്,
ആ ദിവസം ആദ്യമായി വരാന്തയിലൂടെ കടന്നുപോയ ആ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളും,
മൂന്നു വ്യത്യസ്ത പാഠങ്ങളായി തോന്നി.
ലക്ഷ്മി — അവനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന പാഠം.
എയ്ഞ്ചൽ — അവനെ മൃദുവായി വലിക്കുന്ന പാഠം.
ആർദ്ര — അവനെ വായിച്ചെടുക്കുന്ന പാഠം.
ലക്ഷ്മിയുടെ ആ സ്റ്റാറ്റസിന് എന്ത് ഫലമുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ തന്നെ കാത്തിരുന്നു.
അന്നേ ദിവസം മുഴുവൻ അവൾ മനുവിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
Next part yevide. Waiting aaan