“പിന്നെ എങ്ങനെ സംസാരിക്കണം?”
മനു ചിരി അടക്കി ചോദിച്ചു.
ലക്ഷ്മി അവനെ നേരെ നോക്കി.
“ഇങ്ങനെ ആണോ സാർ ചാറ്റ് ചെയ്യുന്നത്?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ മനു ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അവൾ പറഞ്ഞത് വെറും തമാശയായിരുന്നില്ല.
അവൾക്ക് അവനിൽ നിന്ന് ഒരു വ്യത്യസ്തത വേണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു,
ചാറ്റിൽ കിട്ടുന്ന ചെറിയ ശ്രദ്ധ,
ചെറിയ കുസൃതി, ചെറിയ ചൂട്…
മനു വരാന്തയുടെ അറ്റത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.
കുട്ടികൾ ചിലർ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു.
ടീച്ചേർസ് ക്ലാസ്സുകൾ മാറുന്ന സമയം.
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ എവിടെ നിന്നായാലും വീഴാവുന്ന സ്ഥലം.
“അതുപോലെ ഇവിടെ വച്ച് കാണിക്കാൻ പറ്റുമോ ലക്ഷ്മി?”
അവൻ ശബ്ദം കുറച്ച് ചോദിച്ചു.
ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം അല്പം മാറി.
“എന്നാലും…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഒന്ന് നോക്കി ചിരിക്കാനൊന്നും പറ്റില്ലേ?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മൃദുവായ പരാതി ഉണ്ടായിരുന്നു.
മനുവിന് ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് കുലുങ്ങി.
അവൾക്ക് ഒരു വലിയ വാഗ്ദാനം വേണ്ട.
ഒരു നോട്ടം മതി.
ഒരു ചിരി മതി.
തന്നെ അവൻ വേറെ രീതിയിൽ കാണുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നാൻ ഒരു ചെറിയ അടയാളം മതി.
പക്ഷേ അതുതന്നെ ഏറ്റവും അപകടകരമായിരുന്നു.
“ലക്ഷ്മി…”
അവൻ വളരെ ശാന്തമായി വിളിച്ചു.
“നമ്മളെയൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചു ഒരുപാട് കണ്ണുകൾ ഇവിടെ ഉണ്ട്.”
“എനിക്ക് അറിയാം സാർ.”
“അറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ മനസ്സിലാകണം.”
“എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്…”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ചിലപ്പോഴൊക്കെ… മനസ്സിലാകുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മതി വരില്ല.”
മനു അവളെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വാശി ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് വെറും പിടിവാശിയല്ല.
തനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരാളിൽ നിന്ന് കുറഞ്ഞത് ഒരു അംഗീകാരം എങ്കിലും വേണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിന്റെ വാശി.
“നാളെ ലാബിൽ വരുമല്ലോ?”
അവൻ വിഷയം അല്പം മാറ്റാനായി ചോദിച്ചു.
ലക്ഷ്മി ആ മാറ്റം മനസ്സിലാക്കി.
“വരും.”
അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“അവിടെങ്കിലും സാർ എയർ പിടിക്കാതെ സംസാരിക്കുമോ?”
മനു ചിരിച്ചു.
നോക്കാം
അവളുടെ മുഖം ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു…
ലക്ഷ്മി കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, പിന്നെ വീണ്ടും അവനെ നോക്കി.
ലക്ഷ്മി എന്തോ പറയാൻ പോകുമ്പോഴാണ് വരാന്തയുടെ മറുവശത്ത് നിന്ന് മെഹർ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടത്.
അവളുടെ നടപ്പ് പതിവുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ലക്ഷ്മിയും മനുവും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ചുവടുകൾ അല്പം മന്ദമാക്കി.
അവൾ അടുത്തെത്തി.
“എന്താ ലക്ഷ്മി… ഡൗട്ട് ആണോ?”
മെഹർ ചെറു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
ലക്ഷ്മി പെട്ടെന്ന് അവളെ നോക്കി.
“അതേ മിസ്…”
മനു ലക്ഷ്മിയുടെ മറുപടി കേട്ട് മുഖത്ത് ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു.
“ഫിസിക്സിന് മാത്രം ഉള്ളോ ഈ ഡൗട്ട്?”
മെഹർ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
“കെമിസ്ട്രിക്ക് ഒന്നുമില്ലേ?”
ലക്ഷ്മി ഒരു നിമിഷം ഉത്തരം കിട്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ ചിരിച്ചു.
“കെമിസ്ട്രിക്കും ഉണ്ട് മിസ്…”
മെഹർ ചിരിച്ചു.
മനു ഉടനെ ഇടയിൽ പറഞ്ഞു.
“നാളെ ലാബ് ക്ലാസ് ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ വന്നതാണ്.”
“ഓ…”
മെഹർ മനുവിനെ നോക്കി.
ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു നാണച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
മനു മെഹറിനെ നോക്കി — ഇപ്പോൾ വേണ്ട എന്നർത്ഥത്തിൽ.
മെഹർ അത് മനസ്സിലാക്കി, പക്ഷേ ചിരി അടക്കിയില്ല.
“ശരി ലക്ഷ്മി,” മെഹർ പറഞ്ഞു.
“നാളെ വരുമ്പോൾ റെക്കോർഡും നോട്ട് ബുക്കും മറക്കരുത്.
“ശരി മിസ്.”
ലക്ഷ്മി തലകുനിച്ചു.
പക്ഷേ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് മനുവിനെ വീണ്ടും ഒരിക്കൽ നോക്കി.
ആ നോട്ടം ചെറുതായിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിൽ പറഞ്ഞത് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു—
Next part yevide. Waiting aaan